58. BÖLÜM
Kılıç’la aramızı yine düzeltmiş bir şekilde konağa dönüyorduk. “İnşallah bu son olur,” diye içimden geçirip elini sımsıkı tuttum. Uçağa bindiğimizde sabahın saat altısıydı. Gözlerim kapanıyor, ayakta zor duruyordum. Başımı Kılıç’ın omzuna koydum ve uyuyakaldım.
Vardığımızda, Kılıç beni öperek uyandırmaya çalışıyordu. Uçaktan indiğimizde Ali Abi bizi bekliyordu. Önce Kılıç’ı karargâha bıraktık, ardından konağa doğru yola çıktık. Okulun önünden geçerken bahçede koşturan, neşeyle gülen çocukların cıvıl cıvıl sesleri içimi titretti. Ne kadar özlemişim… Ne zaman dönecektim acaba okula? Öğretmenlik yapmak için geldiğim bu topraklar, bana bambaşka kapılar aralamıştı. Ve ben, o kapılardan geçerek bambaşka bir yolda yürümüştüm.
Ali Abi, düşünceli hâlimi fark edip,
— Çok düşüncelisin k
