คุณาภัทรไม่ได้รู้สึกว่ารักใครมากน้อยไปกว่าใคร แม้กับเด็กชายคิราจะไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาแรกเริ่ม พึ่งมาเจอกันตอนขวบกว่า แต่ระยะเวลาร่วมปีที่ผ่านมาก็ได้สร้างช่วงเวลาด้วยกัน ทำหน้าที่พ่อเท่าที่ทำได้และทำเป็น
ส่วนกับเด็กหญิงคาริน เขารับรู้ตั้งแต่แรกที่มี ตอนแรกอาจจะตกใจและยังจัดการความรู้สึกไม่ได้ แต่พอได้เฝ้ามองผ่านจอสี่เหลี่ยม ได้สัมผัสผ่านท้อง ใจแกร่งก็ถูกหลอมละลายจนหมดสิ้น
ตอนนี้ในมือเขาอุ้มเด็กตัวเล็กที่ห่อผ้าไว้ ส่วนตักอีกข้างมีลูกชายนั่งค้ำอยู่มองหน้าน้องสาวตัวเอง กลายเป็นพ่อเนื้อหอมที่ลูกรุม
แปลกแต่จริง
เขารักลูกตัวเองอย่างไม่รู้จะเปรียบกับอะไร
“เอ๋ๆ” เด็กน้อยชี้ไปที่น้องสาว ร้องบอกว่าอีกคนกำลังหลับ
“น้องริน” คุณาภัทรสอนลูกชายเรียกอีกครั้ง
“ยิน” เด็กน้อยเอ่ยออกมาไม่ชัดนักตามวัยหัดพูดหัดจำ
“รักน้องนะ” ยีหัวลูกชาย บอกให้รักพี่รักน้อง
“ยัก” พยักหน้าตอบรับ
คุณาภัทรยกยิ้มอย่างพอใจ
