หมอหญิงช่วยบรรเทาเหล่าคุณชาย(ฮาเร็ม)

บทที่ 3 ยาพิษ?

ถูกคนน้องขู่ไม่พอ ยังมาถูกคนถามด้วยท่าทางหาเรื่องแบบนี้อีก นี่คงเป็นคนกลางสินะ ลุกขึ้นแล้วเช็ดคราบน้ำของหวางฉู่เยี่ยนออก เดินไปหยิบย่ามสะพายเล็กแล้วเอ่ย

"พวกท่านส่งรถม้าไปรับข้าด้วยตนเอง ตอนนี้ยังมาเอ่ยเช่นนี้อีกหรือเจ้าคะ?"

"แล้วที่เจ้าทำอยู่เรียกว่ารักษาที่ใด?"

ถามกลับเสียงแข็ง "แล้วพวกท่านโกหกสำนักของข้าว่าป่วยเพื่ออันใดเจ้าคะ?"

"พี่รอง เรื่องนี้ข้าอธิบายได้"

"น้องเล็ก เป็นเพราะเจ้าติดใจนางใช่หรือไม่ จึงได้เอ่ยแทนกันเช่นนี้"

"หวางหงหยาง ข้าเป็นคนเรียกตัวนางมารักษาเอง"

"ถึงกับเอ่ยช่วยนาง?" ย่างสามขุมแล้วจับข้อมือเล็กกระชากเข้าหาตัว "ในเมื่อตรวจให้พวกเขาแล้ว ก็เหลือข้าสินะ"

"ท่านปล่อยข้านะ อยู่ดีๆ ก็มาหาเรื่องผู้อื่นเช่นนี้ คิดว่าทำถูกหรือเจ้าคะ"

"ถูกหรือไม่ข้าจะบอกเอง" จบคำก็ลากร่างบางในชุดสีอ่อนออกไปทันที

"ท่านปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!"

สองพี่น้องที่เหลือได้แต่มองกันอย่างไม่รู้จะทำเช่นไร นั่นเพราะพวกเขาเคยต้องพิษที่ไม่อาจทำให้ความเป็นบุรุษตื่นตัวได้ เมื่อเห็นว่าจู่ๆ สตรีเพียงนางเดียวก็ทำให้พวกเขาสองคนกลับมามีความรู้สึกเช่นนั้น หวางคนรองจึงได้นำคนไปเพื่อต้องการเค้นถาม

และที่พาหมอมา ก็เพื่อตามหาเบาะแสเกี่ยวกับยาพิษชนิดนี้ และเป็นสำนักโอสถที่งับเหยื่อที่พวกเขาวางเอาไว้ ได้ทั้งรักษา ได้ทั้งเบาะแส

ดังนั้นเมื่อได้เบาะแสเช่นนี้ ไม่แปลกที่หวางหงหยางจะมีโทสะและไม่คิดเกรงใจผู้ใด "พี่ใหญ่ ถ้านางไม่ใช่.."

"เจ้ากล้าไปหยุดหงหยางไหมเล่า?"

เจ้าตัวยิ้มแห้ง "เอาไว้นางกลับไปแล้วค่อยว่ากันเถิด"

ด้านหวางหงหยางที่ลากตัวคนมา แล้วผลักเข้าไปที่ห้องนอนของตนเองโดยที่บ่าวและสาวใช้ทำเพียงหายออกไปจากบริเวณนั้น

เพราะถ้าคุณชายรองรู้ว่ามีคนอยู่เพราะความอยากรู้อยากเห็น ก็จะถูกลงโทษโบยและขายออกไป

หญิงสาวที่ไม่คิดว่าตนเองจะเจอเรื่องกลับไปกลับมา คล้ายจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงได้กุมข้อมือตนเองที่แดงเถือกทั้งที่ใช้แววหวาดกลัวจับจ้องคนบ้าที่ยังสาวเท้าตามหลังตนเข้ามา

เพียงประตูห้องปิดลง เสียงเล็กสั่นเครือจึงได้เอ่ยขอร้องเขา "..คะ คุณชายรอง ข้าไม่รู้เรื่องอันใด ปล่อยข้าไปเถอะนะ ข้าเพียง ข้าเพียงมาตามคำเชิญของตระกูลหวางเท่านั้น"

ชายหนุ่มในชุดสีเขียวไม้ไผ่คลุมทับด้วยเสื้อตัวนอกสีเข้ม ดวงหน้าคมคายนัยน์ตาแวววาวราวกับล่วงรู้ทุกอย่างตลอดเวลา ทำให้ร่างเล็กถอยเท้าจนด้านหลังชนกับเสาต้นใหญ่

คิดจะหลบออกก็ไม่ได้ เพราะเจ้าตัวทาบมือกับเสาเพื่อปิดกั้นทาง อีกด้านก็เป็นโต๊ะ จึงถูกกักเอาไว้อย่างสมบูรณ์

ดวงหน้าหล่อเหลาคิ้วหนานัยน์ตาดำขลับ จ้องเถียนลี่ลี่ราวกับไม่ต้องการให้พิรุธใดหลุดรอดไปได้ทั้งสิ้น ส่งเสียงกระซิบแต่เต็มไปด้วยการคาดคั้น

"แต่เจ้าสามารถทำให้พวกเขาหายได้"

"นะ นั่นเพราะพวกท่านไม่เป็นอันใดต่างหาก"

"เมื่อวานพวกข้าไปที่หอคณิกา แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น"

"ท่านเบื่อพวกนาง"

"เป็นสตรีบริสุทธิ์"

"อาจเป็นเพราะพวกท่านไม่ชอบ"

"หมอหญิงเถียน เจ้ากำลังจะบอกว่าพี่น้องของข้าชอบเจ้าพร้อมกันหรือ?" เอ่ยเพียงเท่านั้นก็กุมลำคอเล็กเอาไว้ แล้วยื่นหน้าจ้องใกล้เสียจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่น

สำหรับหญิงสาวแล้วกลับน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง เขาเป็นคนที่บีบคั้นและคุกคามคนอื่นเก่งมาก

"ไม่ได้หมายความเช่นนั้น แคกๆ"

"ในเมื่อคิดว่าตนเองมีเสน่ห์มากเพียงนั้น ก็มาลองตรวจข้าสักหน่อยเป็นอย่างไร?"

"..นี่"

เสียงเล็กแตกตื่นเพราะถูกจับให้หันหน้าชิดกับเสาโดยมีเขายืนใช้กายใหญ่ซ้อนหลัง หวางหงหยางกระซิบ "แต่คนตรวจเป็นข้า ไม่ใช่เจ้า"

ร่างบางพยายามดิ้นออกจากวงแขนที่กักร่างตนเองไว้ แต่เพราะถูกกายใหญ่ใช้ร่างดันชิดกับเสาเย็นๆ จึงไม่อาจทำอย่างที่ใจคิดได้

"ทะ ท่านจะทำอันใด?"

"ก็ตรวจว่าข้าหายจากอาการเช่นนั้นหรือยังอย่างไรเล่า"

"นี่ไม่ใช่การตรวจ แต่ท่านกำลังทำเรื่องไม่ถูก"

"ที่เจ้าเอาแท่งหยกของน้องเล็กข้าเข้าปาก แล้วยังกลืนน้ำมากมายนั่นเข้าไปจนหมดเกลี้ยง คิดว่านี่เป็นการกระทำที่ถูกอยู่หรือไง?"

"นั่นเพราะ.."

ส่งเสียงได้เพียงเท่านั้น ฝ่ามือใหญ่ก็ปิดปากของนางเอาไว้ ร่างเล็กดิ้นรนแต่เขาใช้เชือกรัดเอวของนางจับข้อมือเล็กประกบกันและมัดใส่เสาต้นหนึ่งคนโอบนั่นอีกที โดยที่ให้ปลายอยู่ตรงข้ามกับนาง

"ท่านจะทำอันใด ปล่อยข้านะ!"

หวางหงหยางไม่สนใจเสียงร้องตะโกนของนาง เขาราวกับคนเสียสติที่อยากทำทุกอย่างเพื่อคาดคั้น ไม่สนวิธีการและไม่สนว่านางจะเป็นเช่นไร "ร้องอีกสิ แต่ที่นี่ไม่มีใครกล้ามาหรอกนะ"

เห็นท่าทางน่ากลัวแบบนั้น เถียนลี่ลี่จึงได้พยายามคิดหาวิธีเอาตัวรอด "เหตุใดท่านไม่ปล่อยข้าไป เหตุใดต้องทำกับข้าถึงเพียงนี้ เราไม่ได้มีเรื่องติดค้างกันไม่ใช่หรือเจ้าคะ"

"ตอบข้า ผู้ใดส่งให้เจ้ามา"

"ข้าเพียงถูกท้าจากหมอหญิงผู้หนึ่ง เป็นเพราะอยากเอาชนะ การเชิญมารักษาครั้งนี้จึงเป็นข้าที่มาเอง"

"มั่นใจว่าตนเองทำได้ เพราะยาพิษนั่นคือฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?"

"ยาพิษ?"

"อย่ามาทำเป็นใสซื่อ สำนักโอสถสมคบคิดกับคนผู้หนึ่งเพื่อวางยาพิษและส่งคนมาถอนพิษในเวลาเดียวกัน"

"ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงหมอหญิงที่มีความรู้ผิวเผิน เรื่องวิชาพิษพวกนั้นย่อมต้องเป็นผู้อื่นอย่างแน่นอน ท่านเพียงปล่อยข้าไปก็จะพบผู้ร้ายแล้วเจ้าค่ะ"

"คิดว่ามายั่วพี่น้องของข้า แล้วจะไม่มีความผิดหรือ?"

"ท่านเพียงต้องการทำเช่นนี้กับข้าเท่านั้น บอกอันใดไปก็ไม่สนใจ คนสกุลหวางไม่ได้ดูดีอย่างที่ภายนอกพูดสักนิด"

"รู้ก็ดี เพราะข้าไม่เคยบอกว่าตนเป็นคนดี"

จบคำก็ตวัดอาภรณ์สีอ่อนขึ้น จนเห็นบั้นท้ายเกลี้ยงเกลา ก้อนกลมทั้งสองทั้งขาวทั้งเนียน ฝ่ามือสากระคายบีบเคล้นอย่างแรงจนเจ้าของนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ พลันเลื่อนปลายนิ้วลงไปที่รอยแยกจนเจอกับช่องทางที่คายน้ำลื่นมือออกมาจำนวนมาก

"นี่เจ้ามีอารมณ์กับน้องเล็กข้าหรือ?"

ร่างหนึ่งเข้าขวาง "พี่รองหยุดก่อน เราจับคนร้ายได้แล้ว"