52. BÖLÜM
Kılıç’la yaralarımızı sarıyor, birbirimize ilaç gibi geliyorduk artık. Sanki içimizdeki fırtına biraz dinmiş, hani şu ruhumun ortasında kamp kurmuş karanlık da yavaş yavaş çadırını toplamaya başlamıştı. En son Kızılcık’la çıktığım o geziden sonra, içimde yeniden çiçekler açmaya başlamıştı. Tam da “Eh, hayat biraz daha yaşanır hale geldi” dediğim o günlerde konakta bir telaş başladı: Misafir geliyormuş.
Gelen kişi, Dila Hanım’ın şehirli ve biraz da sosyetik yengesi Elif’mis... Pardon, yeğeni. Günlerdir konakta bir hummalı hazırlık: perdeler yıkanmış, halılar dövülmüş, hatta annemin “şu kırk yıllık dantelleri kimse kıyamazdı” dediği örtüler bile yeniden ortaya çıkarılmıştı. Duyduğuma göre, zamanında bu Elif hanım kızımızla Kılıç arasında bir şeyler yakıştırılmış, öyle imalı lafla
