Bir yakamozun içindeydik, sonsuzluğa doğru ilerliyorduk. Gözlerimi şimdiye dek görebildiğim ama farkına varamadığım o güzelliklerden ayırıp, hep farkında olup da göremediğim güzelliklere çevirdim. Elalar, mavilerden güzeldi.
Gelmişti. Oradaydı.
Ancak geç kalmıştı.
Kimse kimseye erken gelmez, bazıları onlara geç kalır ve onlar da birilerine gecikir.
Karnımdan aşağıya doğru süzülen damlalar, patır patır dökülüyordu ayaklarıma ve kana susayan toprağa. Toprak ilk defa doyuyordu, kanımla.
Az önceki gibiydi her şey, saniyeler asırlara bedeldi. Geçmiyordu, en azından benim için... Parmaklarım karnıma sapladığı bıçağın ucuna kaydı, çekmeye çalıştım ama hiç olmadığı kadar güçsüz düşen bedenim ve kanı çekilerek kaskatı kesilen parmaklarım, bıçağa sarılmayı bile beceremedi.
Hep olduğum gibiydi
