60. BÖLÜM
Korkunun Ayak Sesleri
Sabah uyanıp kahvaltıya indiğimde, yine Cihan’ın o neşeli bakışlarıyla karşılaştık. Ancak Zeynep yenge aynı derecede iç açıcı değildi; yüzünden adeta öfke akıyordu. Belki kendince haklıydı, ama bu davranışı bana göre kabul edilebilir değildi.
Masada herkes kahvaltısını sessizce ve huzurla yaparken, Kılıç’ı görevine uğurladım. İçimdeki özlemle Kızılcık’a gitmeye karar verdim. Adımlarımı ahıra doğru yöneltmiştim ki arkamdan yankılanan bir sesle irkildim:
“Yasemin!”
Adımlarım yavaşladı. Yavaşça arkamı döndüm. Zeynep yenge sert adımlarla üzerime geliyordu. Gözlerinden fışkıran öfke beni korkutmadı desem yalan olurdu. Dün yaşananlardan dolayı oldukça sinirliydi, bu belliydi. Korkumu belli etmemek için hafifçe gülümsedim, ortamı yumuşatmaya çalıştım.
Yanım
