Under Your Protection

"Sa Likod ng Personality"

CHAPTER 8

Third Person POV

Sa kabila ng malamig at seryosong ekspresyon ni Erra habang tahimik siyang nagbabantay kay Nosgel, hindi niya maiwasang mapansin ang taglay na karisma ng kanyang boss. Alam niyang wala siyang lugar sa mundo ng isang Nosgel Jadia — isang taong matayog at mataas ang estado sa lipunan. Pero sa bawat galaw nito, sa bawat sandaling magkatabi sila, naroon ang hindi maipaliwanag na kilig na pilit niyang itinatago.

Magkaharap sila ngayon sa opisina ni Nosgel sa Jadia Corporation. Si Erra, nasa likod lamang ng isang malaking mesa at tahimik na binabantayan si Nosgel na abala sa mga papeles at laptop niya. Hindi ito alintana ang kanyang presensya, o mas tama sigurong sabihin na hindi nito ipinapahalata na alam nitong naroon siya.

Naputol ang katahimikan nang magsalita si Nosgel, ang kanyang boses malamig ngunit may bahid ng utos, “Lieutenant Hidalgo, may natapos na bang security assessment sa lugar?”

Saglit na nag-aalinlangan si Erra bago sumagot, kahit pa praktisado na niya ang mga ito, “Yes, Mr. Jadia. Secure na ang buong premises. Lahat ng pinto at mga labasan ay naka-monitor, pati na ang mga CCTV sa paligid.”

Tumango lang si Nosgel. Halos hindi niya ito nilingon. Ngunit hindi makakaila ang bahagyang pag-angat ng kanyang sulok ng labi, isang ngiting tila nagmamalaki.

“Good,” sagot nito, habang sinusuri ang isang dokumento. “Pero gusto kong siguruhin mong alerto ka sa bawat oras, Lieutenant. Hindi ko kailangan ng pagkakamali.”

Napakunot ang noo ni Erra sa matalim na tono ni Nosgel, ngunit tiniis niya ito, na tila tanggap na ang pagiging strict ng kanyang boss. Alam niyang iyon ang katangian ni Nosgel bilang CEO—seryoso, kontrolado, at walang sinisino pagdating sa trabaho.

Habang lumilipas ang mga minuto, naramdaman ni Erra ang bigat ng tensyon sa pagitan nila. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa taglay na kaseryosohan ni Nosgel, o dahil sa kanyang sariling kaba na hindi niya maipaliwanag. Sa kabila ng lahat, wala siyang magawa kundi pagmasdan ito nang palihim, hinahangaan ang tikas at tindig ng kanyang boss.

---

Maya-maya pa, tumayo si Nosgel at naglakad palapit sa kanya, may hawak na dokumentong kailangan niyang i-scan. Biglang lumakas ang pintig ng puso ni Erra habang papalapit si Nosgel, ang kanyang mga mata’y matalim na nakatuon sa kanya.

“Lieutenant, siguraduhin mong ang lahat ng pumapasok dito ay kilala mo. Hindi ko kailangan ng kahit anong pag-aalinlangan sa seguridad ng kumpanya,” mahigpit na sabi ni Nosgel habang inaabot ang papel kay Erra.

“Understood, Mr. Jadia,” sagot ni Erra na pilit nilalabanan ang kabang nadarama niya. Sa di inaasahan, nagtagpo ang kanilang mga mata at saglit na natigilan si Erra. Ngunit agad din siyang umiwas ng tingin.

Tumikhim si Nosgel, tila hindi nagustuhan ang pag-iwas ng tingin ni Erra. “Siguraduhin mo lang. I need people I can rely on, Lieutenant.”

Napaisip si Erra sa sinabi ni Nosgel. Hindi lang ito basta utos; naroon ang bigat ng kumpiyansa na kailangan nito sa kanya bilang security officer nito. Tila ba may kakaibang koneksyon sa kanilang mga salitang binibitawan, isang bagay na hindi niya kayang bastahin.

---

Kinagabihan, habang naghahanda na silang umuwi, lumapit si Nosgel kay Erra sa parking area ng kanilang opisina. Tahimik lang na naglalakad si Erra sa tabi niya, ramdam ang malamig na hangin ng gabi at ang kakaibang tensyon na bumabalot sa kanilang dalawa.

Bigla siyang binalingan ni Nosgel, nakakunot ang noo. “Lieutenant, sigurado ka bang lahat ng pwesto natin sa labas ay secure?”

“Opo, Mr. Jadia. Regular ang patrol ng mga tao ko. Wala kayong dapat ipag-alala,” sagot niya nang mabilis.

Ngumiti si Nosgel ng isang ngiti na may bahid ng kaba at kumpiyansa. “Good. Pero tandaan mo, Lieutenant, hindi kita kailangan lang bilang security ko. Kailangan kita dahil alam kong hindi ka basta magpapadala sa takot.”

Napatitig si Erra sa sinabi ni Nosgel, at sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, naramdaman niyang gusto nitong ipakita ang kumpiyansa sa kanya. Pero hindi iyon nangangahulugan na kaya niyang tanggapin iyon nang ganun lang.

---

Makalipas ang ilang linggo ng pagtatrabaho nila nang malapit sa isa’t isa, hindi na maiwasan ni Erra ang mas tumingin kay Nosgel nang palihim. Alam niyang hindi dapat, ngunit parang may hatak ang presensya nito na hindi niya kayang labanan.

Nang minsang napansin ni Nosgel ang titig ni Erra, tila may bumalik na alaala sa kanya. Bahagya niyang itinaas ang kilay at ngumiti, ngunit mabilis niyang pinigil ito. “Something wrong, Lieutenant?” tanong niya nang walang emosyon.

Nagulat si Erra at mabilis na umiwas ng tingin. “Wala po, Mr. Jadia. Wala pong mali.”

Ngunit sa kanyang isip, hindi niya maiwasang itanong sa sarili kung bakit ganito na lang siya mag-react. Sa tuwing nakikita niya si Nosgel, lalo siyang nakakaramdam ng kaba at pagnanasa. Hindi niya maintindihan ang sarili, ngunit alam niyang ang lahat ng ito ay laban sa kanyang mga prinsipyo.

---

Isang araw, habang nasa conference room sila kasama ang ibang board members, hindi maiwasan ni Erra ang biglang pagtitig kay Nosgel habang ito’y nagbibigay ng instructions. Napansin iyon ni Nosgel at biglang tinapunan siya ng tingin.

“Lieutenant Hidalgo, may kailangan ka bang sabihin?” tanong ni Nosgel, may halong ngisi sa kanyang mukha.

“N-Nothing po, Mr. Jadia,” sagot ni Erra, pero halata sa mukha niya ang pagkapahiya. Napatingin sa kanya ang ilang board members, at kahit ang maliit na eksenang iyon ay nagdala ng bahagyang kilig na naramdaman niya.

Pagkatapos ng meeting, lumapit si Nosgel kay Erra, nakangiti at nagtataglay ng malamig na tingin. “Next time, Lieutenant, focus on the task at hand. Hindi ko kailangan ng distraksyon sa trabaho.”

Nag-blush si Erra pero pilit niyang hindi ipinakita iyon. “Yes, Mr. Jadia. Pasensya na po.”

Tumango si Nosgel, ngunit may ngiti siyang hindi maipaliwanag. Sa likod ng kanyang maskarang seryoso, may itinatagong damdamin na hindi niya gustong aminin—hindi man niya maintindihan, pero nararamdaman niyang nagiging malapit siya kay Erra.

---

Sa dulo ng araw, nang patapos na sila sa kanilang trabaho, napatingin si Erra kay Nosgel, at sa isang maikling sandali, nagkatitigan sila. Hindi niya alam kung bakit, ngunit tila natutunaw siya sa titig ni Nosgel. Ramdam niyang may kakaibang tensyon sa pagitan nila.

Pigil ang bawat damdaming nararamdaman ni Erra, alam niyang hindi siya nararapat kay Nosgel. Ngunit ang bawat minuto, ang bawat pagkakataon na magkasama sila, ay nagdadala ng pag-asang pilit niyang tinatanggihan.

Sa huling pagkakataon, bago sila maghiwalay ng landas, tumingin si Nosgel kay Erra at tinapunan siya ng isang matalim ngunit banayad na tingin. “See you tomorrow, Lieutenant. Don’t be late.”

Hindi maiwasang mapangiti si Erra at tumango. “I’ll be here, Mr. Jadia. Maaga pa sa alas-sais.”

Pag-alis ni Nosgel, tumitig siya sa papalayong anyo nito, at sa kanyang isip, hindi niya maiwasang isipin: Ano ba itong nararamdaman ko? Bakit tila nagiging mahina ako sa tuwing naririto siya?

At sa malamig na gabi, habang nag-iisa siyang nakatayo, iniwan si Erra ng pakiramdam na hindi kayang ipaliwanag—isang damdaming pilit niyang itinatago, ngunit ramdam niyang unti-unti siyang nadadala ng karisma ng lalaking hindi dapat kailanman mapasakanya.

Erra POV

“Ang lamig ng boses ni Mr. Jadia, parang pinaglihi sa kamias ang ugali, pwee,” bulong ko sa sarili ko habang tahimik na nakatayo sa gilid ng opisina niya. Minsan naiisip ko kung may kaunting pagmamahal o kahit simpatya ba itong si Mr. Jadia sa mga taong nasa paligid niya. Ngunit sa bawat tingin ko sa kanya, lalo na kapag abala siya sa mga papeles at hindi alintana ang presensya ko, nawawala ang duda—oo, natural nga sigurong suplado ang lalaking ito.

Pero bakit sa tuwing nakikita ko siyang seryoso at focus, nararamdaman ko ang isang kakaibang kiliti? Para bang, sa kabila ng kanyang malamig na pag-uugali, may misteryong tinatago ang kanyang matatalim na mata.

Bigla niyang inangat ang ulo mula sa mga papeles at tinapunan ako ng matalim na tingin. “Lieutenant Hidalgo, may gusto ka bang sabihin?” malamig na tanong niya, na halos ikina-atras ko.

“N-No, Mr. Jadia,” mabilis kong sagot habang pilit kong pinapanatili ang poker face ko, kahit sa loob-loob ko, gusto kong tumakbo.

Tahimik lang siyang tumango at bumalik sa ginagawa niya. Pero, ramdam ko pa rin ang init ng pisngi ko. Ano ba ito? Bakit ganito ako mag-react sa kanya?

Kinabukasan, habang papasok ako sa opisina, abala si Mr. Jadia sa pagtanggap ng tawag mula sa board members. Ramdam ang tensyon sa boses niya, at tila mas lalong bumagsak ang lamig ng kanyang aura.

"Lieutenant," tawag niya nang makita niya akong pumasok. Tumingin siya sa akin mula sa kanyang upuan, ang mga mata niya'y puno ng disiplina at tapang. “Ready ka na ba sa briefing mamaya?”

“Oo naman, Mr. Jadia. Lahat ng detalye ng security arrangements ay nakaayos na. Wala kayong dapat ipag-alala.” Napansin kong tumango siya, pero ang tingin niya’y hindi natitinag—parang may hinahanap siya na hindi niya makita.

“Good. Siguraduhin mo na walang kakulangan, Lieutenant. Hindi ko kailangan ng kahit anong pagkakamali,” mahigpit na paalala niya.

Sumunod ako sa kanya sa conference room kung saan nakahanda na ang ilang mga dokumento at mapa para sa briefing. Nang magsimula na ang pulong, hindi ko maiwasang magtaka sa kanyang pagiging hands-on at detalye sa bawat aspeto ng kumpanya. Halos mabighani ako sa kanyang pagpoproseso ng impormasyon—napakabilis at walang alinlangan.

Habang binabantayan ko ang bawat kilos niya, hindi ko mapigilang mapaisip: Paano kaya kung hindi siya ganoon kasuplado? Hindi kaya mas magiging maaliwalas ang buhay ko bilang isang lieutenant kung hindi niya ako tratuhin na parang wala akong ibang halaga kundi magbigay ng seguridad?

Napakunot-noo si Mr. Jadia nang makita niya akong natitigilan. “Lieutenant Hidalgo, may kailangan ka bang idagdag?”

Nagulat ako at mabilis na tumugon. “N-No, sir. Sorry po.” Napatakip ako ng kaunti ng labi ko habang tumutugtog sa isip ko ang sariling pagbibilin na huwag magpalusot ng emosyon sa trabaho.

Maya-maya pa, matapos ang meeting, tahimik kaming naglalakad palabas ng opisina. Hindi pa rin maalis sa isipan ko ang tila hindi sinasadyang pagtitig ni Nosgel sa akin, o ang malamig ngunit nakabibighaning ekspresyon niya na minsan, sa isang iglap lang, ay tila may kaunting init. Ngunit tiyak akong pantasya lang iyon.

Pagdating namin sa parking area, sumabay ako sa kanya sa paglalakad, dahil pareho naman kaming papunta sa elevator. Hindi ko maiwasang huminga nang malalim at pilit na pinapakalma ang puso ko na nagwawala.

"Lieutenant," basag ni Nosgel sa katahimikan, "Siguraduhin mong ang lahat ng tao ko ay alerto ngayong linggo. May mahalagang client meeting ang kumpanya."

Tumango ako at seryosong sumagot, "Yes, Mr. Jadia. Walang makakalapit sa inyo na hindi namin alam."

Nagbigay siya ng isang matipid na ngiti, na sa unang pagkakataon ay tila may kaunting paggalang. Pero mabilis na natabunan iyon ng kanyang malamig na tono, “Good. Hindi ko kailangan ng pagkakamali, Lieutenant.”

Alam ko na iyon. Lagi niya akong pinaaalalahanan tungkol doon. Pero bakit, sa kabila ng tila walang tigil na sermon at utos niya, may bahagi sa akin na gustong magpatuloy sa trabahong ito?

Pagbalik namin sa opisina, napansin ko si Mr. Jadia na abalang-abala pa rin sa pagre-review ng mga dokumento. Napakawalang-emosyon niyang magtrabaho, tila ba lahat ng tao sa paligid niya ay mga makina lamang. Kaya naman, kahit minsan gusto kong ipakita sa kanya na hindi siya nag-iisa, hindi ako nagkaroon ng lakas ng loob na ipakita ang pagiging totoo sa kanya.

Pero sa huling sandali, habang naglalakad siya patungo sa kanyang mesa, hindi sinasadyang nagtagpo muli ang aming mga mata. Sandaling nagkaroon ng tensyon, at naramdaman ko ang kakaibang init na tila binabalot ako ng isang hindi maipaliwanag na damdamin.

“Lieutenant, focus,” malamig niyang sabi, ngunit sa kanyang mga mata, tila may iba pang ibig sabihin ang kanyang sinasabi.

“Y-Yes, Mr. Jadia,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili kong damdamin. Ngunit alam ko na sa bawat sandali sa piling niya, mas nahihirapan akong itago ang nararamdaman ko. Kung alam niya lang ang pagdadalawang-isip ko sa tuwing kasama siya—ang pagnanasa na pilit kong itinatago sa likod ng propesyonal kong maskara.

Kinagabihan, habang tahimik akong nakaupo sa opisina ko, nagulat ako nang biglang pumasok si Nosgel.

"Lieutenant," ang malamig niyang pagbati, ngunit sa kabila ng kanyang tono, may bahagi sa akin na tila nakaramdam ng saya sa pagdating niya.

"Yes, Mr. Jadia?" tanong ko, pilit itinatago ang kaba.

Nakatitig siya sa akin, tila may nais sabihin ngunit nagdadalawang-isip. "Make sure na ang lahat ng mga tao ko ay handa. Marami tayong hinahanda para sa susunod na linggo, at hindi ako natutuwa sa kahit anong kapalpakan."

“Opo, Mr. Jadia. Walang magiging problema,” sagot ko na halos walang kaalam-alam kung ano ang dapat asahan sa mga susunod na araw.

Napansin ko na may sandaling tila nag-iba ang kanyang tingin, parang may nais ipahayag ang kanyang mga mata ngunit pilit niyang itinatago. Ngunit bago pa man ako makapagtanong, tumalikod na siya at lumabas ng opisina, iniwan akong nakatayo roon na puno ng tanong at damdaming hindi ko maintindihan.

Sa buong gabing iyon, iniisip ko ang bawat sulyap, ang bawat titig, at ang bawat sandali ng tensyon sa pagitan namin ni Mr. Jadia. Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa akin, ngunit ramdam ko na unti-unti akong nadadala ng hindi ko dapat maramdaman para sa kanya.