การตัดสินใจแสนยากลำบากของข้าวหอมควรจะผ่านไปได้ด้วยดีและจบลง แต่สุดท้ายมันกลับทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่สำหรับเธอ
จากที่ไม่ต้องเจอหน้ากันในเวลากลางวันที่เขาออกไปทำงาน กลายเป็นเธอที่ถูกหอบหิ้วไปกับเขาแทบจะทุกที่ ติดสอยห้อยไปเหมือนเงาตามตัว
“ฉันจะลงไปข้างล่าง” ด้วยความเบื่อหน่ายแสนอุดอู้ที่นั่งอยู่ในห้องทำงานหลายชั่วโมง เธอทนไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นเพื่อออกไปสูดอากาศ
“ไปไหน” เสียงเข้มดังขึ้น ใบหน้าเงยจากแฟ้มงานมองคนดื้อรั้น
“จะไปหาอะไรดื่ม!” ไม่ได้หิว แต่อยากไปให้พ้นหน้าพ้นตาสักชั่วโมงก็ยังดี
“เดี๋ยวให้คนซื้อมาให้” คำตอบคือไม่ให้ไป
“ฉันเบื่อ! อยากออกไปสูดอากาศ” กระแทกเสียงตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์
เธอไม่เข้าใจเขาเลยสักนิด ไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไรกันแน่
ทรมานเธอใช่ไหม
มันได้ผลแล้ว เธอแทบจะเป็นประสาทเสียอยู่แล้ว!
“อยากเพลียจนหลับแล้วไม่มีเวลาเบื่อไหม” คำถามพร้อมกับสายตารู้ดีว่าวิธีการหมายถึงอะไร
