ถึงกำหนดที่ข้าวหอมได้ออกจากโรงพยาบาล หลายวันมานี้คุณาภัทรยังไม่ได้พูดเรื่องเอาลูกไป แต่เขาก็ยังคงอยู่ที่ห้องพักกับเธอแทบไม่ได้ออกไปไหน
“ถ้ายังอยากทำหน้าที่แม่ เธอต้องไปอยู่บ้านฉัน” หลังเก็บของเตรียมกลับ คุณาภัทรก็พูดขึ้น
“.....” เงยหน้ามองคนพูดด้วยคำถามมากมาย
“ถึงเธอไม่อยากอยู่ อย่างน้อยก็ควรอยู่จนกว่าลูกจะหย่านม” ต่อรองไปเรื่อยแหละ ถึงเวลาตอนนั้นก็ค่อยหาเรื่องมาต่อรองต่ออีก
“หย่านมเหรอคะ” น้องคินเธอให้หย่านมตอนหนึ่งขวบพอดี
แล้วถ้าน้องรินเธอให้หย่านมตอนหนึ่งขวบเหมือนกันล่ะ
เธอต้องอยู่กับเขาหนึ่งปี
แล้วหนึ่งปีนี้ระหว่างเราล่ะ
“แต่ถ้าไม่อยากไปอยู่ฉันจะไม่บังคับ ฉันจะหาแม่นมให้ลูกเอง” เมื่อเห็นเธอลังเลเขาก็เลือกจะพูดให้เธอไม่กดดัน
แต่ในใจก็ลุ้นกับคำตอบไม่น้อย
“ฉัน...” เธออยากอยู่กับลูก อยากเลี้ยงดูเขา
แต่ความรู้สึกของเธอกับความสัมพันธ์ของคุณาภัทร
“ตกลงค่ะ” หนึ่งปี แม่อย่างเธอไม่เค
