ŞİMDİKİ ZAMAN...
Son sürat giden arabanın içinde koltuğa sinmiş, neredeyse camla iç içe geçip bütünleşecektim...
Üzerimde değiştirmeme bile fırsat vermeden sürüklediği için pijamalarım vardı ve beyaz hastane terliklerimden dolayı çıplak ayaklarım üşümeye başlamıştı...
Direksiyonun başındaki adamın bu halini ilk görüşümdü...Gerçi ne kadar iyi tanıyordum ki, hallerini karşılaştırayım değil mi...
Ama konuşmam için kılıktan kılığa bürünen o adam gitmiş, yerine kana susamış bir vampir gelmişti sanki...
'Adam sonuna kadar haklı, sen bence kendini nasıl kurtaracağına odaklan...' diyen iç sesimle birlikte sesli bir nefesi ciğerlerime gönderirken, keskin bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum...
Omuzlarıma geçirdiği parmaklarının ağırlığı sanki hala yerli yerinde duruyordu...Sarfettiği sözler
