Alaz'dan
Karanlık içindeyim, sis, duman… Kayboldum. Ses yok, ışık yok. Amansızca yürüyorum, bir boşluktayım. Sesler geliyor bazen ama gerisi yok, devamı gelmiyor. Bulamıyorum sahibini.
Etrafım daraldı, kıpırdayamıyorum, elim kolum sıkıştı…
Aniden gözlerimi açtım.
“Aşkım, ne oldu? Neden fırladın birden? Kâbus mu gördün?”
“Eylül?” Etrafıma baktım, bir bahçedeyim. Eylül yanımda, bir ağacın altında oturuyoruz. Nasıl oldu, neredeyiz?
“Aşkım? Kendine gel, nefes al, sakinleş. Sadece bir rüya.” Beni sarsarak kendime getirmeye çalışıyordu. Aklım çok bulanıktı.
“Neredeyiz biz?”
“Canım, evimizdeyiz. Bahçede oturuyorduk, ben kitap okurken uykuya daldın.” Eylül karşımda… Üzerinde beyaz bir elbise, saçları açık, upuzun. Elim saçlarına gitti. Hızla etrafa baktım. Saçlarına örtecek bir şey aradım.
