51. BÖLÜM
Hastaneden çıkıp eve döndüğümüzde içimde fırtınalar dinmemişti. Orada, beyaz duvarların arasında sadece bedenim değil, ruhum da tedavi görüyordu. Psikolojik destek alıyordum çünkü içimde bir yer vardı ki sürekli kanıyordu. Durup durup gözyaşlarım akıyor, susturamadığım bir iç sesle kendimi sorguluyordum. Kılıç, her zamanki gibi güçlüydü. Ya da öyle görünüyordu. Bu acıyı benden daha çabuk kabullenmiş gibiydi. Ama beni hiç yalnız bırakmadı. Her düşüşümde elimden tuttu, sustuğumda yanımda sustu, ağladığımda gözyaşlarıma sessizce ortak oldu. Belki de beni ayakta tutan tek şey, onun varlığıydı.
Cihan... Onun yarası da bambaşkaydı. Kılıç'ı affedemiyordu. Her karşılaştığımızda gözlerindeki öfke, kelimelerden daha çok şey anlatıyordu. Bizi görmeye dayanamayınca sessizce uzaklaşıyordu.
