หมอหญิงช่วยบรรเทาเหล่าคุณชาย(ฮาเร็ม)

บทที่ 4 ไม่จับมือแต่จับอย่างอื่นได้ไหม?

"ลี่ลี่ เหตุใดมานั่งหลบอยู่ตรงนี้?"

"ชู่..อย่าเสียงดัง"

"เจ้าคิดว่าหลบพ้นหรือ? โน่นมาโน่นแล้ว"

เถียนลี่ลี่ที่เอาแต่หลบอยู่ในสำนักมาหลายวัน หลังจากที่ต้องเจอเหตุการณ์เสี่ยงเสียตัวอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ วันนี้กลับมีคำสั่งให้นางและอีอีออกมารักษาคน "อีอี ข้าจะกลับก่อน"

เสียงที่ไม่อยากได้ยินที่สุดกลับเรียกเอาไว้

"เถียนลี่ลี่"

ว่านอีอีที่รู้สึกว่าคุณชายที่น่ากลัวที่สุดของตระกูลหวาง อย่างคุณชายรองหวางหงหยางเดินมา จึงได้กล่าวกับสหายว่า "ลี่ลี่ ข้านึกได้ว่ายังทำบางอย่างไม่เสร็จ"

"..ดะ เดี๋ยว"

เจ้าตัวรีบเดินและไม่หันกลับมาเลย

"ทำไม เห็นหน้าข้าแล้วต้องหลบหรือ?"

"คุณชายรอง ที่นี่เป็นกลางจัตุรัส ท่านคงไม่.."

เจ้าของดวงหน้าเรียวนัยน์ตาคมปลาบจับจ้องราวกับเดาท่าทางของนางได้ จึงได้เอาบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ

"นี่เป็นหนังสือไล่เจ้าออกจากสำนัก"

"..เป็น เป็นไปไม่ได้"

"เป็นไปแล้ว และยังมีข้อความที่เขียนโดยเจ้าสำนักว่าเจ้ารักษาผิดพลาด จึงต้องชดใช้หนึ่งแสนตำลึง"

"ก็แค่แสนตำลึง"

"..."

"ว่าแต่แสนตำลึงนี่มันเท่าไหร่?"

"ซาลาเปาหนึ่งลูกห้าอีแปะ ร้อยอีแปะเท่ากับหนึ่งตำลึงเงิน หนึ่งร้อยตำลึงเงินเท่ากับหนึ่งตำลึงทอง แต่ที่เจ้าต้องจ่ายให้เราคือหนึ่งแสนตำลึงทอง"

"พวกท่าน.."

"ว่าอย่างไร?"

"ท่านทั้งสามไม่ได้เป็นอันใดสักหน่อยเจ้าค่ะ"

"ข้าบอกเป็นก็ต้องเป็น"

"ไม่มี ไม่หนี ไม่จ่าย"

"นั่นเจ้าจะไปไหน?"

"ไล่ออกก็ไปเก็บของสิ"

"ข้าเอามาให้แล้ว" ชี้ไปที่คนของตนเองที่ถือถุงผ้าเอาไว้สามห่อ เป็นเสื้อผ้าและของใช้ ยังมีเงินอยู่อีกนิดหน่อย

เจ้าตัวเดินไปดึงของตัวเองแล้วไม่สนใจท่าทีของหวางหงหยาง คนของเขาก็ไม่กล้ายื้อของเอาไว้กับตัวเพราะนายไม่ได้สั่ง

ชายหนุ่มรู้ว่านางโกรธที่เขาทำเรื่องข่มขู่ให้ตกใจ แต่ใครจะไปรู้ว่าพี่ใหญ่จะเตรียมการเอาไว้เพื่อจับคนร้ายแล้วเข้ามาตอนที่เขากำลังจะเค้นหาความผิดปรกติกับนาง

ถอนใจเบาๆ คล้ายคิดไม่ตก แต่ก็เดินตามนางไปห่างๆ

ด้านเถียนลี่ลี่ที่แกล้งตีมึนกับเหตุการณ์ จู่ๆ ตัวเองก็ต้องติดหนี้คนอื่นมากขนาดนั้น ต่อให้เอาตัวเองขายให้เขาก็จ่ายได้ไม่ถึงส่วนเดียวหรอกนะ

แต่การเดินออกมานอกเขตคนพลุ่งพล่าน กลับเป็นจังหวะให้พวกคนที่ซุ่มดูอยู่ได้โอกาสพอดี มีใครไม่รู้บ้างว่าเถียนลี่ลี่เป็นผู้รักษาโรคให้คุณชายหวางทั้งสาม และเป็นการรักษาโดยที่ไม่ต้องมียาแก้พิษ ดังนั้นการมาครั้งนี้ก็เพื่อต้องการจะฆ่านางให้ตาย

เป้าหมายเพื่อไม่ให้สกุลหวางมีสายเลือดสืบสกุลอีก

เป็นการกำจัดคู่แข่งโดยที่ไม่ต้องลำบากแข่งขันทำการค้า ภายหน้าเมื่อสามคนถูกกำจัด เท่านี้ตระกูลหวางก็จะไม่มีใคร การค้าก็จะถูกจัดการโดยคนที่มีอำนาจในนั้น

แล้วยึดทุกอย่างรวบกิจการมาเป็นของตนเอง เท่านี้พวกเขาก็สามารถขยายการค้าให้ใหญ่โตโดยที่ไม่ต้องเหนื่อยยากอันใด

"จะไปไหนรึ?"

จู่ๆ ก็มีคนชุดดำปกปิดใบหน้าเข้ามาล้อม ชาวบ้านที่บังเอิญผ่านมาก็ยังต้องหลบออกไปเพราะกลัวถูกลูกหลง

"จะทำอันใด ไม่กลัวว่าคนของทางการจะมาจับพวกเจ้าหรือ?"

"ทางการหรือ? รีบทำรีบจบ จะมีใครมาสนใจหมอหญิงที่ถูกไล่ออกและไร้ชื่อเสียงเช่นเจ้ากัน ตายเสียเถอะ พวกข้าจะได้ไปรับรางวัลก้อนใหญ่"

เถียนลี่ลี่มองมีดสีเงินที่สะท้อนกับแสงแดดหลายเล่ม จู่ๆ ความหวาดกลัวที่จะตายที่นี่และไม่มีโอกาสกลับไปยังโลกที่จากมา ทำเอาน้ำตาไหลทั้งที่หลับแน่นเพราะหวาดกลัว

ด้านหวางหงหยางที่ตามมา ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ ในตอนที่มีดเล่มนั้นจะโดนตัวของนาง เขากลับพุ่งเข้าไปแล้วใช้เบื้องหลังบังร่างของเถียนลี่ลี่เอาไว้

ในจังหวะเดียวกันคนของเขาก็พุ่งเข้าหาพวกมัน

ฉึก!

ชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงคมมีดที่เฉือนต้นแขนของเขาไป แม้ว่าคนของตนเองจะเบี่ยงวิถีไปแล้ว แต่กลับบาดลึกมาก

ด้วยใส่ชุดสีเข้มจึงมองไม่ชัด แต่เขาก็ไม่สนใจ

เอ่ยว่า

"คนของข้าจัดการให้แล้ว ไม่ต้องกลัว"

ลี่ลี่เปิดตาขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นคุณชายรองหวางหงหยาง คนน่ากลัวที่ไม่ควรเข้าใกล้ ตอนนี้อยากถอยหนีแต่ร่างกลับแน่นิ่ง มองศพอยู่ที่พื้น กายบางแข็งทื่อเต็มไปด้วยแววหวาดหวั่นและตื่นกลัวจนสติแตกไปหมด

กระทั่งมองเห็นเลือดที่ไหลหยดลงพื้นของเขา จึงได้ถามเสียงสั่น

"..ท่าน ท่านเจ็บหรือไม่?"

เขามองท่าทางนั้นพลันปรายตามองคนของตัวเอง พวกเขาที่เห็นท่าทางเช่นนั้นจึงได้พากันลากศพออกไปโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใดทั้งสิ้น หงหยางจึงได้ตอบคำถามทั้งที่แสดงออกด้วยท่าทางฝืนยิ้ม "เจ็บ แต่ทนได้"

"ท่านรีบกลับจวนไปทำแผลเร็ว"

ชายหนุ่มใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บคว้าข้อมือของนางไว้ "ไปด้วยกัน พวกมันไม่ยอมจบแค่นี้หรอก"

เถียนลี่ลี่ที่พึ่งเคยเห็นคนฆ่ากันตาไม่กะพริบ กระทั่งสำนักยังไล่ตนเองออกง่ายๆ เพียงเพราะไม่มีเงินชดใช้ให้กับตระกูลหวาง แล้วต่อไปไม่รู้ว่าจะถูกจับไปเป็นทาสที่ไหนหรือเปล่า

"คุณชายรอง ท่านจะให้ข้าเป็นทาสจวนท่านหรือ?"

"ยังจะห่วงเรื่องนี้อยู่อีก"

ร่างเล็กเดินตามหลังคนบาดเจ็บที่ตอนนี้ไม่เอ่ยสิ่งใดอีกเลย กระทั่งขึ้นรถม้าและมาถึงจวนสกุลหวาง เมื่อลงมาก็ตรงไปที่ห้องเขาวันนั้น

แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมปล่อยมือ

"ท่านหวางหงหยาง"

"..."

ในเมื่อนั่งให้หมอทำแผลโดยที่ไม่ยอมปล่อย แบบนี้ใครจะกล้ายึกยักอะไรได้ ในเมื่อท่านหมอที่มารักษาให้ก็ดันเป็นผู้อาวุโสที่รู้จักในสำนัก

"พี่รอง ได้ยินว่าท่าน.."

ฉู่เยี่ยนเข้ามาที่ห้องของพี่รอง เพราะพ่อบ้านคนใหม่แจ้งว่าเขาบาดเจ็บกลับมา หลังออกไปได้เพียงหนึ่งชั่วยาม เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวนั่งให้หมอชราทำแผลทั้งที่อีกมือจับหมอหญิงที่ใช้วิธีรักษาไม่เหมือนใครคนนั้นเอาไว้ จึงได้ชะงักสิ่งที่จะกล่าวออกไป

"อาเยี่ยน เหตุใดยังไม่หลบออกอีก"

เจ้าตัวหันไปมองด้านหลังแล้วส่งสายตาบางอย่างให้พี่ใหญ่ "ท่านดู"

เห็นว่าน้องรองของเขาจับมือของเถียนลี่ลี่เอาไว้ไม่ยอมปล่อย จึงได้เดินเข้ามาแล้วนั่งยังเก้าอี้ที่ว่างอยู่เพราะท่านหมอทำแผลให้น้องชายเสร็จแล้ว

"คุณชายทุกท่าน ในเมื่อแผลทำเสร็จแล้วข้าจะไปจัดเทียบยาเอาไว้และส่งมาที่นี่ เรียบร้อยแล้วคงต้องขอตัวก่อน"

เห็นท่าทางรีบไปอย่างไวของหมออาวุโส หญิงสาวที่ยังถูกจับมือไม่ปล่อยจึงได้บ่นออกมา

"ไม่เคยจับมือหรือ? เหตุใดยังไม่ปล่อยอีก"

เขาถามกลับตาใส "แล้วข้าจับอย่างอื่นได้ไหมเล่า?"