Ateşim var,külüm yok
Bülbül oldum, dilim yok
Düştüm zalım eline
Ah etmedik günüm yok
***
Yüreği kor bir ateşin içine düşmüş gibi yanıyordu Emir Ali. Ömrü boyunca ihtimal dahi vermeyeceği bir ihanetin seçilmiş kurbanıydı. Oysa ki insanın geleceğe dair umutları her daim olsa da bilemez bu umutları söndürenin en yakını olacağını.
Bu yüzdendi biçtiği ceza karşısında edilip büzülen kadına yenileyecek bir gram merhamet gidyermeyecekti.
Farkındaydı ki Süheyla için ne denli zor ise, Emir Ali Bey içinde bir o kadar zordu şuan yaşayacağı, ve yaşayacağı şeyler.. O ki sevdiğini incitmeye kıyamazken, Süheyla'nın yaşattığı yıkım büyük olmuştu. Bir süre böyle rol kesmek zorunda hissediyordu kendini. Yapmalıydı! O Emir Ali'ydi. Ne yaşamışsa aynı acıyı görmeden bu yüreğindeki yara kabuk bağlama
