*****
Naramdaman ni Zevyl ang pagbagsak ng katawan niya sa tubig ngunit hindi niya iminulat ang kanyang mga mata, natatakot siya na sa oras na pagbukas niya ng mga mata ay makita niya ang sarili niyang kamatayan. Hindi pa siya handang mamatay! Ngunit may magagawa ba siya kung hanggang dito na lang siya?
Lumipas ang sandali ngunit parang walang nangyayari sa kanya, ang tanging nararamdaman lang niya ay para siyang lumulutang. Ibinuka niya ang kanyang mga mata at halos lumuwa ang mga iyon nang kadiliman ang bumungad sa kanya. Tumingala siya sa itaas at alam niyang nasa ilalim siya ng dagat.
Patay na ba ako? Isa na lang ba akong kaluluwa? Kunot-noong tanong niya sa sarili habang nagpapalinga-linga sa paligid.
Sinubukan niyang ibuka ang kanyang bibig at may lumabas doon na bula. Ilang sand
