BAD ROMANCE

8 - The Bait

AMANDA

"WAKE UP!"

Yes, it was just a dream. Isang panaginip na sana ay hindi na lang ako ginising ni Travis.

"You're late, at binabangungot ka pa," he said staring at me beside my bed.

Nakapikit pa rin ang isang mata ko nang tingnan ko ang alarm clock na hindi gumana. It's already 7:30 ang we have to leave.

"Leave me alone. Ayaw kong pumasok." Ibinalunbon ko ang kumot sa aking katawan at saka ako umikot sa higaan.

"You have to wake up. Mom is looking for you. We're waiting." Umikot pa talaga si Travis upang sa gano'n ay kausapin ako.

Ang sakit ng ulo ko mula sa pagkakalasing ko kagabi. The only thing that I can remember is that I was drunk and of course, I can't forget the kissing...with my stepdad.

"Hey. Bangon! We have to go!"

"How? Eh hindi pa nga ako nakakamumog. Ang sakit ng ulo ko. Kayo na lang," pagtaboy ko sa kapatid ko.

"Choose. I'll be the one to force you to stand or mom will come," nagawa niya pa akong takutin.

"Call the police if you want. As if I am afraid. Get out Travis! Leave me alone. I want to sleep." Nagtalukbong ako ng kumot saka niyakap ang aking mga tuhod.

"You will be late, Ate!"

"I don't care!"

Iyon lang at nawala na siya saka padabog na sinara ang pintuan ng aking kwarto.

Gusto kong matulog muli, gusto kong hanapin ang panaginip ko na naudlot nang dahil sa paggising sa akin ni Travis. Alam kong impossible pero sa totoo lang ay nais kong makita ang sarili ko kung ano ang magiging kahihinatnan ng mga pinaplano ko.

Makukuha ko nang muli ang hinahanap kong antok nang biglang bumukas ang pintuan at iba ang pakiramdam ko kung sino man ang naroon.

"Amanda! What's with the laziness?"

Boses iyon ni mommy na higit kong kinaiinisan sa lahat. Napairap ako sa loob ng aking kumot mula sa aking pagkakatalukbong at iniisip kung paano ako magre-respond sa kanyang pagiging demanding.

"Get up and prepare for school now." Lumapit siya at saka ako kinalabit sa paa.

"I don't want to go to school, I don't," pagpupumilit ko.

"Stop this nonsense, Amanda. I bought you uniforms and I paid tuitions for you. I even exerted much efforts to let you be transferred here, what's the problem?"

Bigla kong tinanggal ang kumot mula sa pagkakatalukbong saka ako bumangon para harapin siya.

"That's it... that's it." I replied saka ako namewang sa kanyang harapan.

Halata ko ang pagkakabigla niya sa ginawa ko.

"What?" she asked.

"That's it, mom. Lagi na lang ang gusto niyo ang nasusunod. You WANTED everything for me, you planned everything for me, you did everything for me. Kailan ko ba nasunod ang gusto ko? Kailan ko ba nagawa ang mga bagay na nais kong gawin? Hindi ko nagawa because you are so authoritarian, you are so demanding and you are damn..." hindi ko na naituloy ang gusto kong sabihin dahil dumapo na ang kaliwang palad niya sa pisngi ko.

Pak!

Tumunog pa ang pagkakasampal niya sa akin dahilan para masapo ko ang kaliwa kong pisngi. Sumunod ang magulo kong buhok sa direksyon ng mukha ko at saka ko dahan dahan tiningnan siya na nanlilisik ang mata sa galit.

"Martina, stop that!"

Pamilyar ang boses na iyon at alam ko kung kanino galing. Mula sa pintuan ay pumasok si Emmanuel na nakasuot ng itim na t-shirt na hapit sa kanyang katawan at maong jeans.

Diretso ang tingin niya at seryoso.

Napalingon si mommy sa kaniya at tumingin na parang hindi alam kung ano ang sasabihin.

"Huwag mong saktan ang anak mo," aniya sa mahinang boses.

"Emmanuel, just wait for us sa ibaba. Usapan naming mag-ina ito. Don't meddle between us," seryosong wika ni mommy.

"I am his father now, so don't make me feel I am outside this family," he insisted.

Tumingin sa akin si mommy na parang sinasabi na hindi iisa ang araw at magkakaroon din siya ng pagkakataon para madisiplina niya ako.

"Tell this hard headed lady to prepare for school. Kahit malate na tayong lahat." And then she left.

Naiwan kaming dalawa ni Emmanuel sa kwarto ko while he is looking at me. I know na hindi pa rin siya nakaka-move on sa kung ano ang nangyari kagabi. I am quite guilty because of the dream I had earlier this morning.

"What's your problem?" Tumango siya habang nakatayo na parang nanghahamon sa aking harapan.

"As if you care." Kumilos ako upang simulang tiklupin ang aking kumot.

"Make sure to be downstairs after five minutes," aniya.

"Kaya kong umalis at pumasok mag-isa. You can go first," hindi ko pa rin siya tinitingnan.

Hindi na ako nagsalita pa at hindi na rin siya nagsalita. Hanggang sa kunin ko ang towel sa sabitan nito at saka nagtangkang pumasok sa aking banyo ngunit nakaisip ako ng isang bagay na kukuha pa ng atensyon ni Emmanuel na nakatayo pa rin sa loob ng kwarto ko at ako'y pinagmamasdan.

Without looking at him, I removed my pajamas at kaagad iyong nahulog na lang pababa at dumulas sa aking balat.

Immediately, lumingon ako sa kanya at nakita ko ang paglipat ng kanyang tingin sa loob ng kwarto at ang paggalaw ng kanyang Adam's apple na senyales na napalunok siya sa kanyang nakita mula sa akin.

Nangilid ang aking ngiti nang makita ko mula sa kanya ang discomfort. Isinunod kong tanggalin ang aking pang-itaas hanggang sa maiwan na lang ang aking under garments. Sinadya ko talagang dahan-dahanin ang kilos ko upang sa gano'n ay makita niya ang ritmo ng galaw ko.

"Hey, are you doing this intentionally? I am still inside your room, right?"

"You said I should be downstairs after five minutes, and now na nagmamadali ako, mukhang ayaw mo nang gawin ko ang mga dapat kong gawin, ano ba talaga?" Tiningnan ko siya sa kanyang mga mata upang sa gano'n ay makita ko ang kanyang emosyon.

"Hey, you know what, I have to go. We will be late." Halata sa kanya ang discomfort na parang hindi siya mapakali sa kanyang kinatatayuan.

Agad na rin siyang umalis at lumabas sa kwarto ko. For a moment, I feel proud for myself dahil sa aking bravery to face him after that kiss happened last night.

This time, I think, I am ready to come out on my shell and face Emmanuel everyday. I know his weaknesses and I guess I can easily do my plans if ganito lang siya palagi.

Matapos iyon ay naligo na ako and took time for myself. It took mee at least 10 minutes to take a bath and then immediately, nagbihis na ako.

Just like what I used to do, hindi na ako nagsuot ng uniform, sinuot ko ang maikli kong skirt, black tube and denim jacket. I also put light make up and then isinuot ko ang brown sunglasses ko.

Nang handa na ako ay lumabas na ako sa aking room at bumaba na. I don't care kung wala na akong masasakyan papunta sa pinaka boring na lugar sa mundo, the university kung nasaan si mommy, damn.

Paglabas ko ng bahay ay nakita kong nakatayo sa harapan ng sasakyan si Emmanuel, diretso ang tingin sa akin, kahit na nakasuot din siya ng sunglasses ay alam kong kinikilatis niya ako mula ulo hanggang paa.

I wonder kung nasaan na sila mommy and Travis. Not unless, they used the other car.

"Why are you still here, Daddy?" I said with the emphasis sa last word.

"I am waiting fo you, lady." He opened the front door for me.

Napatingin ako sa kanyang hitsura na gano'n pa rin ang reaksyon, kunwari serious.

Pumasok at naupo na ako sa loob at hinintay siyang pumasok ssa loo. Pinagmasdan ko siyang umikot hanggang sa sya ay nakaupo na rin sa driver's seat.

"Where's your wife?" I asked refering to mom.

"Nauna na sila." He said while putting on his seatbelt.

"So, you waited..." hindi ko natapos ang sinasabi ko dahil nabigla ako sa kanyang ginawa.

Agad siyang lumapit at saka niya dinukot ang seatbelt sa kabilang bahagi dahilan para maamoy ko ang lalaking lalaki at matapang niyang amoy.

He is damn hot with his scent, so sexy and it makes me want to sniff him all day long.

For a moment, hindi ako nakahinga ng maayos, it is because two inches na lang ay muli na namang magdidikit ang mukha naming dalawa.

"Safety first," he said habang nakatitig sa akin.

Dumampi ang init ng kanyang hininga sa aking pisngi, ang presko at ang bango niyon kaya naman umakyat ang kakaibang kiliti sa aking batok dahilan para panindigan ako ng balahibo sa katawan.

Nang simulan na niya ang pagmamaneho ng sasakyan ay mas lalo akong napasinghap dahil imbes na ang gear lever ang kanyang mahawakan ay ang hita ko naman ang kanyang nahaplos.

"Damn."

Napamura siya at nahampas niya ng bahagya ang manibela ng sasakyan. Napalunok din ako dahil a pagkakahawak niya ng hita ko.

Deep inside me rejoices because of this. Unti-unti nang umaayon sa lahat ang aking plano, kaunti na lang.

"Next time, don't wear that skirt, understand?" seryoso at malalim ang kanyang boses.

"Why? Are you affected with my legs and thighs?" panunudyo ko.

"Huwag mo akong simulan, Amanda. You will regret if I start playing your games."

"Then why not play my games Emmanuel para malaman natin kung talaga bang I will regret it in the end?" panunubok ko pa sa kanya.

He tilted his head on my side to look at me intently.

"Don't try me, Amanda."

"Why won't I, Emmanuel?" Tumaas ang kanang kilay ko.

Tumaas baba ang kanyang Adam's apple, napalunok na naman siya nang makita niya ang hita ko at kitang kita ko sa kanyang mata kahit naka-suot siya ng slightly tinted sunglasses na napatitig siya sa cleavege ko.

"Becuase you will cry...and scream my name until you reach not the heavens but the hell, Amanda," he replied.

Nakagat ko ang ibabang labi ko sa sinabi niyang iyon.

"It must be rough, then, Emmanuel," I replied.

"Very rough, hard and deep, Amanda," he has this deep and orotund voice na kahit napapakinggan ko lang ay na-a-arouse na ako.

"Then let me try that, Emmanuel."

"Don't just call me Emmanuel, lady," he said.

"What then?"

"Call me daddy, that's what I want, babe."

His last sentence made me totally shocked. Boom,! Nahulog na siya sa patibong ko.

_______