“Karışma... Lütfen karışma. Bu mesele seni ilgilendirmez.” İçimde, yankılanan bir ses hâline gelmişti bu cümle. Ne kadar bastırmaya çalışsam da içimdeki öfke, kırgınlık ve hayal kırıklığı aynı hızla kabarıyordu. Kılıç, elimi hiç bırakmadan yavaş yavaş yürüyordu. Elinin sıcaklığı, titreyen avuç içime karışıyor, ama içimdeki fırtınayı dindirmeye yetmiyordu.
Planımız basitti aslında: Konağa gidip biraz dinlenecektik. Belki kısa bir sohbet, ardından huzurlu bir uyku... Ama şimdi her şey değişmişti. Kılıç tedirgin, ben ise içten içe dağılmış bir haldeydim. Arabanın koltuğuna oturduğumda içimden bir his, bunun sıradan bir gece olmayacağını fısıldıyordu. Kılıç sessizdi. Adı gibi… Keskin ve derin bir sessizliğe bürünmüştü. Konuşmuyordu, ama varlığı her zamanki gibi güçlüydü. Arada sadece düzenli
