ข้าวหอมรู้สึกปวดหัวกับชีวิตของตัวเองอย่างมากจนถึงมากที่สุด ยิ่งเวลาเห็นหน้าพ่อของลูกเธอก็ไม่เคยอยากพูดคุยกับเขา พยายามเดินหนีและเลี่ยงเท่าที่จะทำได้
แต่เพราะอยู่บ้านเดียวกันมันเลยทำให้เธอทำได้ไม่มาก สุดท้ายก็ถูกเขาตามราวีไม่เลิกราจนกลายเป็นความหัวเสีย
“ยังไม่หายโกรธฉันอีกเหรอ” ร่างสูงสวมกอดแม่ของลูกจากด้านหลัง เอ่ยถามขึ้นเสียงนุ่ม ขบกัดติ่งหูหยอกล้อให้อีกฝ่ายอารมณ์ดี
“ฉันเกลียดคุณ!” แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นเสียงแข็งวีนเหวี่ยงกลับไป
“ฉันก็เลี้ยงลูกดีไม่ใช่หรือไง” เธอก็รู้เห็นมาตลอด แล้วทำไมต้องโกรธเขากับเรื่องนี้
“แต่ฉันอยากให้ลูกห่างกันหน่อย อยากมีลูกด้วยการวางแผนบ้างสักคน” ไม่ใช่มีแบบไม่ได้ตั้งตัว ไม่ได้ตั้งใจ
แต่จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกเสมอไป เพราะ...
“ฉันวางแผนไว้หมดแล้วไง” เขาวางแผนเอง ตั้งใจเอง เพราะงั้นเขาก็รับผิดชอบเองได้
“คุณไม่ให้ฉันพักเลยอ่ะ” เบะปากพูดออกมาเหมือนจะร้องไห้ แ
