61. BÖLÜM
Masadan kalktığımızda geride iki enkaz kalmıştı. Ben, duyduklarımın şokuyla ne yaşadığımı bile tam anlayamamıştım. Anne ve oğul… İkisi de yıllardır birbirinden sakladıkları gerçekleri nihayet gün yüzüne çıkarmıştı. Hüzün vardı yüzlerinde, evet… Ama aynı zamanda bir ferahlık, bir hafiflik… Yüklerini bırakmış gibiydiler.
Birbirlerini üzmemek için sustukları ne varsa artık ortadaydı. Ve o sırlar onları ayırmak yerine, daha çok kenetlemişti birbirlerine. Geçmişin acısı kolay kolay dinmiyordu ama su akmış, yolunu bulmuştu. Artık geçmişe takılıp kalmak, sadece o suyu tekrar bulandırmaktan ibaretti.
Kılıç, “Taşınalım bu konaktan,” dediğinde içten içe tarifsiz bir sevinç hissettim. Dila Anne, Kılıç ve ben… Birlikte yaşayacaktık. Hatta Kılıç’ın, “Belki İzmir’e gideriz,” demesiyle gözle
