Karşımdaki yaşlı çift, dolmuş gözlerle birbirine baktı ilk önce. Sonra Rahmi Bey elimi daha sıkı tutarak:
“Evlat, hata bizde… Biz Poyraz ile hamile eşlerimizi bırakıp şehir dışına iş peşine koştuk. İkimizden biri kalmadı. Yalnız bıraktık onları… Geldiğimizde her şey olup bitmişti ve biz hiçbir şey yapamadık,” dedi, ağlıyordu. Gülşen Teyze, Rahmi Amca’nın kolunu tutarak:
“Böyle olacağını kimse tahmin edemezdi. Hem bak, biz kaybettiğimiz evladımıza kavuştuk artık,” dedi bana bakarak ve devam etti:
“O gece çok yağmur vardı. Çiçek’in sancıları tuttu. Kevser’i çağırdım, başka kimse yoktu yakınımızda. O ara benim de sancım tuttu. Kevser geldiğinde fazlasıyla kanamam vardı, beni yatırdı. Doğum başlamıştı… Sonrası yok. Gözlerimi açtığımda hastanedeydik ve bebeğim yoktu…” Çok ağlıyordu.
“Bizi a
