Mysteries of Tomorrow

Chapter 16

Kath's POV

there is only one person that I know that have this initials. I feel like my tears are going to fall any seconds now. my mind is open now. gusto ko nang marinig ang explanation niya, kahit masaktan man ako o ano basta ang alam ko lang ay gusto kong malaman kung ano ang nangyari.

pinunasan ko ang onting luha na tumulo at nag lakad papunta sa music room. nakita kong sila Harry at Amy palang ang nandoon.

"good morning, Kath!" masiglang pag bati sakin ni Harry habang nakangiti ng malaki.

"good morning." pag bati ko at sinuklian ko din ng ngiti.

"good morning, how are you?" tanong ni Amy. nag lakad ako papunta sa kanya at umupo sa tabi niya.

"I'm fine as usual. kayo?" tanong ko sa kanila pabalik. pansin ko lang na lagi silang mag kasama. at halatang may gusto si Harry kay Amy, kitang kita ko ang saya ng mga mata niya kapag nakatingin siya kay Amy.

"we're good." sagot ni Amy.

ilang minuto ang lumipas at dumadami na ang tao sa loob ng music room. nandito na din si Sofia.

"bat nandito ka? may laro kayo ah!" rinig kong sigaw ni Matthew kay Liam, bigla bigla kasing papasok dito sa room.

"b*bo mamayang 10 pa ang laro namin. tsaka gusto ko puntahan bebe ko eh baket? inggit ka?" pang-aasar pa ni Liam kay Matthew.

"may bebe din ako noh!" palusot ni Matthew.

"sino?" sabay sabay na tanong ng mga lalaki dito sa room.

"kausap niyo! tse!" tumawa naman ang lahat sa sagot ni Matthew.

"hoy Matthew seryosong sagot kase! kapanget mo kabonding!" sabi ni Liam na katabi na ni Sofia. si Sofia naman ay mukhang walang pakealam kay Liam.

"wala nga! nag hahanap pa ko, mataas kasi standards ko eh." kunwari pang nahihiyang sagot ni Matthew.

nag tawanan naman ang lahat. si Matthew ang isa pang jolly ng club, minsan nga lang ay hindi mo na alam kung totoo ba ang sinasabi niya o biro biro lang.

9:30 am na at malapit ng mag simula ang laro nila kuya. nauna nang umalis si Liam dahil mag wawarm up daw muna sila, kami naman ah nandito pa din sa room. ang iba ay umalis na kanina pa dahil gusto daw nilang makakita ng gwapo o kaya naman ay magandang player galing sa ibang school. gusto pa nila ng taga malayo ah! umalis na din ang ibang brainy ng club para manood ng academic quiz o kaya naman ay nanood ng ibang sports para suportahan ang school o mga kaibigan nila.

"bat ang tahimik mo? kanina ko pa napapansin na wala kang imik diyan." rinig kong sabi ni Sofia habang kumuha ng upuan at umupo sa tabi ko.

dahil siguro halos araw araw ko nang kasama si Sofia kaya kabisado na niya ako. alam niya kung may problema ako, alam niya na malungkot ako ganon which I'm thankful for. hindi man siya magaling mang comfort tulad ng iba ay alam ko nandiyan siya para sakin, sila na mga kaibigan ko.

"may iniisip lang ako." makatotohanan kong sagot.

"hindi ko na tatanungin kung ano yan, basta kapag kailangan mo ng makakausap pwede mo akong kausapin." sabi niya habang nakatingin lang sa pader at maya maya ay umalis na.

"hey, you look kinda troubled?" sabi ni Julian sa akin pag lapit niya.

"hm, yeah" I honestly answered him.

"so? would you like to spill the tea?" dahan-dahan niyang tanong.

"I saw a letter on my locker earlier" sagot ko at ipinakita sa kanya ang letter.

"hm, he's right. alam mo nobody's perfect, and in a relationship kailangan mong tanggapin ang partner mo with his flaws and strength." sabi niya. mukhang alam na niya kung kanino ito nanggaling.

"alam ko naman yon, pero am I ready to forgive him? hindi ko alam ang gagawin ko" sabi ko sounding so troubled.

"only you can answer that. basta I will always be behind you supporting you inn everything that you do" sabi niya sa akin at ginulo pa ang buhok ko. I smiled at him and he smiled back.

"alam mo kung sino man ang magiging girlfriend mo, ang swerte niya sayo." sinsero kong sabi. mabait siya, caring, gentleman, plus handsome! napaka swerte ng babaeng yon!

"talaga? but the thing is, may ibang mahal yung babaeng mahal ko" malungkot niyang sabi, but he still tried to smile.

"sino ba yon? kakausapin ko para malaman niya na napaka swerte niya dahil nag kagusto sa kanya si Julian Castelo" sabi ko sa kanya. ngumiti lang ulit siya sa akin at ginulo ulit ang buhok ko.

"no need. I'm happy as long as she's happy. kahit na iba ang nag papasaya sa kanya" sabi niya at sinserong ngumiti.

"you'll find someone better" I said as I smiled at him.

malapit nang magsimula ang basketball game kaya naman nag punta na kami sa gym. as expected ay madami nang estudyante sa gym. buti nalang ay may mga bakante pang upuan na hindi masyadong malayo sa court.

ngayong araw ay dalawa ang laro ng GDA sa basketball kaya for sure pagod sila mamaya. ang una nilang makakalaban nila ay Silver Blam Academy at mamayang 2:30 pm naman ay ang Amber Ora Academy.

nag start na ang game at simula palang ay mainit na ang laban. nag sasalitan sa pag score ang dalawang school kaya mahirap hulaan kung sino ang mananalo. sa sobrang lapit ng laban ay halos mabingi na ako dahil sa sobrang lakas ng cheer ng mga students.

"uy si Tyler bangko! HAHAHAHAHA!" malakas na sabi ni Harry dahil napaka lakas ng hiyawan ng mga tao sa gym.

bangko pala si Tyler! HAHAHA! buti nga sa kanya atat na atat pumasok kanina yun pala bangko lang siya. lokohin ko nga mamaya mweheheh.

pinasa ni Shawn kay Dylan yung bola at hinaharangan naman siya nung naka jersey number 15.

hindi makalusot si Dylan kaya sinubukan niyang daanan siya sa gilid pero, nakita kong napatid siya nung naka number 15. cheating yun ah! sinadya niya yon!

namimilipit na sa sakit si Dylan at ang mga GDA students naman ay nagagalit at naiinis dahil sa ginawa nung number 15.

"hoy! madaya yon ah!"

"pinatid amp*ta! madaya!"

"paalisin niyo na yan sa court!"

"kawawa naman si Dylan! sinadya niya yon!" si Harry ang halos may pinaka malakas na sigaw.

ang ingay na sa court at dumating na ang medic para dalin sa clinic si Dylan. pinuntahan ni Addison si Dylan kanina pero pinaalis lang siya.

I badly wanna go to him and ask him if he's okay.

"pst, puntahan mo kaya mamaya?" sabi ni Julian na katabi ko.

"I don't have the rights to." malungkot kong sagot sa kanya.

"you don't need the 'rights' to go to him. and as far as I know, same kayo ng friend group and naging mag kaibigan kayo. so, I don't think it's bad visiting an injured friend. right?" he has a point though.

friends... I guess we're just friends now.

the game went on at ang ending natalo sila. during the rest of the game, problemado ang itsura ng buong team. panigurado ay naiinis at nag aalala sila para kay Dylan kaya hindi sila nakapag focus sa game.

and as for player number 15 inalis siya sa game which made the audience feel better I guess. panigurado ay naiinis pa din sila pero at the same time relieved dahil kahit papaano ay may kasiguraduhan na hindi na yon mauulit pa.

"oh ano? nag laro kaba? hindi diba? madaling madali pang pumasok kanina hindi naman pala mag lalaro." salubong ko kila Tyler kaya naman naka tanggap ako ng batok mula sa kanya.

"pinapahinga ko lang ang sarili ko para sa laro namin mamayang hapon." pag mamayabang pa niya habang nag kukunwaring nag wawarm up.

"stop with that. puntahan natin si Dylan sa clinic." sabi ni kuya na katabi lang ni Tyler.

"pass. manonood pa ako ng quiz bee. peace out!" akmang aalis na sana ko pero hinila ako ng bwisit kong kapatid at bwisit kong pinsan.

"hey! bitawan niyo ko!" sigaw ko pero hindi nila ako pinansin. narinig ko naman na nag tatawanan ang tao sa paligid ko.

"t*nga. walang quiz bee, pang elementary lang yon." natatawang sabi ni Tyler.

"whether you like it or not. sasama ka samin, kasama sila Angela kaya bawal kang tumanggi." sabi pa ng dimunyu kong kuya. I just sighed giving up.

"but at least let me walk! para san pa ginawa ang paa ko kung hindi niyo ako pag lalakarin!" it was useless. eto talagang dalawang toh! they are the most epal people in my life!

nandito na kami sa harap ng clinic at nakita naming lumabas galing ng clinic yung nakapatid kay Dylan at yung coach nila. mukhang nag sorry yata. binitawan na ko nila kuya.

pumasok kami ng clinic and guess what? Addison is here.

"what are you doing here?" mataray na tanong ni Addison while crossing her arm.

"binibisita ko yung kalansay bakit?" mataray ko ding sagot. narinig ko naman na tumawa sila Tyler at Liam dahil sa sinabi ko.

"come on, you wanna get close to Dylan again right? well ngayon palang I'm warning you na, don't get close to him." she said with a warning voice. di ko siya aatrasan ah! baka Kath toh, Kath pang sakalam.

"bakit? are you afraid na makuha ko siya? well I don't think I have to try hard. siya nga mismo ang gustong makipag usap sakin eh." I sarcastically smiled at her.

"stop lying b*tch! stop trying hard to get attention!" sabi niya at bakas ang pagkainis niya. nakakalimutan niya yata na nasa clinic kami at nandito ang kuya ko?

"baka maging boxing ring natong clinic bro." rinig kong bulong ni Shawn kay Liam.

"oo nga tol, video mo baka mag viral." bulong naman pabalik ni Liam.

"maybe YOU are the one seeking for attention. ikaw naman ang laging nauuna eh, pinapalagan lang kita. let me ask you one question though. why do you keep doing this?" I finally got to ask her this myself.

"because I hate you! simula nang dumating ka dito ay nawala lahat ng taong humahanga sakin! pati si Dylan ay inagaw mo!" she blurted out.

"wala akong inagaw sayo Addison. dahil una palang ay wala nang kayo ni Dylan. at yung mga taong humahanga sayo? baka narealize nila na ang sama mo talagang tao kaya hindi ka na nila hinahangaan. plus sa ating dalawa ikaw ang may inagaw sa akin  Addison hindi ako." I said the last line with my full serious voice.

"Adi, just go away. why are you even here in the first place?" sabi ni Dylan na nakahiga ngayon. I guess she's never welcome here.

"soon Dylan. soon you'll be mine again." tinignan pa niya ako ng masama bago umalis. she just hated my guts huh?

"grabe! kala ko may nag susuntukan na eh!" sabi ni Liam with a tad of relief on his voice.

"that was intense girl!" singit ni Shai.

I sat on the chair next to Dylan's bed and crossed my arms. wala kasing ibang upuan dito kaya dito nalang ako umupo. nakita ko namang pumasok sila kuya ng may dala dala upuan. hanep nasa labas lang pala yung upuan napa upo pa tuloy ako dito.

"anyways, okay ka lang ba bro?" tanong ni Tyler na kakaupo lang katabi ni Ella.

"try mo kayang mapatid para malaman mo kung okay ako." sarkastikong sagot niya lay Tyler.

"haha gusto kitang batukan kung di ka lang talaga nakahiga ngayon diyan." sabi pa niya while fake laughing.

dahil tapos na ang game nila at malapit nang mag lunch ay napag kasunduan namin este nila pala na sasamahan na muna namin dito si Dylan bago siya palabasin mamayang lunch. diba ang sasama ng ugali di man lang ako tinanong kung okay lang sakin parang mga hindi kaibigan tsk tsk.

masaya silang nag kukwentuhan habang ako naman dito ay iniisip kung kakamustahin ko ba siya o ano.

I felt like someone was looking at me. tumingin ako sa direksyon sila kuya pero nag kukwentuhan lang naman sila at walang naka tingin sa akin. this only means one thing. tumingin ako kay Dylan at nag tama ang tingin namin. ako ang unang nag iwas na tingin. naka upo na pala siya ngayon.

I can only spell the word AWKWARD in this situation.

"h..how are you?" I hesitantly ask. words finally came out of my mouth.

"i've been dying to hear that from you Kath. physically I guess I'm fine but mentally? it has been hard without you." I always knew that he's so straightforward but why am I still shock about it?

napansin ko namang natigilan sila kuya sa pag uusap nila.

"bro order na tayo ng pagkain. nagugutom na ako eh." kunwari pang nagugutom na sabi ni Tyler.

"oo nga ako din eh!" pag sang-ayon naman ng iba.

"oh sya Kath, bantayan mo muna yan kami nalang mag oorder ng pagkain mo. bye!" bago pa man ako makasagot ay nagsitakbuhan na sila palabas. tignan mo nga naman pangit talaga nila ka bonding.

hindi ko alam ang gagawin ko. gusto ko siyang makausap yes, pero pano ko sisimulan? it's not like Dylan is also trying to talk to me.

"I... I thought you wanna explain?" alanganin kong sabi.

"are you going to listen?" mahina niyang tanong but I heard it.

"yes.." I murmured.

"that day, I don't know how she got in my condo. hindi ko naman siya binigyan ng spare key dahil ikaw lang naman ang binigyan ko non. at alam mo naman na nakahubad ako kapag natutulog. alam mo bang pag gising ko at nakita ko siyang nasa tabi ko ay tinulak ko siya paalis. I got so angry at her. to the point na irereport ko na dapat siya sa pulis for trespassing. pero sabi niya ay binigyan daw siya ng tao sa lounge ng susi para makapasok. nag reklamo ako kaya inalis nila yung taong yon. and I wasn't planning on telling you dahil wala namang nangyari and it wasn't a big deal. but I guessed I should've told you para hindi na tayo umabot sa ganito.." mahabang paliwanag niya.

I felt so guilty. I regret not letting him explain his side. dapat pala una palang ay bukas na ang utak ko para hindi na kami umabot sa ganito, but I guess I learned a new lesson through this experience.

"I..I'm sorry, I should've listened to you. I should've let you explain. I'm sorry." I'm already crying because of the guilt. I felt him hold my hand.

"it's fine. alam ko naman na nasaktan ka at alam ko din naman na may pag kakamali ako kaya okay lang." mahinahon niyang sabi.

this is what I love about him. kahit na ako ang may kasalanan ay inaako pa din niya just to make me feel better.

"still, I'm sorry." pinunasan niya ang luha ko kaya tumingin ako sa kanya at nag tama ang ulit ang mga mata namin.

"will you give me a second chance and start over again?" mahinang tanong niya at hindi inalis ang tingin niya sa akin.

maybe if try again this time it might be better. at first I thought I wouldn't be giving any second chances, but I guess giving second chances might give us a better relationship.

"sure." I said while smiling not taking off my eyes on him.

"but this time let's take it easy and let me court you." he said while smiling and finally went in for a hug. I've been wanting to have this hug for a long time. it's the hug that makes me feel that I am safe and secured.

_____________________________________________________

^_^