Erva fotoğrafı görünce geri çekildi.
“Hayır… bu olamaz…”
Ellerini titreyerek yüzüne kapattı.
“Bu nasıl… nasıl onda olabilir?”
Mirza fotoğrafa sertçe baktı.
Çenesi sıkılmıştı.
“Demek o geceye dair kanıtları var…”
Erva gözyaşları içinde Mirza’ya baktı.
“Mirza ben… ben gerçekten…”
Mirza hemen fotoğrafı masaya bıraktı ve Erva’nın yanına geldi.
“Biliyorum.”
Erva hıçkırarak konuştu.
“Beni bitirecek…”
Mirza başını salladı.
“Hayır.”
Sonra daha kararlı bir sesle ekledi:
“Bu sefer o bitecek.”
Aynı gece
Mirza telefonunu eline aldı.
“Hazırlanın.”
Karşıdan ses geldi:
“Ne için ağabey?”
Mirza’nın sesi soğuktu.
“Karan’ı buluyoruz.”
Bir süre sonra
Şehrin karanlık bir köşesinde…
Karan bir depoda adamlarıyla konuşuyordu.
Demet de oradaydı.
Demet sinirliydi.
“Bu kadar yeter bence.
