“อร่อย”
ใบหน้าข้าวหอมแดงซ่านไปหมด ทั้งสีหน้า แววตา และน้ำเสียงของเขาตอนนี้
เหมือนเขากำลังยั่ว
“พะ...พอแล้ว ฉันจะปั๊มไว้ให้ลูก” พยายามดึงสติตัวเองกลับมา ดันหน้าหล่อออกห่างจากอกของตัวเอง
แต่เหมือนเขาไม่ยอม ยกยิ้มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ แล้วก้มลงไปทำแบบเดียวกันกับอีกข้าง
ข้าวหอมจิกมือลงบนไหล่แกร่งด้วยความรู้สึกทรมานจนแทบทนไม่ไหว
การกระทำและสัมผัสของเขา มันปลุกเร้าเธอได้อย่างดี
แต่เธอทำยังไม่ได้ ต่อให้กระหายแค่ไหนก็ทำไม่ได้
“ฉะ...ฉัน...” เสียงหอบหายใจอยากบอกให้เขาหยุด แต่ปากเกือบพลั้งออกไปว่าทนไม่ไหว
นั่นทำให้คุณาภัทรยอมผละออกจากอกนุ่มของเธออย่างเสียดาย
“ปั๊มนมให้ลูกเถอะ” เขายกยิ้มแล้วบอกเธอด้วยความสงสาร
ความรู้สึกและความต้องการของเธอ ไม่ได้ต่างจากเขาเลยสักนิด
ความอยากรู้อยากเห็นอยากสัมผัส มันทำให้ทิ้งเปลวไฟไว้ให้กันและกัน
อย่างน้อยก็ต้องสามเดือน ระยะเวลาที่ต้องอดทนให้ไหว
ข
