Atladım girdim bağa
Tek tek bastım toprağa
O yar benim olmazsa
Girmem kara toprağa
***
Gecenin ayaz soğuğu yüzünü yalayıp geçsede, Emir Ali Bey hızını kesmeden, dörtyol ayrımına geldi. Yalaz'ın upuzun yeleleri rüzgarın şiddetinde ahenkle dans etmesi bile o an gözüne görünmedi.
İçinde tuttuğu öfkesi, her şeyin önüne geçiyordu, çok sevdiği atı Yalaz'ın hız kesmeyen koşturması bile içindeki yanan yangını söndüremezdi. Atını durdurup indi aşağı. Ayağının altında kuru bir dal çatırdıyla kıyıldı. Gecenin sessizliği bozuldu. Bağlardan acı acı bir kuş öttü. Umursamadı Emir Ali. Yalaz'ın önüne geçip, yelelerini okşadı.
"Yalaz'ım, sen beni burada bekle döneceğim hemen" deyip, atını aylar evvel aynı o günkü gibi aynı çalılara bağlayıp, girdi uçsuz bucaksız bağdan içeri.
Yüreği yanıyordu.
