CHELLERINE
Hindi ako tumuloy. I did escaped yesterday. I feel bored there and I can do nothing but to escaped and be with my friends thoughting that I have an unsolved puzzle with that Kailer.
Hindi ako sa kaniya umuwi, hindi ko dala ang sasakyan. Wala akong masasakyan kaya tinawagan ko sina Styno at ang kapatid nito para magpasundo at magpahatid sa bahay namin.
They are in tandem, they should be together whenever the one will go. Kaya laging silang dalawa ang kasama ko. At ang pangako ko ay hindi pa rin naipagkakaloob pero sa susunod. I am busy with my problems at ayaw ko na munang gugulin ang araw ko tungkol doon.
"Tell me what's on your mind?" He did not ask me if I have any problem instead he asked me to tell what's my mind thinking right now and at this moment. Wala, wala pa akong naiisip. Paano na lang kung narito si Kailer at paulit ulit niyang gawin ang mga iyon.
"I have none" but the trace of yesterday. I can actually tell straightly to Kailer that I cannot anymore don't know how to make him away.
Paano si Jiara? I am becoming witch here! That's what I am from here into this triangle but as an antagonist. I may have precise decision but I don't know where to start.
"Why you're eating tortillas with hot sauce?" It's on my mood and my odd lifestyle for today.
"Gusto ko lang. Why are you mood now to asked me these?" He is concern. I can't tell to him what's bothering me and what's my position in the situation where I am in.
"Hindi ba mas gusto mo iyong chocolate, pero bakit tortillas?" I am frighten. It is literally obvious and clear than clear crystal. I can't make a hole to take at risk on.
"I am at the situation where you can't imagine. I am the witch, the b*tch, the intruder and the girl who just letting someone in her life even he already have his partner" That's it. Maiintindihan niya iyan. Magaling siya.
"Then think what is the main and the majority. Yung sa tingin mo na mas marami ang magiging sang-ayos at makakapag-ayos, think and think until you'll get it. You know I am not good at giving suggestions nor even a concise word from me, I'm sorry for that" Alam ko. I felt the sooth in absence. Nasa sala ako pero nanatili pa rin siya dito.
Baka dito siya makikitulog. I am not that wise to think a solution. But it's much better if I'll get out and could not include myself from that. Si Kailer lang ang problema ko. Hindi pa alam ni Jiara ang tungkol dito. Hindi naman ako nakakasiguro na wala pa ring nakakarating sa kaniya. Marami ang nakakakita, marami ang mga matang nagtataka, marami na rin ang mga nagsasabi tungkol doon. But the assurance I am on lean is not still sure. Marami ang mga chismosa, baka sila pa ang naunang makagap ng impormasyon. Basta siguraduhin lang nilang totoo ito, hindi ko iyon itatanggi.
I am not afraid that those will be exposed from private to everyone. Pero natatakot ako na makasira ako ng relasyon. Hindi ako nararapat pang manatili pa doon. That's is not my place, furthermore I should be pass on that and not thinking twice to remain.
"I am not afraid to anyone, I'm afraid that I may ruined the relationship of the other" that's my reason.
I will face because he face it too but on me. Kung gagaya ako sa kaniya, ay baka mas lalong lumala pa.
"Sige, una na ako. Kung matutulog ka, alam mo na kung saan iyung kuwarto" tumango siya kasabay nito ang pagbitaw ko ng unan na nasa kandungan ko at inilapag sa inuupuan ko kanina.
I hastily walk upstairs and go to my room. I roam my eyes but nothing changes, I am still here full of frighten, the dreads are attacking me. Kasalanan ko dapat ko itong tanggapin.
This is not only my problem. Kaharap ko pa ang mga nakapatong na mga papel, galing kay Mama. Mamaya pa ang uwi nila, pumunta sila sa isang business kung saan sila maglalagi muna at doon makikipag-negosasyon.
I will review it later. Mapupuyat ako nito, bahala na. Ito naman ang ipinunta ko dito, I should mind these sheets and let my problems be away for awhile. Hangga't hindi ko ito natatapos ay hindi na muna dapat matuon ang problema ko doon.
Another goal I need to achieve for keeping my best in front of my family. I don't need to be good just to make them proud because they will accept and fully will pour their love and make you feel loved and deserved even you are not perfect, your works may have flaws but learning is in ours that's the process we're practicing.
Just a scanty. Pero inaantok na ako, kahit na madaling araw na. I need to finish this, my Dad are not that extremely strict but lenient for me. I learned, from him I am now looking for every person's personality, characteristics, and their features.
My head are becoming mordant one. I am bowing my head and just asleep along this flimsy sheets still hanging and left. Ayaw kong hindi natatapos ang mga gawain ko. Ang mga ginagawa at gusto ko ay may galak ko namang natatapos. I should pour all the efforts my body and my mind capable of.
Sunrise, and it's third day of school. Pero hanggang ngayon ay nakahilata at nakahiga pa rin ako. Wala akong balak na hindi pumasok, pero ang maging late.
"Ms. Chellerine Kadyne. Kakain na, kanina kapa diyan. Baka natigok kana!" Dahan dahan kong iniangat ang katawan ko mula sa higaan.
Umupo akong nakapikit pa ang mga mata at humikab pa bago ko tuluyang naibuka ang mga matang nahihirapan dahil sa silaw ng liwanag sa labas. My window are opened and my soul are still asleep. Puyat ako, at baka hindi ako makakapag-aral ng maayos mamaya.
Paniguradong babagsak ako sa isang subject namin. Yung matanda nanaman. Buhay nga naman, sanang hindi na lang ako nabuhay, sanany hindi na lang sa katawang ito ako nailagay.
I wear the slippers and walk towards the door. I opened it while taking my mouth opened to yawn. Inaantok pa ako pero mapapagalitan pa rin ako kapag hindi ako pumasok. Kahit minsan naisip ko rin n maganda rin palang sa apartment na manirahan. I can do over sleep and went to school late.
"Fried rice and egg" tumabi ako sa kaniya at agad na sumandok ng kanin na nakahanda na sa lamesa.
I feel my eyes are swollen. Baka mas inisin lang ako lalo ng katabi ko. Dito nga nagpalipas ng gabi, sa kaniya na lang ako makikisabay sa pagpasok. Mabuti na lang at hindi sumama si Zyron. Baka mabulabog palalo ang gabi ko.
"Good Morning!" that was her. She is her.
Humarap ako sa kaniya nagbabakasaling may kasama pa siyang iba na nasa likod niya. Kasama ko sila kahapon, they are aware upon what happened yesterday kaya hindi ko na inintindi iyon.
How about those memory in your room?
I am doomed! As always, my mind are oftenly against on me for these days. It's always can have its time to take out its thought making it more terrible.
I closed my eyes, then that's the exact phenomenon I see. The yesterday's touch, kisses, his bite on my neck are still visible pero tinatakpan ko ito ng aking buhok.
"Hello Mother, kumusta buhay?" bati pa ni Yiden kay Mama na nasa kusina pa at nagluluto pa ng ibang putahe.
"Sabayan niyo na silang kumain mga bata, para sabay sabay na rin kayong makapasok" sigaw ni Mama pabalik.
Katabi ko si Yish dahil pinausog niya si Styno kahit hindi niya ito kakilala.
Lahat sila kumuha ng kani-kanilang mga plato, kutsara at iba pa. Sila mismo ang kumuha ng kanilang kakainin, may lumapit pa kay Mam upang manghingi ng ulam na kaniya namang pinaboran. Linagyan niya ang ulam ang plato ni Yiden pati si Hievi nakisalo sa kaniya. Mga bata nga.
Kasabay si Styno, sa kaniya na rin ako sumakay dahil mas gusto ko sa kaniya. Wala akong makakasama, siya lang. Kaya walang maingay, he know I am not in a mood now. After yesterday night confessing my problem, and the flurried thoughts tied in my mind. Alam niya, and I need space to think.
Bumaba ako nang nasa tapat na kami ng entrance, hindi ito na ito pinapasok upang didiretso na lang siya sa kanilang eskuwelahan. If I did that, Styno will pursue to accompany me from the parking lot to my room here.
"Ako ang susundo sa iyo mamaya" tumango ako. Sumabay siya hanggang sa makarating kami ng entrance.
"Thank you, Now go on your school" I wave at him before turning my back to walk in my pace but not brisk.
"That Liores. Ang tangkad niya, ano bang lahi niyo?" Bungad kaagad ni Hievi sa akin at kinuha ang bag na nakasabit sa balikat ko.
Hindi ako sumagot, alam kong magbibiro lang ito. Kasabay sina Yiden na nagbibiruan sa tabi ko ay mas itinutok ko ang aking mga mata sa dinadaanan namin. It's about blue hour will coming in no time dahil sa pagsikat pa lang ng araw. Hindi ganoon katirik pero mararamdaman ang hapdi sa tuwing maglalapat ito sa aking balat.
Their Mother is Liores while their Father is my Father's brother, they are connected with me.
Minsan lang maging ganito si Styno. Zyron is always in right. He is the older than Styno which he is favour to follow what's his Kuya's will be order but not any time. He can't be offensive yet he will received a bunch of pinch on me.
"Ms. Tiamzon, please proceed to the office of officers" Hindi ko inaasahan ang isang ito.
Kung matino lang sana ang gagawin ko at ang gagawin ng taong aakalain kong nagpatawag sa akin ay hindi ako magdadalawang isip na pumunta. Another burn day of mine I need to face on.
"Mauuna na kami, ihahatid ko na lang ang bag mo" Kasabay rin noon ang paglakad ko diretso sa office.
There is still a number of group that are look at me. By the way of their stare starting to converse with oneself of them with their companion. Something came up I need to bear with. This is not my normal days anymore.
She is one of Jiara's friend, siya lang ang natatandaan ko at namumukhaan. I mostly don't care about the matter that isn't related to me nor important to turn and waste my time to that.
"Tell the punishment she needs to follow" Hindi. Ang alam ko ay siya ang bubungad sa akin, bakit si Avis at Descelia at ang kanilang sinasabing parusa.
"Yes Mr. Montevera" naging seryoso at iba ang boses niya ngayon kumpara sa mga araw na nakasama ko siya.
Nevertheless, Descelia is beside him while looking at me intently, too innocent eyes pero ang pagsabi ng parusa na aking kakaharapin ng hindi nalalaman kung ano ang nailabag ko ay nakakagulo.
"To Ms. Tiamzon, you'll be face right chosen punishment due to the infringement you've did. You will going to run beneath the tender to the touch of sun" How can I do that without them telling my offense. Its against me, mainit at mahapdi sa balat ang ibinubuga ng araw.
I breath out in vexation.
".. without drinking water for three hours" I can't stand this.
Mas lumalim pa ang pag-iisip ko kung bakit ganito ang ibinigay nilang parusa. Gusto ko na munang malaman kung ang nagawa kong mali na para sa kanila ay karapat-dapat na ipagkaloob ang parusa.
"Can I hear what offense fault of mine?" I only want to hear is this. Nagbabakasakaling may mailusot pa ako na hindi nila nauunawaan.
That man behind are familiar. Hindi ko siya laging nakikita. Pero parang minsan ko na siyang nakita.
I can't bear running beneath the firing sun. My skin will be hurt and masakit ito sa balat ko. And that running without drinking water is too much. Running is a punishment but without drinking any water is so fatal.
I will be on hell once I am with that state of agreeing due to the righteous of them. They have their position, they must know the side story of the seen offense for them but all my moves are not offensive as how their petty thoughts is.
"You did vandalism, we trace that it's your hand writing" Kung iyong ang inaakala nila.
Hindi ako nagtatagal sa lugar na alam kong ikaaaksaya lang ng oras ko. At ang pagsulat sa mga pader o kung ano man ang tinutukoy nila ay wala akong alam. I am always with my friends, kung minsan ay kaagad akong uuwi kung hindi ako makakasama at hindi maganda ang pakiramdam ko. Hindi ko kailanman ginawa at naisip na gawin ang katulad ng iniisip nila.
"President's order"
Umalis ako. Falsify, too absurd and those people should know what's the real and the fake.
Kailer is a demon. It's either I will cut the class or my punishment will me increase further if I'll violate that.
They did not excuse me. Wala silang sinabi, at hindi ko na kailangan pang magtagal doon. I need to finish this f*cking punishment, I will sure that If I caught that person behind this I will be rogue and taught him nor even her a lesson. My lesson.
That allegation can't help me to solve that f*ck problem. This is odd, ngayon ko lang mararanasan ang maparusahan. And this is too much, how can I assure that I will be safe if I granted it after. If I did not drink the enough amount of water depends of my body needs, I will break down.
"You can start now Ms. Tiamzon" behind me, that someone muttered. Alam kong maaari na akong mag-umpisa ngayon, baka abutan ako ng hapon kung ipagmamaya ko pa.
This is disgraced. What an unlucky time I have. Nakapalda ako, at magpapalit pa lang ng jogging pants na nasa locker naman. I wish I can escape.
I can't be on that position if I'm saying that they did not do any process of good searching.
I asserted to myself, the perception of mine was turn wry. Awry, what a pity. I position myself from the edge of running field. May nakakakita, nakakasaksi kung paano ako mahirapan hanggang sa makaabot ako ng tatlong oras. If I can.
I start running without thinking those many looking at me. I did vibe, I am jamming but in how far? For this mean moment my friends are already on their class. Baka magtaka nanaman sila Yish bakit hindi ako nakapasok. Wala akong excuse letter na dala, at wala naman akong balak na i-excuse ang sarili ko.
At this golden hour, I can't maintain running further. I am farther from the given time of them, but the exhaust are already striking inside me. I feel I'm burning, the blaze is like a cinder no one can reach to pour the water just to let it flow off.
Ang pag-asa ko na lang ay ang aking sarili. Kailangan kong matapos ito. Wala pa ako sa kalahati dahil sa laki at lawak ng field ay mas mahihirapan ako. My watch on my wrist are not capable for my eyes to reach what time is it.
Sasakit ang katawan ko pagkatapos ko, mahapdi na ang balat ko. Para akong nasusunog. Pumikit ako sandali at sinubulang hindi indain ang hapdi at ang panimulang pagkakasakit ng aking katawan.
Kung hindi ko ito matatapos maaaring madagdagan o maiba nanaman ang ibigay nila. Kaunti pa, nanlalambot ang mga tuhod kong dumiretso pa sa pagtakbo. Hindi ko hahayaan na sumulong ang katawan ko para lang sa wala.
At thins state. I am at spotlight, kahit pa nakatali na ang buhok ko ay sumasanib pa rin ang init at parang apoy na ang bumubuga sa akin. I'm frailing. I can't stand this anymore. I need to stop. But my body doesn't mean to stop.
A rife events for me. Maaaring nasanay na ang iba sa ganitong gawin, spare me.
Masakit na rin ang lalamunan ko, nahihirapan akong lumunok. Parang may napakalaking bara ito. I want to drink.
Thus is fatal, this might caused me die. Sa simpleng pagtakbo lang ng ilang oras, ay nakakamatay na. Ang hapdi ng sikat ng araw, my sloppy body any area of it are full blast of sweats. Hindi ko maramdaman ang sarili. Kusa na lang tumatakbo at gumagalaw ang mga tuhod ko.
This is what they want, I will granted. I can't evade this type of problem. Nagsisisi akong dito ako nag-aral!
Sinisisi ko ang sarili ko na sigi pa rin sa pag-aral. I am blaming myself for being one, and now taking this certain punishment without the explicit evidence of them. Wala silang ipinakit sa akin na kahit na ano na makikita kong ako mismo ang gumawa ng sinasabi nila.
If there's a CCTV footage. Maaaring nawala o may nagtanggal na ito sa device. It that person have a power to do that. I will provide it after him nor her.
My plan is to know who's that person. Dahil sa kaniya ko gagawin ang ipinagawa nila sa akin. I won't, I can't. Hindi ako maaaring umatras. Nakakalahati ko na ang oras.
"Forgive is not my way, but make them experience what they did to me are my most way. It is not mean if I will make it more hell" I did not uttered, but the another me said.
"Kad.." hindi ako malinawan kung sino ang tumawag sa pangalang iyon o kung salita ba iyon.
Proclaiming that is just a mere thoughts I'd passed and now just breaking on my thoughts.