We Are Gone, I'm Done

Anonymous POV “I’m lost I give up please come back to me, I won’t be able to live without you I don’t care anymore with my life and I can leave everything behind just for you just please come back to me.” I am here kneeling infront of our place, remembering those days na nandito siya at yakap niya ako all throughout the good and the bad times. Nandito siya noon , palagi  siya lang lahat ang kasama ko. I loved her. I really do loved her pero bakit wala na siya nagalitlang ako sandali, hindi naman malala at bumalik ako para sana umalis na kami para sana iwan nanamin ang lahat pero bakit wala ka na. I’ve thrown out everything that I see binasag ko lahat ng pwedeng basagin, plato man yan o salamin ginulo ko lahat ng gamit ko. Tinapon ang mga bagay na mahahalaga basta lamang maibsan yung sakit na nararamdaman ko ngayong wala na siya. Ang gago ko pinakamalaking pagsisisi ko yung umalis nung araw na yun sana ay kinamusta ko na muna siya sana ay hindi ako pinangunahan ng tampo o galit ko. Sana ay iniayos ko kami dahil ganoon naman dapat diba. Ayoko na siyang sisihin kung bakit siya umalis ayoko na gumawa pa ng excuses kasi alam ko naman na hindi siya basta basta aalis ng walang dahilan. Sigurado akong umalis siya dahil nakitaan niya ako ng ugaling hindi ko na dapat pinakita sakanya “Please ngayon lang ako magdadasal ng matindi kung nanjan ka sa taas please pabalikin mo yung taong mahal na mahal ko. Hindi ko kayang mabuhay ng wala siya at ngayon pa talaga ngayon pa na kailangang kailangan ko siya. Ngayon lang ako hihiling sa pangalawang beses ibigay mo siya ulit sa akin,” Wasted na wasted na ako sa alak at bisyo pero kahit anong gawin ko kahit pa naospital na ko sa kalokohan ko dahil bka sakaling bumalik siya magalala siya sa akin. Lahat na ng paraan mahanap lang siya nagawa ko na. Nagpakulong na ko para sana siya ang magpiyansan sa akin dahil magaalala siya sa akin. Ganoon siya kaalaga , ganoon niya ako kamahal at pinahahalagahan. Hindi niya ko matitiis dahil sa ilang taon naming magkaibigan at magkasintahan. Mahal na mahal niya ako, hindi yun agad mawawala. Alam ko babalik siya at umaasa pa din ako. Hindi na dapat pero ang sakit hindi ko alam paano kong sisimulang mabuhay ng wala siya kung sa mga taong nagdaan hinayaan ko siyang buuin at buhayin ang pagkatao ko. Siya ang pahinga ko at kaligtasan ko , her name means darkness but she was the light and soul to me. I can never live without my other soul my everything. She’s gone , she’s really gone. Pagiyak at sikip ng dibdib lamang ang nararamdaman ko panay din ang batok ko sa sarili ko at paguntog ko rito. Para na akong mababaliw dahil wala na talaga siya. I’m wasted and no one can ever save but her. She’s my savior and my life. I shouldn’t have left that day kung alam ko lang na huli na pala iyon, kung alam ko lang na hindi na pala siya babalik na hanggang ngayon ay hindi ko pa din matanggap at hindi ko magawang magalit. No one’s here but me , bills are waving. No food in the refrigerator and all I can see was our happy moments together I’m crazy because I can see her smiling ang talking and she’s got the groceries she bought for us dahil kakagaling ko lamang ng trabaho. I see her coming near me kissing me and hugging me around my neck because she knew I’m having a bad day and I can still feel it. I can still see her, but these are all imagination. There’s no her, unti unti siyang nawawala na sa aking paningin. Paano ko paano na ko love, bakit mo ko iniwan. I shouted until malatin na ako at wala na akong boses na mailabas, I just have my alcohol to comfort me pero wala padin ni hindi ako makatulog na baka sakaling kumatok siya, hindi ko na naisip kung may kapit bahay ba akong nagugulo pa. I cried once and for all hindi nauubos ang luha ko. Para na akong aatakihin sa lahat ng pangyayari sa akin. Unti unti kong dinudurog ang sarili ko sa mga katagang ‘She’s gone and she’s never gonna come back. ‘y ng wala siya at ngayon pa talaga ngayon pa na kailangang kailangan ko siya. Ngayon lang ako hihiling sa pangalawang beses ibigay mo siya ulit sa akin,” Wasted na wasted na ako sa alak at bisyo pero kahit anong gawin ko kahit pa naospital na ko sa kalokohan ko dahil bka sakaling bumalik siya magalala siya sa akin. Lahat na ng paraan mahanap lang siya nagawa ko na. Nagpakulong na ko para sana siya ang magpiyansan sa akin dahil magaalala siya sa akin. Ganoon siya kaalaga , ganoon niya ako kamahal at pinahahalagahan. Hindi niya ko matitiis dahil sa ilang taon naming magkaibigan at magkasintahan. Mahal na mahal niya ako, hindi yun agad mawawala. Alam ko babalik siya at umaasa pa din ako. Hindi na dapat pero ang sakit hindi ko alam paano kong sisimulang mabuhay ng wala siya kung sa mga taong nagdaan hinayaan ko siyang buuin at buhayin ang pagkatao ko. Siya ang pahinga ko at kaligtasan ko , her name means darkness but she was the light and soul to me. I can never live without my other soul my everything. She’s gone , she’s really gone. Pagiyak at sikip ng dibdib lamang ang nararamdaman ko panay din ang batok ko sa sarili ko at paguntog ko rito. Para na akong mababaliw dahil wala na talaga siya. I’m wasted and no one can ever save but her. She’s my savior and my life. I shouldn’t have left that day kung alam ko lang na huli na pala iyon, kung alam ko lang na hindi na pala siya babalik na hanggang ngayon ay hindi ko pa din matanggap at hindi ko magawang magalit. No one’s here but me , bills are waving. No food in the refrigerator and all I can see was our happy moments together I’m crazy because I can see her smiling ang talking and she’s got the groceries she bought for us dahil kakagaling ko lamang ng trabaho. I see her coming near me kissing me and hugging me around my neck because she knew I’m having a bad day and I can still feel it. I can still see her, but these are all imagination. There’s no her, unti unti siyang nawawala na sa aking paningin. Paano ko paano na ko love, bakit mo ko iniwan. I shouted until malatin na ako at wala na akong boses na mailabas, I just have my alcohol to comfort me pero wala padin ni hindi ako makatulog na baka sakaling kumatok siya, hindi ko na naisip kung may kapit bahay ba akong nagugulo pa. I cried once and for all hindi nauubos ang luha ko. Para na akong aatakihin sa lahat ng pangyayari sa akin. Unti unti kong dinudurog ang sarili ko sa mga katagang ‘She’s gone and she’s never gonna come back. ‘                                                         FIRST CHAPTER IS DONE! :)