Under Your Protection

"Tiwala"

CHAPTER 6

Third Person POV

Nasa mansyon pa rin sina Nosgel at Erra nang maganap ang kakaibang pag-uusap na ito. Matapos ang pagtitipon sa hapag-kainan kasama ang pamilya ni Nosgel, naroon pa rin ang tensyon sa hangin, hindi dahil sa galit o alitan, kundi dahil sa presensya ng isa't isa. Bagaman tila malamig at puno ng kontrol si Nosgel, ramdam ni Erra na may kung anong namamagitan sa kanilang mga titig at galaw na mahirap ipaliwanag.

Matapos ang hapunan, lumabas ng dining room si Nosgel, na sinundan ni Erra. Tumayo siya sa gilid ng terrace, tahimik na tinatanaw ang hardin ng mansyon. Tumigil si Erra sa likod niya, ngunit hindi nagtagal ay sumunod din sa terrace. Mahirap ipagkaila ang tensyon na umiikot sa paligid nila.

"Mr. Jadia, ang ganda ng lugar ninyo," saad ni Erra, pilit na binabago ang atmospera ng pag-uusap.

"Hindi ito bihira para sa akin," sagot ni Nosgel, malamig at kontrolado pa rin ang tono ng boses niya. "Siguro’y hindi ka sanay sa ganito, Lieutenant?"

Bahagyang natawa si Erra, ngunit agad niyang naitago ito. "Hindi po, Mr. Jadia. Pero hindi naman siguro masamang magbigay ng papuri?"

Pinisil ni Nosgel ang gilid ng terrace, hindi nagpapahalata sa kilabot na dulot ng kanyang kasamahan. “Ikaw ba,” tanong niya sa malamig na tono, “alam mo bang hindi basta-basta makakapagtataglay ng posisyon bilang security detail dito? Marami ang nasubukan ngunit hindi nagtagal.”

Tumitig si Erra nang diretso sa kanya. “Tiwala po ako sa kakayahan ko, Mr. Jadia. Ang trabaho ko ay protektahan kayo, kahit ano pa ang mangyari. Hindi ako basta-basta natitinag.”

Tumango si Nosgel, tinatasa ang bawat salita ni Erra. Tila siya’y nabilib sa tapang nito, ngunit hindi niya ito ipinakita. “I hope so, Lieutenant,” tugon niya nang may kasamang pagkahumaling at kakaibang respeto sa likod ng kanyang mga mata.

Naputol ang kanilang usapan nang lumapit si Ris, na kanina’y tahimik na nakikinig sa di kalayuan.

“Ate Erra, magaling ka rin bang mag-self defense?” tanong ni Ris na may inosenteng kuryosidad. “Madalas kasi ako mag-practice para sa mga basic drills.”

Agad na ngumiti si Erra kay Ris. “Oo naman, Lieutenant Ris. Importante sa trabaho namin na sanay sa ganito.”

Natatawa namang napailing si Nosgel. “Si Ris ay hindi basta lieutenant, Lieutenant Hidalgo. Hindi na siya bago sa mga delikadong sitwasyon, kahit na hindi halata sa unang tingin.”

Nang bumalik si Mrs. Elvie mula sa pagkuha ng mga dessert, napansin niyang magkatabi sina Nosgel at Erra, na tila may tensyon pa ring bumabalot sa kanila. “Nosgel, anak, huwag ka masyadong seryoso. Magaan ang loob ko kay Lieutenant Hidalgo. Alam kong nasa mabuting kamay ka,” wika ng kanyang ina na may lambing.

Nanatiling nakapako ang tingin ni Nosgel kay Erra, at sa isang iglap, naglakbay ang kanyang isip sa ideya na marahil tama ang kanyang ina. Ngunit tulad ng kanyang nakasanayan, hindi niya pinahahalata ang anumang emosyon. “Hindi ko kailangan ng pagsisiguro, Mommy,” malamig niyang tugon.

“Pero anak,” biglang sabi ni Mrs. Elvie, bahagyang nababahala, “naisip ko lang na ngayon na may nagbabanta sa buhay mo, baka pwede mong ikonsidera ang payo ng iyong mga nakapaligid sa'yo. Ang pagiging sigurado ay hindi pagiging mahina.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Erra sa narinig, at napangiti naman siya nang bahagya sa loob-loob niya. Ang pagiging maalaga ni Mrs. Elvie ay kakaibang senaryo para sa kanya. Kitang-kita ang pagmamahal ng isang ina sa anak.

Bagaman hindi siya nagpapahalata, alam ni Nosgel na ang banta sa kanya ay seryoso, at ang katotohanang nakatanggap siya ng direktang proteksyon mula sa kanyang ina ay isang bagay na nagpapagaan sa kanyang kalooban. Muli niyang ibinaling ang tingin kay Erra, isang pagtitiyak sa kabila ng kanyang pag-aalinlangan.

Nagbuntong-hininga si Nosgel at marahang tumango. “Fine. Lieutenant, simula bukas, gagampanan mo na ang tungkulin mo sa opisina. Magsisimula tayo nang maaga. Siguraduhin mo lang na hindi ka basta bibitaw.”

Nakangiti si Erra sa kanyang kaswal na paraan, isang bagay na lalong nagpagulo sa isipan ni Nosgel. “Tulad ng sabi ko, Mr. Jadia, hindi ako natitinag. Gagawin ko ang lahat upang protektahan kayo.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa isang matalim na titig, na tila nagpapahiwatig ng isang hindi mabigkas na kasunduan.

Mr. Rasell’s POV

Habang nakatanaw mula sa gilid ng terrace, tahimik kong sinisipat ang anak kong si Nosgel at si Lieutenant Hidalgo. Hindi ko maiwasan ang bahagyang ngiti sa aking mukha habang pinagmamasdan ang tensyon na tila umaaligid sa kanilang dalawa. Kilala ko ang anak ko, alam kong hindi siya madalas magtiwala sa iba, lalo na pagdating sa mga bagay na ganito ka-sensitibo.

Bumalik ako sa loob, binaybay ang malawak na hall ng mansyon, at tumungo sa study room. Napagpasyahan kong pag-usapan ito nang mas malalim kasama si Elvie, ang aking asawa. Pagkakita ko sa kanya, nagkatinginan kami nang matagal. Naisip ko ring i-bahagi sa kanya ang ilang alalahanin ko, ngunit alam kong mas makakabuti kung makikipag-usap din ako nang masinsinan kay Nosgel.

Nagpatuloy ang gabi, at napansin kong tila seryoso si Nosgel habang kinakausap si Lieutenant Hidalgo. Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapaisip kung may iba pa akong hindi nakikita sa kanilang dalawa.

“Rasell, mukhang may nararamdaman ka?” tanong ni Elvie, na tila nababasa ang nasa isip ko. "Ayos lang ba si Nosgel sa tingin mo?"

Nagkibit-balikat ako. “Hindi ako sigurado. Parang may pinagdadaanan siya, at tila may epekto sa kanya si Lieutenant Hidalgo. Hindi siya ganito ka-seryoso dati, Elvie.”

Nagkaroon ng bahagyang katahimikan bago nagsalita muli si Elvie. “Siguro’y kailangan din niya ng matinding gabay, Rasell. Matagal na rin mula nang nagkausap kayo nang masinsinan. Alam mo naman ang anak natin, hindi ‘yan basta nagpapakita ng nararamdaman niya.”

Binalikan ko ang mga oras kung saan tahimik na lumaki si Nosgel, ang batang sanay maging lider, sanay sa pagkontrol ng emosyon at kahit na ang kanyang kapatid na si Ris ay lumalapit sa kanya sa oras ng pangangailangan. Ngunit ngayon, tila may kakaiba sa kanya, isang bagay na hindi ko mawari.

Kinabukasan, matapos ang aming maagang agahan, nagdesisyon akong kausapin si Nosgel bago siya pumasok sa opisina.

"Nosgel," tawag ko, medyo mahina ngunit mahigpit. Nakita ko ang bahagyang pag-angat ng kilay niya, halatang hindi niya inaasahan ang seryoso kong tono. "Puwede ba kitang makausap sandali?"

Tumango siya, at kami’y nagtungo sa maliit na patio sa gilid ng mansyon. Tahimik muna kaming naglakad, at nang dumating kami roon, humarap ako sa kanya, nagsusumikap na maging ama at hindi CEO.

"Anak," panimula ko, pilit na tinatanggal ang bigat ng bawat salitang bibitiwan ko. "Alam kong matagal ka nang sanay sa mga ganitong hamon. Pero napansin kong may kakaiba sa 'yo. Bukod sa banta sa buhay mo, tila may bumabagabag sa 'yo.”

Bahagyang napakunot ang noo ni Nosgel, pero nakikita ko sa kanyang mga mata ang lungkot at tensyon na hindi niya maikubli. "Dad, kaya ko naman po ang lahat ng ito. Hindi na bago sa 'kin ang ganitong sitwasyon."

Hinaplos ko ang balikat niya, nagbigay ng maliit na tapik. "Nosgel, hindi lahat ng laban ay kailangan mong harapin nang mag-isa. Alam kong gusto mo ng proteksyon pero bakit mukhang hirap kang magtiwala kay Lieutenant Hidalgo?"

Natahimik siya nang saglit. "Dad, hindi naman po sa hindi ako nagtitiwala kay Lieutenant Hidalgo. It’s just... hindi ako sanay na ang magpoprotekta sa akin ay isang babae."

Ngumiti ako nang bahagya. "Alam mo ba, anak, minsan, ang pinakamagaling na protektor ay hindi ang pinakamalakas o pinakamatapang, kundi ang may pinakamalalim na tapang at pang-unawa. Nakita ko kung paano kumilos si Lieutenant Hidalgo kahapon, at tingin ko’y higit pa siya sa inaakala mo."

Tumango si Nosgel, ngunit alam kong hindi pa rin niya lubos na matanggap ang ideya. Sa totoo lang, bilang ama, may bahagi rin sa akin ang nag-aalinlangan sa desisyon niya. Ngunit alam kong kailangan niyang matutunan ang isang mahalagang leksyon tungkol sa tiwala at pagkilala sa kakayahan ng ibang tao.

Pagkatapos ng aming pag-uusap, sinamahan ko si Nosgel patungo sa garahe, kung saan naghihintay na si Lieutenant Hidalgo sa labas ng kanyang sasakyan. Tumingin siya sa amin, at saglit kaming nagkatinginan ni Nosgel bago siya pumasok sa kotse.

“Mr. Jadia,” bungad ni Lieutenant Hidalgo nang tumikhim siya. “Handa na po ang lahat. Susundan ko kayo sa buong araw para sa inyong seguridad.”

Tumango lamang si Nosgel, mahigpit ang ekspresyon sa mukha niya. “Gawin mo ang trabaho mo, Lieutenant. Ayoko ng kahit anong aberya.”

Agad na umalis ang sasakyan ni Nosgel papunta sa opisina, habang sumunod si Lieutenant Hidalgo gamit ang isa pang sasakyan, seryoso at handang handa sa kanyang tungkulin. Ngunit ramdam kong may kakaibang tensyon pa rin sa pagitan nila, at hindi ko maiwasang mag-alala para sa anak ko.

Pagdating sa opisina, sinigurado ni Erra na maayos ang paligid ni Nosgel, nag-aabang sa bawat galaw at detalye, handang humarap sa anumang peligro. Hindi ito nakatakas sa mga mata ni Nosgel, at sa kabila ng kanyang kagalitan at pagiging strict, hindi niya maiwasang mapansin ang dedikasyon at husay ni Erra sa trabaho.

"Mr. Jadia, clear na po ang lahat sa paligid," pormal na report ni Erra. Ngunit sa bawat salita at kilos niya, naroon ang seryosong dedikasyon na hindi matitinag.

"Good. Patuloy mo lang gawin ang trabaho mo nang maayos, Lieutenant," malamig na tugon ni Nosgel. Ngunit sa likod ng kanyang malamig na ekspresyon, nagtatago ang pagdududa—at marahil, ang kaunting pagkabilib sa kakayahan ng babaeng ito.

Sa opisina, tahimik akong nakikinig sa mga report mula sa iba’t ibang tauhan, ngunit hindi ko pa rin maiwasang mag-alala. Alam kong maraming plano ang nasa isip ni Nosgel, ngunit ang presensya ni Erra ay tila nagbibigay ng kakaibang kulay sa sitwasyon ng anak ko.

Nang sumapit ang gabi, bago siya umuwi, tumawag siya sa akin. “Dad, tungkol kay Lieutenant Hidalgo… baka tama kayo. Siguro nga, may kakayahan siyang protektahan ako.”

Ngumiti ako sa telepono, natutuwa na marinig ang pagbabago sa tono ng kanyang boses. "Mabuti naman, anak. Pero huwag mong kakalimutan na hindi ka nag-iisa sa laban na ito."

“Salamat, Dad. Alam ko naman po yun,” sagot niya bago ibinaba ang tawag.

Napapailing ako nang may bahagyang ngiti sa mga labi. Alam kong hindi madaling magtiwala si Nosgel, pero nararamdaman kong may natutunan siya mula kay Erra. At sa kabila ng lahat ng tensyon at duda, alam kong darating ang panahon na magtitiwala rin siya nang lubos, hindi lamang bilang kanyang protector, kundi bilang isang tao na kasama niya sa kanyang mga laban.