21. BÖLÜM
“Bakıyorum da… ilk günden kırmış kalbini,” dedi.
Ne diyeceğimi bilemedim. O an donup kaldım. Sadece kafam bir refleksle dönüp gözlerini buldu. Yine o delici bakış… İçime işleyen, ama çözümleyemediğim türden. Sanki her şey ortadaymış gibi, ama aynı anda hiçbir şey belli değilmiş gibi bakıyordu bana.
Tam o an Kılıç yanıma geldi. Hafifçe gülümsedi. Belimden tuttu, nazikçe arabaya yönlendirdi beni. Konağa dönüyorduk artık. İstemiyordum. Hiç ama hiç istemiyordum. Yarın kına gecem vardı. Hatta bindallı bile bakmıştım. Bu kadar hazırlığın içinde, ben hâlâ ne yaptığımı anlamaya çalışıyordum.
“Tekrar özür dilerim Yasemin… Hiç yaşanmamış gibi yapabilir miyiz?” dedi Kılıç bir süre sonra.
Sanırım hâlâ düşüncelerime gömülüydüm. Haklıydı. Aklım orada takılı kalmıştı. Derin bir nefes alıp
