Under Your Protection

"Sa Ilalaim ng Banta"

Chapter 1 - Nosgel Jadia

Sa gitna ng malamig at mahigpit na kapaligiran ng Jadia Corporation, isang tahimik ngunit tensyonadong aura ang bumabalot sa opisina habang naghahanda si Nosgel Jadia para sa kanyang pulong kasama ang mga senior executives. Ang kanyang presensya ay mahigpit at walang iniiwang espasyo para sa kahit sinong magkamali. Ang mga mata ni Zarah Bacnis, ang kanyang sekretarya sa loob ng ilang taon, ay panay ang sulyap kay Nosgel habang abala ito sa mga papeles na nakalatag sa harap niya. Bagaman sanay na siya sa mga mood swings ng kanyang boss, hindi pa rin niya maiwasan ang pangamba, lalo na’t ramdam niya ang matinding galit at tensyon sa boses ni Nosgel.

“Zarah,” malamig na tawag ni Nosgel nang hindi man lamang iniangat ang kanyang tingin mula sa dokumento. “Are you prepared with the presentation materials for today?”

“Opo, Sir. Kompleto na po lahat,” sagot ni Zarah, na pilit na hindi nagpapahalata ng kanyang kaba. Alam niyang anumang pagkukulang ay tiyak na ikagagalit ng kanyang amo. Sa bawat segundo na lumilipas sa opisina ni Nosgel, tila lumalakas ang t***k ng kanyang puso.

“Good. I don’t want any mistakes. Ayoko ng mga palpak na detalye, lalo na’t nasa harap ng mga shareholders ang report na ito. Kapag pumalpak tayo, sisiguraduhin kong may mananagot. Naiintindihan mo?” Ani Nosgel, malamig at puno ng pagkasuklam.

“Yes, Sir. You can trust me,” sagot ni Zarah, kahit ang boses niya ay bahagyang nanginginig.

Nagsimula na ang pulong. Si Nosgel ay nakaupo sa harap ng malalaking mesa ng conference room, ang kanyang tindig ay parang hindi natitinag na bato, at ang bawat salita niya ay tumatagos sa bawat nakikinig. Ang kanyang presensya ay parang isang malamig na pader na hindi kayang butasin ng kahit anong tanong o argumento.

“Today’s agenda is crucial. Kung hindi natin makokontrol ang mabilis na pagtaas ng kompanya ng mga kalaban natin sa market, it will affect our quarterly earnings,” sabi ni Nosgel habang inisa-isa ang mga data na nasa harap niya. Halata ang kanyang inis habang pinagmamasdan ang projected figures na tila nagbabadyang pabagsakin ang kanyang imperyo.

“Pero Sir, we’re doing everything we can,” sabi ng isa sa mga senior managers. “Nag-double efforts na kami sa bawat department—”

“Are you saying na hindi sapat ang mga efforts na iyon?” malamig na singit ni Nosgel, na pinatigil ang lahat sa kanilang mga sinasabi. “If you were really doing everything, bakit ganito pa rin ang figures natin?”

Natahimik ang buong kwarto. Walang gustong magkamali ng salita sa harap ng CEO, alam nilang isang maling hakbang lang at maaaring mawala sila sa trabaho. Alam din ni Zarah ang ganitong ugali ng kanyang amo—palagi niyang sinisigurado na walang anumang pagkukulang, ngunit sa likod ng kanyang kasipagan, may kaba pa rin siyang nararamdaman.

“Zarah, I want a revised report on my desk by tomorrow,” utos ni Nosgel habang pinagmamasdan ang mga executives na tila natatakot magsalita. “And make sure lahat ng details ay updated. Ayoko ng mga nakatagong discrepancies.”

“Yes, Sir. I’ll make sure na pulido po lahat,” sagot ni Zarah na halos hindi na makahinga sa bigat ng presyur. Alam niyang kahit gaano pa siya kaingat, isang pagkakamali lamang ay puwedeng maging dahilan ng kanyang pagkakatanggal.

Ang tahimik na pulong ay biglang naputol nang bumukas ang pinto at pumasok ang isa pang senior executive. “Sir, pasensya na po sa abala, pero may bago po tayong issue na lumitaw,” sabi nito habang inilapag ang isang folder sa harapan ni Nosgel.

Dahan-dahang inangat ni Nosgel ang kanyang ulo, ang kanyang malamig na tingin ay agad bumagsak sa bagong report na ibinigay. “Ano ito?” tanong niya, walang ekspresyon sa kanyang mukha.

“May nakuha kaming impormasyon tungkol sa isang malaking deal na pinlano ng ating mga competitors. Mukhang sinubukan nilang bilhin ang ilang assets natin sa pamamagitan ng mga shell companies. They’re trying to infiltrate us from within.”

Nanlilisik ang mga mata ni Nosgel sa narinig. Isa ito sa mga bagay na pinaka-kinamumuhian niya—ang traydor at mga nagtatangkang umagaw ng kanyang tagumpay sa likod ng kanyang likuran. Agad siyang tumingin kay Zarah. “Zarah, set a meeting with our legal team. I want to know every single loophole they could use against us. And if we find out na may kahit isang tao sa kompanya na nakipagsabwatan sa kanila, sisiguraduhin kong mawawalan sila ng career sa buong industriya.”

“Yes, Sir,” mabilis na tugon ni Zarah, habang isinulat ang bawat utos ng kanyang amo. Halata ang pangamba sa kanyang mga mata, ngunit pilit niya itong tinatago. Ayaw niyang makita ni Nosgel na siya’y kinakabahan, lalo na sa mga ganitong sitwasyon.

“Sir, ang suggestions po ba ng legal team ay dapat na sa ngayong araw din?” tanong ng isa pang executive na tila nanginginig ang boses.

“Obviously. Gusto mo bang maghintay pa ng ilang araw bago tayo mabuwal?” matalim na balik ni Nosgel. “This isn’t a playground. Every single second counts.”

Ang seryosong ekspresyon ni Nosgel ay walang bakas ng kahit na kaunting awa o pagpapatawad. Alam ng lahat ng naroon na ang bawat pagkilos niya ay palaging kalkulado, at ang kahit kaunting pagkukulang sa kanya ay hindi kailanman pinapalampas. Ngunit sa likod ng kanyang malamig na katauhan, alam din nila na ang disiplina at tapang ni Nosgel ay ang mga dahilan kung bakit siya ang pinakamakapangyarihang tao sa industriya.

Habang nagpatuloy ang pulong, mas lalong nagiging intense ang bawat talakayan. Hindi iniisip ni Nosgel kung sino ang masasagasaan o masasaktan sa kanyang mga salita. Para sa kanya, ang mga empleyado niya ay mga piyesa lamang sa mas malaking larong pang-negosyo. Ngunit sa kabila ng kanyang pagiging mapagmataas, ang bawat galaw at bawat utos niya ay may layunin—ang protektahan ang kanyang pangalan at kompanya.

Sa gitna ng matinding diskusyon, napansin ni Zarah ang pagbabago sa boses ni Nosgel. May kakaibang tono sa kanyang boses na hindi niya madalas marinig—isang halo ng galit at matinding determinasyon. Sa ilang taon niya bilang sekretarya ni Nosgel, ngayon lamang niya nakita ang ganitong klaseng emosyon mula sa kanyang amo.

“Nobody, and I mean nobody, is going to take this company from me,” malamig at madiing sabi ni Nosgel. “Kung kailangan kong bumaba sa mga pinakamaruming paraan para lang mapanatili ang kontrol ko, I will do it.”

Nang matapos ang pulong, dahan-dahang tumayo si Nosgel at nilingon ang mga executives na naroroon. “I expect results, and I want them fast. Kung may magkamali pa, hindi ko na kayo bibigyan ng pangalawang pagkakataon,” aniya, ang boses niya ay malamig at puno ng banta.

Pagkatapos niyang lumabas sa conference room, iniwan niya ang mga empleyado na tila ba huminga ng maluwag sa pagkakatapos ng tensyonadong pulong. Agad na sumunod si Zarah, dala ang mga papeles na kanyang nilikom sa buong araw.

“Zarah,” tawag ni Nosgel habang sila’y naglalakad pabalik sa kanyang opisina. “Ensure that the legal team has every detail I need by tonight. No excuses.”

“Yes, Sir. I will personally oversee it,” sagot ni Zarah. Ngunit sa likod ng kanyang pagkamahigpit, hindi niya maiwasang isipin kung hanggang kailan niya makakayanan ang bigat ng presyur sa ilalim ng pamumuno ni Nosgel.

Nang makarating sila sa opisina, sandaling tumigil si Nosgel at tumingin kay Zarah. “Do you think I’m too harsh?” tanong niya, sa unang pagkakataon ay parang may bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang boses.

“Sir, I think... you’re just doing what you need to do. Para sa kompanya at para sa lahat ng nasa ilalim ng pangalan ng Jadia,” maingat na sagot ni Zarah, pilit na iniintindi ang tunay na emosyon sa likod ng malamig na panlabas na anyo ni Nosgel.

Muling bumalik ang malamig na tingin sa mukha ni Nosgel. “Good. Because in this business, compassion is a weakness. Tandaan mo yan, Zarah. There’s no room for mercy here,” sabi niya bago tuluyang bumalik sa kanyang upuan, iniwan si Zarah na nag-iisip kung ano nga ba ang tunay na nararamdaman ng kanyang boss—