เวลากลางดึกที่ควรค่าแก่การหลับนอน แต่คนท้องอย่างเธอกลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย อาจเพราะช่วงนี้หลับนานและนอนบ่อยกว่าเมื่อก่อนหรือเปล่า เลยทำให้วันนี้อดหลับอดนอนได้อย่างไม่รู้สึกอะไรทั้งที่เวลาก็ล่วงเลยมาตีสองกว่าแล้ว
แกร็ก!
ประตูห้องนอนถูกผลักเข้ามาในยามวิกาล ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคนที่ได้ชื่อว่าพ่อของลูกอย่างที่ไม่อยากรับเท่าไหร่
คนที่ออกไปดื่มกับเพื่อนสนิทแนบเนื้อของเขาตั้งแต่หัวค่ำ และพึ่งโผล่หัวกลับมาตอนนี้
ไม่รู้ดื่มซดกันถึงไหน
“ทำไมยังไม่นอน” เห็นแม่ของลูกนั่งกอดเข่าพิงหัวเตียงอยู่ก็แปลกใจไม่น้อย ยกข้อมือดูเวลาก็เห็นว่าเกือบจะตีสามไปแล้ว
“ฉันอยากคุยกับคุณ” หันไปมองคนตรงหน้าเต็มตา ใบหน้าขึ้นสีดูก็รู้ว่าดื่มไปไม่น้อย
“ไว้พรุ่งนี้” พูดพร้อมกับเดินไปปลดเปลื้องเสื้อผ้านาฬิกาออกจากร่างกายด้วยความมึนหัวเล็กน้อย
“ฉันอยากคุยตอนนี้” ไหนๆ ก็กลับมาแล้ว ไหนๆ ก็ไม่ง่วงแล้ว คุยกันให้จบไปเ
