When The Beauty Hides The Beast Seeks

Chapter 4

__Belleyel's POV__

HINDI ako makatulog. Ang dami kasing bumabagabag sa isipan ko simula nung araw na iyon. It's been three days since that day when I see the man with the black eyes. It was the darkest eyes I have ever seen.

I choosed to keep my mouth shut from what I saw. I don't want to create any trouble.

Tama ba yung ginawa kong pananahimik?

"Belle, Matulog ka na." I heard Snow say in a tired way. "Bukas mo na asikasuhin yung problema mo. Matulog ka na..." Umiling-iling ako kasi nag-punta pa talaga siya dito sa kwarto ko para sabihin lang iyon.

Tumingin ako sa kanya at bahagyang iniangat ang ulo saka nangalumbaba.

"Wala ka sigurong problema noh Snow?"

She rolled her eyes. "Madami akong problema. Inaatok na ako para problemahin pa iyon."

Sometimes, I admire Snow. She could forget that the world is problematic for a minute. She could pretend that it doesn't exist by being childish who only cares about is how she could get a good night sleep. The perks of being a carefree, I should say.

"Belle..." I looked at her. "I let you in some of my secrets. Sleep, and you'll forget all about it."

"Oo na! Matulog ka na rin Snow." Sabi ko na lamang habang natatawa ng marahan.

"Oo matutulog na talaga ako at may bubogbugin pa ako bukas!" Sabi niya saka nag-hikab. Pagkasabi niya non ay sinara na niya yung pinto ko. Kaya pumikit na ako pagkatapos ko i-play yung music ko sa cellphone ko. Buti nalang talaga at nakatulog na ako.

Kinabukasan, naging abala ako sa pagre-rehearse ng drama namin sa drama club. Yung ia-act kasi namin ay yung Romeo And Juliet. A tragic story by Shakespeare.

At ako naman ang napiling gaganap kay Juliet Capulet at is West naman ay si Romeo Montague. Sabi nila bagay daw kasi namin yung role kaya kami yung napili.

Hindi na ako nagmatigas pa, wala ako sa lugar para magmatigas pa dahil hindi naman ako ang lider. I should know my place, and that is to keep my mouth shut and compromise, and compromise.

Nang natapos ang isang oras ng aming pageensayo ay nag-lunch muna kami. Kasama ko si West. Sa lakas ba naman ng pagkakadikit ng dikit nito sa akin ay hindi pa ba kami magiging malapit niyan?

"So, my Juliet." Nilingon ko si West nang akbayan niya ako, natatawang inalis ko lang sa balikat ko yung kamay niya.

"What?"

Ngumiti siya saka tinitigan ako. "Hey! Treat your Romeo a little nicer!"

Nangusilap ako saka pinaglaruan sa kamay ko ang naka-tuklip na dress na susuotin ko bilang si Juliet.

"Alam mo?" Nilingon ko siya nang magsalita siya. Doon ko lang na-realize na ang lapit na niya pala sa mukha ko na halos ikaduling ko na. "Gusto kong makitang suot-suot mo 'yan."

I gigled as I felt him whisper in my ear, it tickles me.

Lumipas ang ilan pang araw at unti-unti ko nang nakakalimutan yung tungkol sa tagpong iyon. My mind is occupied about the play. Masaya din pala d'on sa Drama Club. Mga kakilala ko na rin kasi ang mga nando'n. That is part of life, you meet someone, befriend with them, had fun with them, quarrel with them that will 'cause you to separate.

Tragically true.

That's why I lived my life like I wanted to.

Nakangiti ako habang pauwi ako. Hawak ko naman ang ilang papel sa isang kamay ko para sa kakabisaduhin kong script. Wala namang katao-tao kaya in-act ko na ang isang line doon na ginawang moderno ng mga ka-club ko.

"Oh Romeo!" Nakangiting sabi ko habang bahagyang umiikot habang hawak sa may dibdib ko ang mga papel na ni-roll ko. "I never taught that love could be this suffocating! It's a bittersweet feeling! It's sweet that I like to taste it again and again-"

Natigilan ako nang biglang may humawak sa isang kamay ko habang umiikot ako. At kasabay no'n ay bumangga ako sa isang katawan. Nakasuporta ang isa nitong braso sa beywang ko habang hawak niya naman ang isa kong kamay sa ere.

Suminghap ako pag-angat ko ng tingin sa taong naka-bangga ko. I meet his coal black eyes that is intently looking at me. That familiar black eyes...

Familiar?

"So the Beauty is now Juliet."

Para akong sinabugan ng bomba nang marinig ko ang boses niya. Naalala ko na siya! Hindi ko lang siya namukhaan dahil di tulad nung una ko siyang nakita ay wala ng dugo ang mukha niya. Kaya mas lalong nadepina ang mukha niya. Medyo maputi rin ito ngunit pag ididikit mo siya sa balat ko ay mas maputi ako. Matangkad din siya dahil hanggang dibdib niya lang ako. Mapula din ang mga labi niya, maganda ang hugis ng ilong nito. Pati na rin ang mata niya at ang talukap nito na ang sarap hawakan.

"A...uhm...ahh."

"You feel so good." Napatingin ko sa posisyon namin kaya sinubukan lumayo sa kanya kaso mas lalo niya lang diniinan yung katawan ko sa kanya. Nanlalaki ang matang napatingin ako sa kanya. Nakatingin din pala siya sa akin gamit ang itim na itim niyang mata.

Pakiramdam ko ay gusto niya akong tunawin. I even thought that he would not give me a chance to speak. He is pulling my soul out!

"Ano..."

"Do you remember me?"

Parang naumid yung dila ko sa tanong niya. Nagsimula na rin akong kabahan, at mas lalo lang nadadagdagan yung kaba ko habang tinitignan ko ang nanlilisik niyang mga mata.

"H-hindi! Wala akong alam!" Nauutal at umiiling na tanggi ko.

"Don't lie to me Beauty. I hate lying, want me to show you what I can do to preety little liars?" Nakakapangilabot yung malamig niyang boses. Though I admire the way he speak English I can't help but to get scared.

"T-teka-"

I felt him lick my cheeks that made me froze and sweat. I'am trembling all over now, at ayaw ko kung gaano ako kahina ngayon.

"P-please don't kill me."

Nakita ko ang pag-ngisi niya ng malademonyo. "The Beauty is trembling in fear..." Dahan-dahan niyang niyuko ang ulo niya at itinapat ang tenga niya sa dibdib ko kung saan mabilis ang pagtanhip ng puso ko. "Beating fast and loudly! And I love how your chest move with every hard breath you take. I f*ck*ng love it!"

He breathed, the air felt hot when I felt the heat of his body. His body squeezing me to him everytime we took raspy breaths of air. My body is being held captive and I am still.

"WHERE THE F*CK*NG HELL ARE YOU?!"

Biglang may sumigaw sa kung saan kaya biglang nawala ang ngisi niya.

"F*ck! That a**hole! Someone's gonna f*ck*n die today!"

Humiwalay siya sa akin saka kung may anong kinuha sa suot niyang pantalon. Taga-ibang school siya base na rin sa nakikita ko sa tatak na lumitaw sa polo niya.

Tumingin siya sa akin habang nakangisi. At doon ko lang nakita ang hawak-hawak niya na baril sa isang kamay. Mas lalong bumilis ang pagbayo ng puso ko habang nkatingin doon.

"Tsk! Don't f*ck*ng turn me on Belle."

He knows my name!

"M-my...name..." I can't even construct a sentence because of shock.

"Belleyel..." Ngayon ay wala nang mas ilalaki pa ang mata ko.

"How...?"

He gave me an enigmatic grin. "Speak mine and you'll know." Parang nakalimutan ko tuloy kung ano ba ang iniisip at kung ano pa ang tinatanong ko kanina.

Napalunok ako nang ilagay niya sa may ulunan ko ang isa niyang kamay at ilapit ang kanyang mukha sa tenga ko.

"I'll see you tonight, My Beauty."

Pagkasabi niya non ay lumayo na siya sa akin, tinitigan niya pa ako saglit na halos ikatumba ko na dahil sa sobrang panlalambot na nararamdaman ko sa titig niya.

"SMITH! WERE THE HELL ARE YOU! YOU SON OF A B*TCH!"

"Run. Run as fast as you can." Utos niya sa akin saka umalis na sa tabi ko at tumakbo paalis.

At kahit nanghihina ako ay tumakbo na rin ako dahil sa utos niya. Pakiramdam ko din kasi na kapag mananatili pa ako doon ay may mangyayari sa aking hindi maganda. Bumaling ako pabalik nang makarinig ako ng sigawan sa pinanggalingan ko. Pati na rin ang mga tao na nakakasalubong ko ay nagpa-panic na rin sa kung anong nangyayari.

Kagat labing tumalikod ako at ipinagpatuloy ang pagtakbo. Hanggang sa may nabangga akong isang tao.

"Sh*t! Belle! Are you okay?"

Si Snow iyon. Tumango ako at yumakap sa kanya .

"Belle nanginginig ka. Sigurado ka bang okay ka lang?" Tumango lang ulit ako. Baka kasi pag sisimulan kong magsalita sa harap niya ay manginig lang ang boses ko.

Habang yakap siya ay doon lang ako natauhan nang maalala kong may binanggit siya kanina. He knows my name...wala man lang ako nababanggit sa kanyang pangalan ko pero alam na niya.

But how?