Mafia's Angel

Chapter12

Sa pangalawang pagkakataon ay nawalan ng malay si Yzabella mula sa kanyang pagkakayakap at halik. Nahiwagaan man siya ngunit wala siyang idea kung bakit nawawalan ito ng malay sa tuwing may humahalik dito. He had kissed many women and brought them into bed, but no one passed out; instead, they had enjoyed every touch he had made. Hindi niya napigilang pagtawanan ang sarili, it’s like he’s being cursed for wanting a forbidden woman like Yzabella. Sa isiping iyon ay bigla siyang napasign of the cross, lumalalim ang nararamdaman niya sa dalaga at tila ayaw na niya itong pakawalan. Ikakagalit kaya ng Panginoon kung hindi na ito makakabalik sa kumbento? With a sly smile on his face, Eric dismissed his foolishness by shaking his head.

“Let those lost companies return to the business world.”, makapangyarihang utos ni Eric sa kausap mula telepono. Halatang natigilan ang nasa kabilang linya ngunit sino ito upang suwayin ang isang Eric Madrigal?

“Copy that boss, even the DLS Group?”, pagkokompirma nito.

“Yes, but make it invisible to the organization.”, turan niya at naintindihan naman agad ng kausap ang ibig niyang sabihin.

“Well taken, boss.”, masiglang tugon ng kausap, halatang naexcite sa kanyang ipinapagawa.

“Good. Work on it as soon as possible!”, wika niya dito.

“On it, boss!”, narinig niyang turan ng nasa kabilang pagkatapos ibinaba ang telepono.

Nang maibaba ang gamit sa pakipag-usap ay naisandal niya ang ulo sa kinauupuang swivel chair, sumandaling pumikit pagkatapos ay nagbuga ng hangin sa kanyang baga. Parang nakikinita niya ang mga susunod na mangyayari; what he has done right now will shock the entire business community.

Kinabukasan ay sumabog na ang balita sa buong community; may mga natuwa ngunit mas maraming nagtaka sa pagbabalik ng mga nawala sa limelight. Sa pagkakataong ito ay nakatuon lahat ang atensiyon sa Madrigal Group na kung saan ito lamang ang may kakayahang magpalaho at magpalitaw sa mga kompanyang ayaw at gusto nito. Sa biglaang pagbabalik ng lahat ay maituturing na history sa buong community knowing how heartless and greedy Eric Madrigal can be. His heartlessness knows no bounds. He lacks empathy, showing no regrets for the consequences of his actions. His decisions are merely driven by self-interest, with no regard for the well-being of others. He exploits anyone and anything to achieve his own agenda, leaving destruction in his trail. He is known for his greediness of profit, using any means necessary to secure his financial dominance. His control over both legal and illegal enterprises allows him to exploit excuses, manipulate markets, and eliminate any obstacles that hinder in his way. With the backing of his organization, Eric Madrigal operates freely. He is untouchable by law enforcement and the justice system, as his connections extend deep into the hallways of power. He uses his influence to silence opposition, manipulate public opinion, and ensure that his empire remains intact. While he appears respectable to the public, behind closed doors, he is regarded as the most powerful person in the business world, operating with an iron fist and ravenous appetite for wealth and power.

“What the hell is that, Eric?”, hindi pa man lubusang nakapasok si Marcus sa loob ng kanyang upisina ay halos nakapamaywang na ito sa binata. Si Marcus kinakapatid niya dahil anak ito ng ninong niya na malapit na kaibigan ng kanyang ama. Miyembro din ito ng organisasyon at tulad niya ay may mataas din itong katungkulan. Nakatanggap na rin siya ng ibang messages mula sa ibang matataas na miyembro kung kayat hindi na siya nagtaka kung bakit napasugod ito. Ngunit nginitian niya lamang ang kinakapatid pagkatapos ay naiiling na itinuro ang upuan sa kanyang harapan.

“Relax, man; it’s not a big deal.”, turan niya kung kayat mas lalong kumunot ang noo nito. Mas matanda si Marcus sa kanya ng dalawang taon kung kayat madalas hindi niya pinapansin ang mga tantrums nito. Isa pa, parang kuya niya ito lalo na noong bata bata sila ngunit tila nagkaroon ng barrier sa pagitan nila sapagkat hindi sila magkapareho ng prinsipiyo. Mas lalong nagkaroon ng gap ang relationship nila ng piliin siya bilang leader ng grupo. Sa katotohanan ay wala sa isip niya ang mamuno, ang gusto lang niya dati ay pamunuan ang kanilang kompanya at mamuhay ng tahimik sa bahay ng kanyang ina ngunit narealized niyang siya ang pride ng kanyang ama kung kayat unti unti ay nayakap niya obligasyon at responsibilidad sa organisasyon.

“It’s not a big deal? Hindi mo ba naiisip kung ano ang impact nito sa mga kalaban natin? Iisipin ng mga iyon na humina na ang grupo dahil wala ng pangil ang pinuno!”, turan ni Marcus at di niya napigilang mapailing. Ganun ba ang tingin nito sa kanya sa ngayon?

“Well, I don’t care kung ano ang iisipin nila. I believe giving chances to others is not a sign of being weak, after all, everybody deserves to be heard.”, malumanay niyang pahayag at mas lalong nagulat ito sa tinuran niya.

“Are you sick? Since when you turned into a human?”,bulalas ni Marcus at napangiti siya ng hindi abot sa mata.

“Showing mercy to those who commit mistakes may incur doubt in your leadership and loss your power.”, turan pa nito kung kayat unti unting kumunot ang kanyang noo.

“The organization did not deserve the best leader, huwag ka na lang magtaka kung mag-aaklas ibang members laban saiyo!”, saad nito at naikumpas niya ang mga daliri habang unti unting naniningkit ang mga mata.

“Only those people who are thirsty with power will think that way. Thanks for your concern, I must prepare better.”, kahit paano ay controlado pa rin niya ang kanyang boses habang sobrang kumukulo ang kanyang dugo.

“That must be your last resort. By the way, I order a shoot to kill for your best friend. Sa lakas at pwersa ng mga tao mo katakatakang hindi mahulihuli, naiinip na ang mga kasama natin sa grupo sa parusang ipapataw mo.”, nanunuyang pahayag ni Marcus at lihim siyang napalunok habang pasimpleng ikinuyom ang kamao.

"If that helps you feel better, go ahead. I hope you can get rid of him as soon as possible.”, turan niya at nakipagtitigan si Marcus sa kanya bago nagpakawala ng mapang-uyam na ngiti pagkatapos ay walang sabi sabing tinungo ang pinto at umalis.

Nang mawala sa paningin niya si Marcus ay naikuyom niya ng mahigpit ang kanyang kamao. Ang lakas naman ng loob nitong pagsalitaan siya ng ganon. Akala siguro ng kinakapatid niya masisindak siya ng ganun ganon lang, nakalimutan yata nito kung sino siya? Pagkatapos niyang magmuni muni ay tumayo siya sa kinauupuan, kinuha ang coat na nakapatong sa likod ng kanyang upuan at isinuot pagkatapos ay nagmamadaling lumabas.

“What are you thinking?”, turan agad ni Alkins sa kanya ng malabasan niya ito sa upisina at sumabay sa kanyang paglakad.

“Pagsabihan mo yang kaibigan mo na huwag gumala gala at baka matigok siya ng wala sa oras.”, saad niya sa kasama. Halatang nagulat ito ngunit hindi naglaon ay unti unti sumilay ang ngiti sa kanyang labi.

“Don’t smile at me like that, I know you are not loyal to me!”, kunwari ay galit niyang turan dito subalit mas lumawak ang pagkakangiti nito.

“You two are my friend, kung ano man ang conflict ninyong dalawa ay out ako doon. Hindi porket nasa panig ako ng isa sainyo ay ipagkanulo ko yung isa.”, tugon ni Alkins at ngumiti siya ng sarkastiko.

“Huh! Ewan ko saiyo! Secure the safety of YD’s parents, siguradong gagamitin nila ang kanyang pamilya upang mapalabas siya. Hindi pa ba nagising ang daddy niya?.”, saad niya at agad tumango ito.

“Roger that, hindi pa nagigising pero maglalagay ako ng maraming security sa hospital.”, turan Alkins at siya naman ang tumango dito.

“Call Jade for back up, ako na ang bahala kay Nate.”, wika niya. Mukhang mapapalaban sila ng husto at kailangan nila ang dalawa pa nilang kaibigan.

“Okey, how about Yzabella?”, si Alkins na tila nag-alala sa dalaga.

“She will stay with me. No one can touch her as long as I am alive!”, sumpa niya sa sarili. Napatingin sa kanya ang kaibigan ngunit hindi na niya iyon pinansin sapagkat lumulan siya sa sasakyan.