57. BÖLÜM
Karşımda Kılıç'ı görünce donup kaldım. Siyah takım elbisesi içinde güçlü, karizmatik bir adam gibi duruyordu. Ama elinde tuttuğu pembe pamuk şekerle yüzünde yaramaz bir çocuk gülümsemesi vardı. İçim ısındı, istemsizce gülümsedim. Omzumun üzerinden annemin mezarına bir bakış attım.
"Bu çocuk işi biliyor, ne dersin anne?" diye fısıldadım gülerek.
Sonra tekrar Kılıç’a döndüm. Kafasını hafifçe eğmiş, pamuk şekeri tutan bir çocuk gibi gülümsüyordu. Arkamı dönüp gitmek bir seçenekti ama kalbim çoktan onun göğsüne sığınmak için yola çıkmıştı bile. Ağır adımlarla ona doğru yürüdüm. O da bana aynı şekilde yaklaştı. Ortada buluştuk.
Gözlerim pamuk şekere kaydı, dudaklarımda küçük bir tebessüm belirdi. Kılıç’ın gözleri gözlerime değdiğinde içimizde bir şey parladı. Derin, sıcak, tanıdık
