สยบรักนายวิศวะ

การประกาศสงครามในลานเกียร์ แดดบ่ายคล้อยของวันเปิดเทอมที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ไม่ได้ร้อนแรงเท่ากับบรรยากาศกดดันในลานเกียร์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงตะคอกของผู้คนนับร้อย ปลายฟ้า ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยของคณะนิเทศฯ ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของตึกเรียนเก่า เธอไม่ได้มาเข้าร่วมกิจกรรมใด ๆ แต่มาเพื่อ เปิดศึกทวงศักดิ์ศรี กับเป้าหมายที่ยืนอยู่กลางลาน นีน่า: "เรายืนซุ่มอยู่ตรงนี้มาจะสิบห้านาทีแล้วนะ ปลายฟ้า" นีน่า เพื่อนสนิทตัวเล็กกระซิบเตือนอย่างกระวนกระวาย นีน่า: "จะรอให้ พี่คราม เขาทำร้าย น้อง คนนั้นจนกว่าจะพอใจก่อนเหรอ" ปลายฟ้า: "ใจเย็นหน่อยสิ" ปลายฟ้า ตอบกลับ ดวงตาคมกล้าของเธอจ้องไปยัง คราม วิศวะฯ ปี 4 ที่ยืนตระหง่านอยู่กลางแดด ปลายฟ้า: " ฉัน กำลังจับจังหวะที่ เขา แสดงความบ้าอำนาจออกมาที่สุดอยู่" ปาล์ม เพื่อนสนิทอีกคน ยิ้มกรุ่มกริ่ม ปาล์ม: " ฉัน ว่าทุกวินาที พี่เขา ก็ดูบ้าอำนาจหมดแหละ" ปลายฟ้าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ความแค้นส่วนตัวที่มีต่อพี่ครามนั้นฝังลึกกว่าแค่เรื่องคำท้า เมื่อปีก่อน พี่ข้าว รุ่นพี่ที่เธอรักมากถูกครามปฏิเสธรักอย่างหยาบคายและดูถูกสถานะครอบครัวอย่างรุนแรง คราม กำลังดุด่า อาร์ท รุ่นน้องปี 1 ที่ดูจะเป็นเด็กเนิร์ดและตื่นกลัวอยู่ตลอดเวลา รุ่นน้องคนนั้นตอบคำถามเกี่ยวกับสัญลักษณ์ของคณะไม่ได้อย่างติดขัด คำพูดที่ครามพ่นออกมาแต่ละคำนั้นรุนแรงราวกับเป็นมีด คราม: "น้อง มีปัญหาอะไร! ถามแค่นี้ตอบไม่ได้!" เสียงครามดังลั่นอย่างไม่เกรงใจใคร คราม: "เข้ามาเรียนที่นี่ได้ยังไง! ใช้ความคิดส่วนไหน! พี่ เป็นรุ่นพี่ น้อง ต้องรู้จักหน้าที่ของ น้อง!" อาร์ทตัวสั่นเทา พยายามจะพูดขอโทษ แต่ครามก็ไม่เปิดโอกาสให้ คราม: "น้อง เงียบ!" ครามตะคอกซ้ำ คราม: "พูดมากอยู่ได้! พี่ ไม่เคยเจอใครขาดความรับผิดชอบขนาดนี้มาก่อน! ถ้ายังตอบไม่ได้ ก็คลานไปให้พ้นหน้า พี่ ไป!" ปลายฟ้า: "จังหวะนี้แหละ" ปลายฟ้ากัดฟันพูด ก่อนจะก้าวขาออกจากร่มเงาอย่างมั่นใจ ปลายฟ้า: " ฉัน ไปหาเรื่อง พี่เขา ก่อน พวก เธอ รออยู่ตรงนี้" เธอเดินตัดวงเข้าไปอย่างไม่ลังเล ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ ปลายฟ้าเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคราม ใช้จังหวะที่เขาเงียบไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ ปลายฟ้า: "ขอโทษนะคะรุ่นพี่" เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเท้าเอวอย่างท้าทาย ปลายฟ้า: "พี่ เป็นอะไรไปคะ? ทำไมต้องใช้อารมณ์กับ น้อง ขนาดนั้นด้วย" บรรยากาศในลานเกียร์เงียบกริบ ครามชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันขวับมามอง ปลายตาคมกริบไล่มองเธออย่างประเมินและเย้ยหยัน คราม: "ใคร" เขาพูดเสียงเย็นชา คราม: "น้อง นี่เด็กคณะนิเทศฯ ปี 3 เหรอ? รุ่นน้อง ไม่รู้จักเคารพ รุ่นพี่ นะ" ปลายฟ้าหัวเราะในลำคอ ปลายฟ้า: " รุ่นน้อง เหรอ? รุ่นน้อง มีสิทธิ์ว่า รุ่นพี่ ที่บ้าอำนาจได้ไหมคะ" เธอเท้าเอวแน่นขึ้น ปลายฟ้า: "พี่ มันแค่คน ปากร้าย ที่เก่งแต่กับการว๊าก น้อง ว่ะ" ครามกอดอก สายตาจ้องเขม็ง คราม: "น้อง รู้ไหมว่า น้อง กำลังพูดกับใครอยู่" ครามถามกลับ คราม: " พี่ เป็นเฮดว๊าก เป็น รุ่นพี่ ที่ น้อง ควรมาขอโทษที่บังอาจมาวุ่นวายในที่ของ พี่" ปลายฟ้า: " ฉัน ไม่จำเป็นต้องรู้ว่า พี่ เป็นใคร พี่ รุ่นพี่ปากร้าย" ปลายฟ้าตอบกลับอย่างฉะฉาน ปลายฟ้า: " ฉัน รู้แค่ว่า พี่ เป็นคนประเภทที่น่ารำคาญ ฉัน ไม่ชอบเห็นคนประเภท พี่ ใช้อำนาจบาตรใหญ่ไงคะ" ครามหัวเราะอย่างเหยียดหยาม คราม: "ไม่ชอบก็เรื่องของ น้อง สิ อย่ามาวุ่นวายในคณะของ พี่" เขาพูดพร้อมกับใช้สายตามองกดดัน คราม: "กลับไปแต่งหน้าทำผมในคณะสวย ๆ ของ น้อง ไปสิ รุ่นน้อง" ปลายฟ้า: "แล้วถ้า ฉัน อยากวุ่นวายล่ะคะ รุ่นพี่" ปลายฟ้าเชิดหน้าท้าทายกลับไปอย่างไม่ยอมใคร " พี่ จะทำอะไร ฉัน ได้" คราม: "ได้!" ครามตอบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความไม่พอใจสุดขีด คราม: "ถ้า น้อง อยากวุ่นวายกับ พี่ มากนัก ก็มา วุ่นวายให้สุด เลยสิ น้อง กล้าพอหรือเปล่าวะ ปลายฟ้า" ครามไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือมาจับข้อมือเธอแน่น ก่อนจะออกแรงลากเธอออกจากลานเกียร์ไปตามทางเดินข้างตึกเรียนเก่า ๆ ปลายฟ้า: "ปล่อย ฉัน นะ พี่คราม! พี่ จะลาก ฉัน ไปไหน! นี่มันกลางมหา'ลัยนะ!" ปลายฟ้าโวยวาย คราม: "น้อง อยากวุ่นวายกับ พี่ เองไม่ใช่เหรอ" ครามไม่แม้แต่จะหันมามอง คราม: " พี่ ก็แค่พาไปวุ่นวายในที่ที่ไม่มีใครมาสนใจเรื่องของเราไง" เขาพาเธอมาถึงห้องเก็บของเก่าที่ถูกปิดล็อกมานาน เมื่อประตูไม้เก่า ๆ ถูกเปิดออก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นฝุ่นก็โชยออกมาทันที ครามผลักเธอเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูและล็อกอย่างรวดเร็ว ปลายฟ้า: "พี่ จะทำอะไรคะ" เธอถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความประหม่า ครามหันกลับมามอง พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาเดินเข้าหาเธออย่างช้า ๆ จนแผ่นหลังของปลายฟ้าชนเข้ากับกำแพงอย่างจัง คราม: "ทำอะไรเหรอ? ก็ทำในสิ่งที่ น้อง เรียกร้องไง" เขาเดินเข้ามาจนร่างกายชิดกัน ปลายฟ้า: " ฉัน เรียกร้องให้ พี่ เลิกปากร้าย ต่างหาก" ปลายฟ้าเถียง ครามโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างยันกำแพงคร่อมเธอไว้ คราม: "แล้ว น้อง คิดว่าทำไม พี่ ต้องทำตามที่ น้อง บอก" เสียงเขาต่ำลงและแหบพร่า คราม: " น้อง เป็นใคร? น้อง เป็น รุ่นน้อง ที่บังอาจมาสั่ง รุ่นพี่ เหรอ? หรือ น้อง อยากเป็น ของพี่?" ปลายฟ้าหน้าแดงก่ำ ปลายฟ้า: "พี่ พูดอะไรออกมาคะ" ครามหัวเราะอย่างสะใจ คราม: "น้อง คิดว่า น้อง จะยอมให้ พี่ ทำอะไรง่าย ๆ เหรอ" เขาพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดอยู่ข้างหูเธอ คราม: "การที่ รุ่นน้อง อย่าง น้อง มาท้าทาย รุ่นพี่ อย่าง พี่ มันคือการยื่น ตัว เข้ามาให้ พี่ ลงโทษ ฟรี ๆ เลยนะ จำไว้" เขาไม่รอช้า ยกแขนกอดรัดเอวเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มลงมา ประทับริมฝีปาก อย่างรุนแรงและเร่าร้อน การจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนใด ๆ เลย มันเต็มไปด้วยความต้องการ การครอบครอง และการลงโทษรุ่นน้องปากกล้าที่บังอาจมาท้าทายเขา ปลายฟ้าถูกเขาจู่โจมจนหายใจแทบไม่ทัน แต่สัญชาตญาณก็ทำให้เธอต้องตอบสนองกลับไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ครามถอนริมฝีปากออก ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ เธอหอบหายใจอย่างหนัก ตัวเธออ่อนยวบจนต้องพยุงตัวกับเขาไว้ คราม: "เป็นไง" เสียงเขาแหบพร่า คราม: "ยังอยากจะสั่งสอน รุ่นพี่ อย่าง พี่ อยู่ไหม ปลายฟ้า" ปลายฟ้าสะบัดหน้าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ ปลายฟ้า: (กัดฟัน) ปลายฟ้า:"จูบ พี่...ก็งั้น ๆ แหละ พี่คราม หยาบคายเหมือนปาก พี่ เลย" ครามหัวเราะในลำคอ คราม: "หยาบคายเหรอ" เขากระซิบชิดริมฝีปากเธออีกครั้ง คราม:"แล้วถ้า พี่ ทำให้น้องรู้ว่าไอ้ที่หยาบคายกว่านี้มันเป็นยังไง น้อง จะหนี พี่ ไหม" ปลายฟ้า: "ฉัน ไม่หนี พี่ หรอก ฉัน นี่แหละจะสั่งสอน พี่ เอง" คราม: "ได้!" เขาตอบเสียงดังในลำคอ คราม: " น้อง จำไว้นะ ปลายฟ้า น้อง กำลังเล่นกับใครอยู่ ถ้า น้อง จะเล่นกับ พี่ น้อง ต้องยอมรับให้ได้ว่า น้อง จะต้อง ยอมรับการลงโทษ จาก พี่ แค่ไหน รุ่นน้อง และ น้อง จะไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรจาก พี่ ทั้งนั้น" เขาใช้เข่าดันแทรกเข้ามากลางหว่างขาของเธออย่างจงใจจนเธอต้องเม้มปากกลั้นเสียงร้อง ปลายฟ้า: (เสียงสั่นเล็กน้อย) ปลายฟ้า: "พี่ คิดว่า ฉัน จะกลัวเหรอ" คราม: "หึ" เขายิ้มร้ายกาจ คราม: " น้อง ไม่กลัวก็ดี เพราะคืนนี้ พี่ จะทำให้น้องกลัว พี่ จนลืมโลกไปเลย"