Yavaşça arkamı döndüm ve geriye doğru adımladım. Korkudan titreyen bedenim sözüme bakmıyordu, bu o olamazdı. Karşımdaki kişi Kerem ise, öldürdüğüm kişi Karan olmalıydı. Bu böyle olmamalıydı.
"Hayır..." dedim başımı iki yana sallayarak. "Hayır, hayır, hayır!"
Bana zıt şekilde başını onaylar anlamda salladı ve soğuk bir gülüş savurarak, bana doğru adımladı.
"Evet, Arya..." diye fısıldadı. "Sen beni değil, sevdiğin adamı öldürdün!.." dedi ürkütücü bir ses tonuyla.
Dudaklarım titredi, bedenim sarsıldı ve geriye doğru sendeleyerek arkadaki masaya yaslandım. Sanki avucunun içindeydi kalbim ve o dudaklarını her araladığında, kalbimi sıkıyordu. Kalbim sıkışıyor, canım yanıyordu.
"Hayır!.." dedim bozuk plak gibi. Başımı delirmiş gibi sürekli olarak iki yana sallıyor, buna inanmak istemiyordum.
