Chapter 87
Kung ilang minuto akong nakasalampak lang sa sahig habang umiiyak ay hindi ko alam. Hindi huminto-hinto ang pag-iyak ko. Labis-labis ang pagdadalamhati sa puso ko, labis akong nasasaktan at nahihirapan. Ngayon pa lang ay iniisip ko na kung paano ko sasabihin at ipapaliwanag kay Franco kapag nasa tamang edad na siya kung nasaan ang tatay niya, kung bakit hindi kagaya sa ibang mga na may ama ay siya ay wala. Alam ko na masasaktan rin siya dahil hindi na siya magkakaroon pa ng buong pamilya at lalaki siya na walang gabay mula rito. Batid ko rin na kahit maging ama ako para sa kanya ay hindi pa rin yun sapat dahil iba pa rin kapag may tatay na kinalakihan at may ama na gumagabay.
“Mam?” hindi ako nag-angat ng tingin. Wala akong lakas upang tingnan ang sino man na nagsalita. “Mam
