แฟนเก่า My Boyfriend

​ INTRO ​ "เอ้า!...เลิกซ้อมได้ วันนี้พอแค่นี้ กลับกันได้แล้ว" เสียงของอาจารย์ดังขึ้นกลางสนาม "พี่กัสตั้น น้ำค่ะ" ฉันยื่นขวดน้ำเปล่าให้พี่กัสตั้นที่พึงซ้อมบาสเสร็จและเดินออกมานอกสนามเพื่อหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่บนกระเป๋าขึ้นเช็ดเหงื่อที่เกาะพราวอยู่บนกรอบหน้าหล่อเหลา ร่างกายส่วนอื่นไม่ต้องพูดถึง เปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า "เลิกตามฉันซะทีได้ไหม รำคาญ" อะไรนะ ฉันได้แต่ยืนงงในคำพูดของพี่กัสตั้น ฉันทำอะไรผิด ก็เราเป็นแฟนกันไม่ใช่? เมื่อ 3 เดือนก่อน พี่กัสตั้นมาตามจีบฉัน ตอนแรกเพื่อนๆก็เตือนฉัน บอกว่าพี่กัสตั้นไม่ได้ชอบฉันจริงหรอก ผู้หญิงจืดๆ เชยๆอย่างฉันไม่ใช่สเปคพี่เขา เพราะแฟนพี่กัสตั้นแต่ละคนที่ สวย แซบ ระดับดาวเด่นในโรงเรียนทั้งนั้น แต่ฉันก็ไม่เชื่อใครนอกจากพี่กัสตั้น เขาบอกว่าเขาชอบฉัน แล้วทำไม? "ทะ..ทำไม พี่กัสตั้นพูดกับเดลแบบนี้ล่ะคะ" "นี่เธอคิดว่าที่ฉันทำดีกับเธอ ขอเธอเป็นแฟนเพราะฉันชอบเธอจริงๆงั้นเหรอ จะบอกให้หายโง่นะสาวน้อย มันก็แค่เกมส์สนุกๆเท่านั้นแหละสวยซะเปล่า แต่ไม่มีสมอง" "มะ...หมายความว่ายังไง" เกมส์เหรอ? นี่พี่เขาเห็นความรู้สึกฉันเป็นแค่เรื่องสนุกเหรอ ที่ผ่านมาที่มาทำดีกับฉัน โทรหาทุกวัน ชวนฉันไปเที่ยวไหนกันสองต่อสอง ขอฉันเป็นแฟน... ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหกงั้นเหรอ? "กัสตั้น!" เสียงผู้หญิง ใคร(?)...ฉันหันไปมองผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาหาพี่กัสตั้นก็เห็นว่าเป็น พี่จีน่า เขาเป็นเพื่อนกันไม่ใช่? แต่ทำไมวันนี้พี่กัสตั้นมองพี่จีน่าด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพวกเขาสองคนก็ยัง..กอดกันด้วย "เหนื่อยไหม? หิวยัง? เดี๋ยวเราแวะหาอะไรกินกันก่อนเนอะค่อยกลับ" เป็นแบบนี้เองสินะ เขาสองคนคงเป็นแฟนกัน แล้วเกมส์อะไร ทำไมต้องลากฉันเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย "อ้าว..น้องโมเดล อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ? กัสตั้นคงจะบอกน้องเขาแล้วสินะเรื่องนั้น เพราะวันนี้ครบ 3 เดือนพอดีหนิ!" สายตาที่พี่จีน่ามองฉัน ไม่รู้จะเรียกว่า สงสาร หรือ สมเพช พวกเขาคงสนุกกันมากสินะ ที่เห็นฉันกลายเป็นตัวตลกแบบนี้ "จีน่าเชื่อแล้วว่ากัสตั้นรักจีน่าจริงๆ ยอมทนเป็นแฟนกับน้องเขาได้ตั้ง 3 เดือนจริงๆด้วยอ่ะ" พี่จีน่าเขย่งเท้าขึ้นหอมพี่กัสตั้นต่อหน้าฉัน.... จะ..ใจร้าย ใจร้ายเกินไปแล้ว ฉันหันกลับไปหยิบกระเป๋าและหนังสือมี่วางอยู่แล้ววิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที แกมันโง่ โมเดล แค่คำว่ารักจากปากพล่อยๆของผู้ชายห่วยๆคนหนึ่งแกก็เชื่อเขาง่ายๆ ฉันวิ่งออกมาจากตรงนั้นด้วยสายตาที่พร่าเลือนเพราะมองผ่านม่านน้ำตาที่ไหลออกมามากมาย...อกหัก มันเป็นแบบนี้เองสินะ พลั่ก! "โอ้ย!" "ตุ้บ!" "ฮึก...ฮือ~~" "เห้ย! น้อง เจ็บเหรอ? ชนแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลย" ที่ฉันร้องไห้ฉันไม่ได้เจ็บตัวซะหน่อย เจ็บใจต่างหากล่ะ "ฮึก..นะ หนูไม่เป็นไร ฮึก..มะ ไม่เจ็บ" พี่คนนั้นเข้ามาประคองฉันให้ลุกขึ้นแล้วเก็บหนังสือที่หล่นกระจัดกระจายมาวางใส่มือให้ แต่ฉันก็เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ "อ้าว..โมเดล เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม?" ใคร?...ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายคนที่ฉันวิ่งชนถึงได้รู้วาาเขาคือ พี่ยิม เพื่อนพี่กัสตั้น พี่ยิมเป็นพี่ชายที่น่ารักคนหนึ่งเลยแหละสำหรับฉัน "ปะ เปล่าค่ะ เดลขอตัวนะคะ" มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนจะหันหลังให้พี่ยิมแล้ววิ่งออกมาจากตรงนั้นเพื่อขึ้นแท็กซี่กลับบ้านโดยไม่ฟังเสียงพี่ยิมที่ตะโกนไล่หลังมาแม้แต่น้อย "เดล เดี๋ยวสิ โมเดล" #บ้านโมเดล เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันก็หายเข้ามาอยู่ในห้องนอนคนเดียว เพราะพ่อไม่ค่อยอยู่บ้านเป็นปกติอยู่แล้ว พ่อกับแม่ฉันแยกทางกันเพราะพ่อฉันเป็นคนเจ้าชู้ ถึงพ่อจะแต่งงานกับแม่แล้วแต่ก็มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาตลอดจนแม่ทนไม่ไหวขอหย่าแล้วย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ตอนนี้แม่ฉันแต่งงานใหม่แล้วกับชาวต่างชาติ ส่วนพ่อก็ไม่มีใครเป็นตัวเป็นตนหรอก ฉันรู้ว่าที่พ่อไม่มีใครเพราะพ่อรักแม่มาก ไม่มีใครแทนที่แม่ได้ เรื่องของผู้ใหญ่บางทีฉันก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย แค่รู้ว่าพ่อกับแม่รักฉันมากก็พอ.. ตื้ด~ ตื้ด~ เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมองดูหน้าจอเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรมาฉันก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ บางอย่างที่มันเปลี่ยนชีวิตฉันจากหน้ามือเป็นหลังมือ "ฮัลโหลค่ะแม่" (เดล คิดถึงจังลูก เป็นยังไงบ้าง) "เดลสบายดีค่ะแม่ แม่ล่ะคะ" (แม่ก็สบายดี ใกล้จะปิดเทอมแล้วใช่ไหม? อยากมาเที่ยวไหมลูก แด๊ดอยากให้เดลมาเที่ยว) "แม่คะ ฮึก...ดะ เดลอยากไปอยู่กับแม่ ฮึก..ดะ..ได้ไหมคะ" (เดล ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไร พ่อทำอะไรหนูหรือเปล่า) "ฮึก..เปล่าค่ะ พ่อไม่ได้ทำอะไร แต่เดลไม่อยากอยู่ที่นี่ แม่ให้เดลไปอยู่ด้วย ฮึก..ได้ไหม" (ได้สิลูก แด๊ดอยากให้เดลมาอยู่กับเราที่นี่ เดลก็รู้ แล้ว...พ่อ) "เดลจะคุยกับพ่อเองค่ะ แม่จัดการเรื่องเรียนที่นู่นให้เดลทีนะคะ" (ได้จ๊ะ แม่รักหนูนะเดล) "ฮึก..เดลก็รักแม่ค่ะ" ******************** หลังจากนั้นหนึ่งเดือนฉันก็ย้ายไปอยู่กับแม่ที่ต่างประเทศและเรียนต่อที่นั่น โดยที่พ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรออกจะสนับสนุนด้วยซ้ำ ไม่ใช่พ่ออยากผลักไสฉันหรอกนะ แต่พ่อบอกว่ามันคือโอกาสที่ดี ถึงพ่อกับแม่ฉันจะเลิกกันแต่ท่านทั้งสองก็ไม่ได้เกลียดกัน ก็แค่เดินต่อไปด้วยกันไม่ได้เลยต้องแยกกันเดินทางใครทางมันแต่ก็เจอหน้ากันได้เป็นเพื่อนกันได้ ถือว่าฉันยังโชคดีที่ไม่ได้เป็นเด็กมีปัญหาบ้านแตก ส่วนแด๊ด(สามีใหม่ของแม่) เขารักฉันเหมือนลูกแท้ๆเลยล่ะ ฉันเคยไปอยู่กับแม่ช่วงเวลาสั้นๆตอนปิดเทอม แม่ไม่มีลูกใหม่เพราะแด๊ดเป็นหมัน มีลูกไม่ได้ ฉันเลยโชคดีสองชั้นไปอีกที่มีแต่คนรัก... อดีตที่มันไม่น่าจดจำฉันทิ้งมันไว้ข้างหลัง ความรักสีชมพูที่แสนโรแมนติกโรยด้วยกลีบกุหลาบ มันมีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละ อาจจะเป็นเพราะฉันเด็กเกินไปเลยไมเข้าใจเรื่องความรัก ความรัก ไม่เคยทำร้ายใคร...แต่ ความรัก มักกลายเป็นเครื่องมือให้คนใจร้ายใช้ทำร้าย คนที่ศรัทธาในความรักต่างหากล่ะ... ฉันถึงเลิกศรัทธาในความรัก.....ฉันจะได้ไม่โดนทำร้ายอีกไง.. ​ ***************** มาแล้วจ้า...ตอนแรก