Under Your Protection

"Bound by Duty"

CHAPTER 5

Erra POV

Pagkatapos ng unang pagkikita namin ni Mr. Nosgel Jadia sa restaurant, tila hindi pa rin nawawala ang tensyon sa hangin. Sa likod ng gulong ng SUV na sinasakyan namin, patuloy kong pinag-iisipan ang mga sinabi niya. Ang kanyang tono ay malamig at puno ng distansya, ngunit sa kabila ng lahat, alam kong may responsibilidad ako sa kanyang kaligtasan.

Nag-aalala ako sa banta na bumabalot sa kanya. Kailangan niyang malaman na hindi siya nag-iisa sa laban na ito. Sa kalagitnaan ng aking mga iniisip, biglang tumunog ang cellphone niya. Napansin kong lumipat ang kanyang atensyon sa tawag na iyon, at dahil sa mga ekspresyon sa kanyang mukha, mukhang seryoso ang usapan.

“Mommy, okay lang ako. Oo, nandito na ako... Sa mansion,” sabi ni Nosgel, ang boses niya ay nagiging mas malambot sa pakikipag-usap sa kanyang ina. Pero nang isara niya ang tawag, nagbago ang kanyang anyo. “Don’t follow me, Erra,” aniya, ang boses ay matigas at walang paligoy-ligoy.

“Mr. Jadia, kailangan kong sumama. Protecting you is my job,” sagot ko, nagtangkang ipaliwanag ang aking punto.

“Hindi mo ako kayang protektahan. Baka magmukha akong tanga kung samahan mo ako,” sagot niya, punung-puno ng pagdududa.

“Hindi naman ako nag-drawing sa mukha mo,” sabi ko, pilit na nilalabanan ang pagnanais na mapikon. “I’m here to ensure your safety, and I take my job seriously.”

Sa kabila ng pag-aaway na ito, nagpasya siyang hayaan akong sumama. Habang nagmamaneho ang kanyang driver, tahimik na lumipas ang mga minuto. Minsan, bumabaling siya sa bintana, tila abala sa mga naiisip. Nakikita ko ang kanyang sternong ekspresyon, ngunit alam kong sa kaloob-looban, nag-aalala siya.

Nang dumating kami sa kanilang mansion, nahulog ang aking panga. Grabe, ang laki ng bahay! Ang mga pader ay tila may sariling kwento, at ang mga halaman sa paligid ay nakabibighani. Habang bumababa ako sa sasakyan, lumingon ako kay Mr. Jadia, at agad niyang sinalubong ang aking tingin. “Huwag masyadong maamaze,” ani niya, parang may halong pang-uuyam sa kanyang tinig.

“Sorry,” sagot ko, pinipigilan ang sarili na magpahayag ng aking damdamin. “It’s just... wow.”

Sumunod ako kay Mr. Jadia sa loob ng mansion. Mula sa mga marble na sahig hanggang sa mga eleganteng chandeliers, tila bawat sulok ng bahay ay pinag-isipan ng mabuti. Pero hindi ako nagtagal sa pag-iisip tungkol sa ganda ng lugar, dahil naisip ko ang responsibilidad ko. Kailangan kong manatiling alerto.

Nang pumasok kami sa living room, napansin kong may babaeng nakipag-beso kay Mr. Jadia. Siya ang kanyang mommy, si Mrs. Elvie Jadia, at siya ay may aura ng kahinhinan at pagmamahal. “Anak, nakauwi ka na! I missed you,” sabi niya, ang kanyang boses ay puno ng saya.

Tumingin ako kay Mr. Jadia, at nakita kong bahagyang bumagsak ang kanyang depensa. “Mom, I’m fine,” sagot niya, tila pilit na nagtatago ng sama ng loob.

Hindi nagtagal, isang lalaki ang bumaba ng hagdang bakal, may pagkakahawig kay Mr. Jadia. Siya ang kanyang daddy, si Mr. Rasell Jadia, na tila may kahanga-hangang presensya. “Anak, kamusta ka na? I hope everything is alright,” sabi niya, ang kanyang tono ay puno ng pag-aalala.

“Okay lang, Dad. May banta lang,” sagot ni Mr. Jadia, ang kanyang boses ay tahimik ngunit puno ng bigat.

Habang nagkakasalubong ang kanilang mga mata, parang nagkakaintindihan sila ng hindi na kailangang magsalita. Tila ang pamilya ni Mr. Jadia ay nagtutulungan sa bawat hamon, ngunit sa likod ng lahat ng ito, may isang pader na tila bumabalot kay Nosgel.

“Miss Hidalgo, nandito ka pala,” bati ni Mrs. Jadia sa akin, ang kanyang boses ay puno ng lambing. “Pasensya ka na, nag-aalala kami para sa anak ko.”

“Ma’am, ako po ay narito para sa proteksyon ni Mr. Jadia,” sagot ko, nahihiya sa atensyon. “Tiyakin kong magiging ligtas siya.”

“Napaka-importante ang ginagawa mo, Erra. I appreciate it,” ani Mr. Rasell, na tila hindi rin mapakali sa sitwasyon. “I hope you can help him.”

“Sir, gagawin ko ang lahat para sa kanyang kaligtasan,” sagot ko, ramdam ang pressure na kasama ng mga salitang iyon.

“Erra, bakit di ka magpahinga muna? Baka kailangan mo ring kumain,” alok ni Mrs. Jadia, ngunit tumanggi ako.

“Wala pong problema, Ma’am. Kailangan kong manatiling alerto,” tugon ko, nag-aalala sa mga posibleng panganib.

Habang abala sila sa usapan, nagdesisyon akong manirahan sa isang tabi. Ang mga tao sa paligid ay nagkakaroon ng sariling mundo, ngunit ang isip ko ay nasa ibang lugar. Palagi kong naiisip ang mga banta kay Mr. Jadia at ang mga maaaring mangyari sa susunod na mga araw.

Nang umupo ako sa sofa, hindi ko maiwasang mapansin ang mga katanungan na bumabalot sa aking isipan. Bakit siya pinagbabantaan? Sino ang nagbabalak na saktan siya? Ang mga tanong na iyon ay tila mga anino na lumilipad sa aking utak.

Napatingin ako kay Mr. Jadia, at nakikita kong tila nag-iisa siya sa kanyang mga naiisip. Sa kanyang mga mata, nakikita ko ang hirap na dinadala niya, at sa kabila ng kanyang kayamanan, siya ay hindi ligtas.

“Mr. Jadia,” tawag ko sa kanya, nag-aalala sa kanyang katahimikan. “Kailangan nating pag-usapan ang mga posibleng hakbang na gagawin natin upang masiguro ang iyong kaligtasan.”

“Fine,” sagot niya, ang boses niya ay muling naging malamig. “I don’t want to think about it right now. Just do your job.”

Iyon ang panibagong pagsubok para sa akin. Sa ilalim ng lahat ng galit at takot, alam kong may pagkakatulad kami. Pareho kaming humaharap sa isang mundong puno ng banta, ngunit sa bawat sagot at reaksyon niya, pilit kong pinipigilan ang sarili na hindi magpatalo sa kanyang pader. Sa likod ng kanyang pagkatao, nag-uumapaw ang isang tao na maaaring may puso at damdamin.

Habang bumabalik ang aking atensyon sa paligid, napansin kong may lalaking papalapit mula sa likuran, at siya ay may katangian ng isang lider. Siya si Lieutenant Ris Velvet, ang kasama ko sa trabaho.

“Erra, anong ginagawa mo rito?” tanong niya, na tila naguguluhan.

“Security detail ni Mr. Jadia,” sagot ko, na puno ng tiwala sa aking boses.

Ngunit sa aking isipan, nakadarama ako ng hamon. Sa bawat hakbang na ginagawa ko, nagiging mas kumplikado ang sitwasyon. Sa harap ng mga hamon, kailangan kong maging handa, at sa pagdaan ng oras, umaasa akong hindi ako magkamali sa aking desisyon na ipaglaban ang aking layunin—ang kanyang seguridad.

Habang nag-uusap kami ni Ris sa labas ng mansion, ang mga mata niya ay nagliliwanag sa bawat kwentong ibinabahagi niya. Pero tila ang saya ay biglang naputol nang tinawag siya ni Mrs. Elvie. Nakita ko ang pag-aalala sa mukha ng kanyang ina habang niyayakap ang kanyang anak na si Mr. Jadia.

“Ris, anak, kumusta ka na? Bakit hindi ka nagte-text?” tanong ni Mrs. Elvie, ang kanyang tinig puno ng pag-aalala. “Sana makasama ka sa hapunan mamaya.”

“Opo, Mommy. Andito po ako,” sagot ni Ris, medyo nahihiya sa atensyon ng kanyang ina.

Ngunit si Mr. Jadia, na tahimik at may masungit na ekspresyon, ay tila hindi nasisiyahan. Ang kanyang mga mata ay matalim at tila nag-aabang ng kung anong masamang balita ang dala ng kanyang nakababatang kapatid.

“Bakit ang dami mong tanong, ‘Mommy’?” napansin kong kumunot ang kanyang noo, at sa tono ng boses niya, ramdam na ramdam ang kanyang irritation.

“Dahil nag-aalala ako sa'yo, Nosgel,” sagot ni Mrs. Elvie, ang kanyang tinig puno ng pagmamahal at pag-aalala. “Alam mo na may banta sa buhay mo. Kaya nga nandito si Erra.”

“Okay lang ako, ma. Hindi ko kailangan ng sobrang atensyon,” sagot ni Nosgel na may tono ng pagkabigo.

“Hindi ko maiwasang mag-alala, anak. Paano kung may mangyaring masama sa’yo? Ikaw ang panganay ko,” sumbat ni Mrs. Elvie, na tila napuno ng emosyon.

“Mommy, okay lang ako. Gusto ko ring malaman mo na nandito si Lieutenant Hidalgo para sa seguridad ko. Siya ang pinakamagaling na pulis,” sa wakas, humiwalay si Nosgel mula sa nakakatakot na sitwasyon.

“Pulis? Ikaw ba ‘yan, Lieutenant?” tanong ni Mr. Rasell na ngayo'y lumabas mula sa hagdang-buhay.

“Yes, sir. Lieutenant Erra Hidalgo po. Nandito ako para i-assist si Mr. Jadia,” sagot ni Erra, na ngayon ay nagtatangkang ipakita ang kanyang katatagan sa harap ng pamilya Jadia.

“Alam ko ang tungkol sa'yo, Lieutenant. Ang mga magulang mo ay kilala sa aming bayan. Pero sa tingin mo, kaya mo bang protektahan ang anak ko?” tanong ni Mr. Rasell, na nag-aalangan pa rin.

“Sir, asahan niyo po, gagawin ko ang lahat para sa kanyang kaligtasan. May training po ako at handa akong i-risk ang sarili ko,” sagot ni Erra, ang kanyang tinig ay matatag, ngunit naramdaman ko ang pawis na lumalabas sa kanyang noo.

“Good. Sa tingin ko, kailangan ito ng pamilya namin,” sagot ni Mr. Rasell habang nakatingin sa kanyang panganay. “Minsan, ang pagiging matatag ay nangangailangan din ng mga hindi inaasahang hakbang.”

“Hindi ka ba natatakot, Nosgel? Nakakabahala ang lahat ng ito. Nandito na ang mga pulis. Dapat kang maging maingat,” sabi ni Mrs. Elvie na hindi pa rin maalis ang kanyang pag-aalala.

“Ma, andito naman si Erra. Hindi ako nag-iisa,” sabi ni Nosgel, ngunit sa kanyang tono ay tila wala siyang tiwala na kayang gampanan ng ibang tao ang kanyang seguridad.

Habang nasa hapag kami, ipinakilala ni Mr. Rasell si Erra sa kanilang pamilya. Ang mga tanong ay patuloy na dumaloy, ngunit sa kabila ng lahat, parang may isang bagay na hindi ko maipaliwanag sa pakiramdam. May kung anong kapangyarihan sa sitwasyon na tila nag-uugnay kay Erra at Nosgel.

Kahit may mga sinasabi ang pamilya Jadia, nakuha ko ang tingin ni Nosgel kay Erra. May pagdududa, ngunit may bahagi din ng kanya na tila humahanga. “Erra, ikaw ang bagong security detail ko, at kailangan kong maging maingat. Ano ang plano mo sa mga susunod na araw?” tanong ni Nosgel, tila nag-iisip ng matagal na solusyon sa problema.

“Sir, magpaplano kami ng mga security measures. I-brief ko kayo mamaya tungkol sa mga risk assessment na kailangan natin,” sagot ni Erra, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa dedikasyon.

“Okay, maghanap tayo ng paraan. Kailangan natin ng magandang plano at may tamang team na tutulong sa atin,” sagot ni Nosgel, na ngayon ay may kaunting paggalang sa kakayahan ni Erra.

“Sa kabila ng lahat, andito kami para sa’yo, anak. Huwag kang mag-alala,” sabi ni Mr. Rasell.

Sa kabila ng lahat ng takot at pangamba, parang nag-iinit ang simoy ng hangin. May ilang ulit akong napansin ang mga tingin ni Erra kay Nosgel—mga hindi nasasabi, mga damdaming nag-aapoy sa ilalim ng tahimik na interaksyon.

“Sa kabila ng lahat ng ito, may kagalakan pa rin. Tara na’t kumain,” sabi ni Mrs. Elvie, na may ngiti sa kanyang mukha, ngunit alam kong hindi pa rin ito nawawala ang pag-aalala.

Habang kami ay kumakain, tila walang tao sa paligid. Sa bawat sinigang na isda na isinerv, at bawat bulong ng mga tanong mula kay Mr. Rasell, damang-dama ko ang tensyon sa kanilang bahay—tensyon na naglalaman ng takot, pag-asa, at ang hindi maiiwasang pag-aalala ng isang ina sa kanyang panganay.

Hanggang sa matapos ang hapunan, naramdaman kong lumalabas ang mga emosyon—hindi lamang mula kay Nosgel kundi pati na rin kay Erra. Sa kanilang hindi pagkakaintindihan, tila naroon ang posibilidad ng isang mas malalim na koneksyon. Ngunit sa likod ng lahat ng ito, patuloy pa rin ang panganib na nagbabantay sa kanila.

Sa lahat ng ito, alam kong ang aking tungkulin bilang kanilang tagapagtanggol ay higit pa sa pagiging isang pulis. Kailangan kong maging matatag, hindi lamang para kay Nosgel kundi para na rin sa aking sariling damdamin at sa darating na hamon.