Under Your Protection

"Death Threats"

CHAPTER 3

NOSGEL POV

Chapter 2 - Nosgel Jadia

Habang naglalakad ako palabas ng Jadia Corporation, tila ang bawat hakbang ay bumubulong sa akin ng mga bagay na hindi ko dapat kalimutan. Ang buong araw na iyon ay puno ng tensyon at walang hangganan na presyon. Isinama ko si Zarah, ang aking sekretarya, para sa isang business meeting sa isang restaurant. Minsan, kailangan mo talagang ilabas ang iyong mga ideya sa ibang kapaligiran, malayo sa mga pader ng opisina.

“Sir, are you sure na dito tayo magkikita? Baka masyadong risky…” tanong ni Zarah, na nagmimistulang nag-aalala sa bawat oras na lumalabas kami. Halata ang kanyang pag-aalala, ngunit sa akin, hindi ito dapat maging hadlang. Tinanong ko siya na huwag mag-alala; kailangan kong ipakita na kahit anong mangyari, hindi ako natitinag.

Nang makarating kami sa parking lot, bigla akong natigilan. May nakita akong nakamaskara at may hood na nakatayo sa bandang malayo, parang nagmamasid sa akin. Ang hitsura nito ay tila nagdadala ng isang alon ng paranoia sa akin. Sa isang iglap, napansin ko ang isang kahon na nakapatong sa aking sasakyan. Nag-alinlangan ako, ngunit lumapit ako upang suriin ito.

“Zarah, stay back,” utos ko, hindi nilingon siya habang papalapit ako sa box. Nanlilisik ang aking mga mata habang tinanggal ko ang takip at tumambad sa akin ang isang death threat. Sa loob nito ay mga sulat na puno ng mga banta, bawat salita ay tila nag-aalab sa galit. Muli na namang may nagbabanta sa akin.

Minsan, naiisip ko kung bakit hindi ko pinapansin ang mga ganitong banta. Sa isang mundo kung saan ang mga kaaway ay mas marami kaysa sa mga kaibigan, ang mga ganitong mensahe ay tila bahagi na ng aking buhay. Ngunit sa isang sulyap kay Zarah, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata—nanginginig ang kanyang tuhod. Kahit na hindi ko siya pinansin, alam kong hindi niya matanggap ang ganitong sitwasyon.

“Sir, dapat nating ipaalam ito sa mga awtoridad,” aniya, ang boses niya ay nanginginig. Subalit hindi ko siya pinansin at nagpatuloy ako papasok sa sasakyan. Agad kong kinuha ang aking telepono at tinawagan ang aking driver.

“Driver, umalis na tayo,” utos ko, ang boses ko ay matigas at walang kibo. Walang sinumang makakapagpabago sa isip ko—hindi ang mga banta at lalo na hindi ang takot ni Zarah.

Habang nasa daan, tahimik lang ako, at halos walang nagsasalita. Alam kong nag-aalala si Zarah sa akin, ngunit ito ang mundo na pinili ko. “Sir, paano kung ang mga banta na ito ay totoo? Kailangan nating kumilos!” pagpupumilit niya, kahit na ang tono ng kanyang boses ay puno ng pangamba.

“Zarah, ang mga banta ay bahagi ng laro. I can handle this,” sagot ko nang malamig, iniiwasan ang kanyang mga mata. “We can’t show weakness.”

Mula sa rearview mirror, nakikita ko ang kanyang reaksyon. Ang kanyang mga mata ay tila puno ng pagkabahala, ngunit pinilit niyang mapanatili ang kanyang composure. “Naiintindihan ko po, Sir. Pero, please, mag-ingat tayo. I’m here to support you.”

Minsan, naiisip ko kung anong klaseng buhay ang meron ako. Palaging may takot at pangamba. Pero sa likod ng lahat ng ito, alam ko na ito rin ang dahilan kung bakit ako nagtagumpay. Wala akong puwang para sa kahinaan. Pinili kong balewalain ang pangambang bumabalot kay Zarah. Bawat day na lumilipas ay tila lalong nagiging masalimuot ang aking buhay.

Nang makarating kami sa restaurant, agad kaming bumaba ng sasakyan. Ang ambiance ay maganda at elegante, ngunit ang bawat pagdaan namin sa mga tao ay parang may bumabalot na madilim na ulap sa paligid. Pinilit kong huwag ipakita ang kahit anong emosyon, pero sa likod ng aking malamig na anyo, alam kong may mga aninong nagmamasid sa akin.

Pagkapasok namin, agad kong hinanap ang aming upuan. Siniguro kong mayroon tayong privacy, na walang kahit sinong tao ang makakapag-interrupt sa aming usapan. “Zarah, I need you to take notes on everything I say. Mahalaga ang meeting na ito,” utos ko sa kanya.

“Yes, Sir. Ready na ako,” sagot niya, na tila nahahabag pa rin. Sa loob-loob ko, naiintindihan ko siya, pero sa mundo ng negosyo, ang takot ay isang bagay na dapat mong iwasan.

Nagsimula na ang meeting at ang mga partner namin sa negosyo ay dumating. Marami silang nakahandang proposals, at habang sila’y nag-uusap, walang nagbago sa aking malamig na pag-uugali. Pero sa likod ng aking isip, nag-aalala ako sa mga banta na bumabalot sa aking pagkatao. “Kailangan kong ipagpatuloy ang laban,” sabi ko sa sarili ko.

Ilang oras ang lumipas, at nagpatuloy ang meeting. Madalas kong tanungin ang mga partner tungkol sa mga detalye ng kanilang mga proposals, at walang sinumang naglakas-loob na ipakita ang kahit anong kawalang-katiyakan. Sa bawat sagot, tiningnan ko ang mga mata nila, naghanap ng anumang palatandaan ng kasinungalingan. Alam ko na ang mga tao ay may kakayahang magsinungaling para sa kanilang sariling kapakanan.

“Sir, we believe that our combined efforts can significantly increase the market share. Kailangan natin ng mas maraming investment upang makuha ang mga bagong client,” sabi ng isa sa mga partner. Pinaabot nito ang isang projection sheet na puno ng mga nakakaengganyong numero.

“Numbers don’t lie, but sometimes people do,” sagot ko nang may matigas na tono. “I need assurances na hindi tayo mapapahamak sa anumang potential deal. Kung may kahit anong sabwatan sa labas, itutumba ko kayo.”

“Sir, we can assure you that everything is in place,” sagot ng partner. Ang kanyang boses ay tila nag-aalala, ngunit pinilit niyang itago ito.

“Good. Because I won’t hesitate to cut ties with anyone who gets in my way,” bulong ko sa aking sarili. Habang nag-uusap ang mga partner ko, ang mga banta sa akin ay naglalaro sa isip ko. Paano kung may sabwatan sa labas? Paano kung ang mga kaibigan ko ay nagiging kalaban?

Natapos ang meeting, at habang naglalakad kami pabalik sa sasakyan, naramdaman ko ang pagod na dulot ng stress. Pagkapasok sa sasakyan, ibinuhos ko ang lahat ng mga ideya at plano kay Zarah. “I want a thorough background check sa mga partners na ito. Ang mga tawag sa telepono, lahat ng email exchanges, kailangan nating malaman kung ano ang ginagawa nila sa likod ng ating mga likod.”

“Opo, Sir. Agad akong kikilos,” sagot niya, ngunit tila may lungkot pa rin sa kanyang tinig.

Bago kami umalis, muling bumaling ako sa kahon ng death threat na naiwan sa sasakyan. Ang mga salitang iyon ay hindi ko kayang kalimutan. Isang tao ang may nais na itumba ako. Subalit sa isang iglap, ang takot ay napalitan ng determinasyon. “Walang makakatigil sa akin,” bulong ko sa sarili. “Kahit anong mangyari, patuloy akong lalaban.”

Habang umuusad ang sasakyan, nagmumuni-muni ako sa mga susunod na hakbang. Dapat akong maging mas matatag. Dapat kong protektahan ang aking pangalan at ang kompanya. Alam kong ang mga banta ay bahagi na ng aking mundo, at hindi ako magpapadala sa takot. Sa likod ng bawat banta, may posibilidad na may katotohanan, at kailangan kong tuklasin ito bago pa man ako matalo.

“Zarah, get me the security team on the line. Kailangan nating maghanda sa anumang mangyayari,” utos ko, at sa mga salitang iyon, nagpatuloy ang laban ni Nosgel Jadia—isang laban na puno ng mga banta, takot, at hindi natitinag na determinasyon.