CHAPTER 1.2
1135 Words
JEANN
"Ano'ng ginawa mo?!"
Umalingawngaw ang galit na boses ng lalaki sa buong classroom.
Lumingon ako at nakita kong mabilis na lumapit si Kaito sa kaibigan niyang nakahandusay pa rin sa sahig. Halata ang pag-aalala sa mukha niya habang maingat niyang inalalayan ang lalaki at itinayo ito.
"Nayhan. oy, gumising ka."
Marahan niyang tinapik ang pisngi ng kaibigan bago ito inalalayan paupo sa pinakamalapit na upuan.
Nanatiling tahimik ang buong klase.
Kanina lamang ay nagkakagulo ang lahat, pero ngayon ay para bang walang gustong magsalita. Nakatingin lang sila sa aming dalawa na tila naghihintay kung sino ang unang sasabog.
Humalukipkip ako habang nakatingin sa kanilang dalawa.
"Marunong ka palang magsalita?" sarkastiko kong saad.
Unti-unting lumingon si Kaito sa akin.
Kung kanina ay malamig lang ang ekspresyon niya, ngayon ay halatang pinipigilan na lamang niya ang galit.
"Anong problema mo?" madiing tanong niya.
Napangisi ako.
"Problema?"
Tumaas ang isang kilay ko.
"Tanungin mo ang kaibigan mo."
Napatingin siya kay Nathan na noo'y bahagyang namumulat na ang mga mata.
"Tsk."
Padabog kong isinukbit ang bag ko sa balikat.
"Hindi ako ang nagsimula."
Naglakad na ako patungo sa pintuan ng classroom.
Bago tuluyang lumabas ay huminto ako at bahagyang lumingon.
"Sabihin mo sa kaibigan mong 'yan..." malamig kong sambit, "...na sa susunod na ipapahiya niya ako, hindi lang suntok ang matatanggap niya."
Halata kong may gusto pang sabihin si Kaito.
Ngunit hindi ko na siya binigyan ng pagkakataon.
Diretso akong lumabas ng classroom.
Pagkapasok ko sa hallway ay agad kong inilabas ang cellphone ko.
Nag-ring lang nang dalawang beses bago sinagot ni Dianne.
"Hello?"
"Nasaan ka?"
"Nasa parking lot. Bakit?"
"Sabay na tayong umuwi."
"...May nangyari?"
"Mahabang kuwento."
Hindi ko na hinintay ang sagot niya.
Binaba ko na ang tawag.
Habang naglalakad ako sa hallway ay pakiramdam ko'y lahat ng estudyante ay nakatingin sa akin.
May mga nagbubulungan.
May mga lihim na kumukuha ng litrato.
May ilan pang halatang pinag-uusapan ang nangyari.
Napailing ako.
Ang bilis talagang kumalat ng tsismis sa campus.
Pagdating ko sa parking lot ay agad akong sinalubong ni Dianne.
Halata sa mukha niya ang pag-aalala.
"Jeann!"
Mabilis siyang lumapit.
"Ano'ng nangyari? Totoo bang may sinuntok ka?"
Napabuntong-hininga ako.
"Tara na."
"Jeann..."
"Wala ako sa mood."
Hindi na siya nagsalita.
Tahimik kaming sumakay sa sasakyan.
Siya ang nagmamaneho habang ako naman ay nakatanaw lamang sa bintana.
Ilang minuto kaming walang imikan.
Hanggang sa siya rin ang unang bumasag sa katahimikan.
"Totoo ba?"
Tumango ako.
"Yeah."
"Bakit mo ginawa?"
Napapikit ako.
"Pinahiya niya ako."
"Sino?"
"Sino pa ba, edi si Nathan Del Valle."
Tahimik siyang huminga.
"Jeann..."
"Siya ang nauna."
"Hindi pa rin dahilan iyon para suntukin mo siya."
Napairap ako.
"Hindi ko siya hinahanap."
"Pero ikaw ang nawalan ng kontrol."
Hindi ako sumagot.
Kilala ko si Dianne.
Kapag nagsimula na itong magsermon, wala na akong panalo.
Maya-maya ay napailing na lamang siya.
"My gosh, Jeann."
"Kailan ka ba matututong umiwas sa gulo?"
Napangisi ako.
"Hindi ko kasalanan kung lapitin ako."
"Seriously?"
Tinawanan ko lang siya.
Kahit paano ay bahagyang gumaan ang pakiramdam ko.
Ngunit hindi iyon nagtagal.
Nag-vibrate ang cellphone ko.
Isang notification.
Sinulyapan ko lamang iyon.
Pagkatapos ay tuluyan nang nanlaki ang mga mata ko.
Campus Buzz Official.
Breaking: Jeann Zane Vasques punched student inside classroom.
Kasama pa roon ang video.
At malinaw na malinaw ang mukha ko.
"Oh no..."
Napahilamos ako.
"Ano?" tanong ni Dianne.
Tahimik kong iniabot ang cellphone.
Ilang segundo lamang ay napabuntong-hininga siya.
"Sabi na nga ba."
"Viral na."
"Patay ka."
"Alam ko."
"Baka makarating pa sa parents mo."
Napalunok ako.
Hindi ako natatakot sa dean.
Hindi rin sa guidance office.
Pero ang mommy at daddy ko?
Ibang usapan na iyon.
Napabuntong-hininga ako.
"Kung hindi siya nang-asar..."
"Jeann."
Napatingin ako kay Dianne.
"Hindi lahat ng laban kailangang suntok ang sagot."
Tahimik akong napasandal.
May punto siya.
Pero huli na ang lahat.
Kumalat na.
At wala na akong magagawa para burahin ang nangyari.
"Anong plano mo ngayon?"
Nagkibit-balikat ako.
"Ewan."
"Kung ako sa'yo..."
Saglit siyang tumingin sa akin.
"...kausapin mo si Kaito."
Napakunot-noo ako.
"Bakit siya?"
"Kaibigan niya ang nasaktan."
"Hindi ko kailangan ng permiso niya."
"Hindi."
Umiling siya.
"Kailangan mong pigilan na lumaki pa ang gulong ito."
Tahimik akong napaisip.
Pagkalipas ng ilang minuto ay huminto ang sasakyan sa isang tahimik na café na madalas naming puntahan kapag gusto naming magpahinga mula sa magulong campus.
Hindi iyon matao.
Mahina lamang ang tugtog.
At amoy na amoy ang bagong timplang kape.
Tahimik kaming umorder ng inumin.
Habang hawak ko ang malamig na baso ay pakiramdam ko'y unti-unting humuhupa ang init ng ulo ko.
Ngunit hindi pa rin nawawala ang inis.
Matapos ang halos isang oras na pananatili roon ay tumayo na ako.
"Uuwi ka na?"
Umiling ako.
"May dadaanan lang."
"Ihahatid na kita."
"Kaya ko."
Siguradong tumanggi pa siya, pero kilala niya ako.
Kapag may gusto akong gawin, wala nang makakapigil.
Pagkatapos naming magpaalam ay hiniram ko muna ang kotse niya.
Tahimik akong nagmaneho.
Hindi ko namalayang ang dinaanan ko pala ay ang lumang playground na madalas naming puntahan noong bata pa kami.
Huminto ako.
Pinatay ang makina.
At lumabas.
Malamig ang simoy ng hangin.
Tahimik ang paligid.
Ang tanging maririnig lamang ay ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang pagaspas ng mga dahon.
Napangiti ako.
"Hanggang ngayon..."
Mahina kong bulong.
"...wala pa ring nagbabago rito."
Lumapit ako sa sasakyan.
Sumandal sa hood nito.
At itinaas ang tingin sa kalangitan.
Punong-puno ng mga bituin.
Napakaganda.
Sa unang pagkakataon sa buong araw...
Natahimik ang isip ko.
Maya-maya ay napansin kong hawak ko pa rin pala ang susi ng kotse ni Dianne.
Napatawa ako.
"Naku..."
Kinuha ko agad ang cellphone.
Sorry. Hihiramin ko muna kotse mo. Bukas ko na ibabalik.
Pagkatapos kong ma-send ang message ay may narinig akong kaluskos mula sa likuran.
Natigilan ako.
Mabagal akong lumingon.
Madilim ang paligid.
Halos walang ilaw.
"Sino 'yan?"
Walang sumagot.
Napakunot-noo ako.
"Kung sino ka man, lumabas ka."
Tahimik pa rin.
Napairap ako.
"Stop this nonsense."
"Wala akong oras makipaglaro."
Mabilis akong sumakay sa driver's seat.
Isinara ang pinto.
At isinaksak ang susi.
Ngunit bago ko pa man mapaandar ang makina...
"Waah!"
Napaatras ako sa gulat.
May biglang kumatok sa bintana.
Mariin.
Paulit-ulit.
Nang makabawi ako ay agad kong nakita ang lalaking nakatayo sa labas.
Nakahoodie.
Nakasuksok ang dalawang kamay sa bulsa.
At nakatingin lang sa akin.
Kaito.
Nanlaki ang mga mata ko.
"Ano'ng ginagawa mo rito?"
Hindi siya sumagot.
Sa halip ay muli siyang kumatok sa salamin.
Mas malakas.
Mas mariin.
Mabilis kong pinaandar ang makina.
Ngunit bago pa ako makausad...
Bigla siyang tumayo sa mismong harapan ng sasakyan.
Humarang.
"Seriously?!"
Inis kong binaba ang bintana.
"Kaito!"
"Umalis ka sa daan."
Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin.
Walang emosyon ang mukha.
Ngunit sa mga mata niya...
May isang bagay na hindi ko mabasa.
At iyon ang mas lalo kong kinabahan.
To be continued...
- Writer
