ขอสักครั้งให้ฉันได้เป็นนักเขียนในใจเธอได้ไหม [แนวระบบ]

“มังกรเหม่ออะไรอยู่เหรอ” เสียงเรียกทำให้แฟนสาวทำให้ชายหนุ่มหันขวับ “เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่างานสมัยนี้มันหายาก” มังกรตอบจบ ยกแขนขึ้นมาบิดขี้เกียจเล็กน้อย นี่หากว่าถ้าหญิงคนรักของเขารู้ว่าเขาถูกเลย์ออฟออกเพราะโรคระบาดโควิด-19 แล้วจะเป็นยังไงกันนะ มังกรอดคิดไม่ได้ “นั่นสินะ ฉันก็เคยคิดเหมือนแกนะ แต่ว่า…” ท้ายประโยคใบหม่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม “แต่อะไรเหรอ” มังกรเอ่ยถามแฟนสาวอย่างสงสัย ใบหม่อนหลุบตาต่ำลงเล็กน้อย หากมังกรรู้ว่าหล่อนแอบใช้เส้นสายของคุณพ่อเพื่อให้ได้งานระดับบอร์ดผู้บริหารมา เขาคงจะต้องเกลียดหล่อนเข้าไส้เป็นแน่ เพราะมังกรเกลืยดระบอบอุปถัมป์เช่นนี้เป็นที่สุด "เป็นอะไรหรือเปล่าหม่อน" มังกรเอ่ยถามคนรักสาวอย่างเป็นห่วง ดวงตาสองข้างสบสายตาคนรักสาวที่ก้มต่ำลงกว่าเดิม “ก็หายาก แต่ฉันได้งานแล้วนะ ต่อไปนี้เราสองคนไม่อดตายแล้ว” ใบหม่อนร้องบอกอย่างดีใจ จะว่าไปแล้วมังกรเเละใบหม่อนรู้จักกันมาตั้งเเต่ชั้นอนุบาล 2 จนกระทั่งเข้าโรงเรียนมัธยม เขาจำได้ว่าแฟนสาวของเขามักเป็นคน สดใส ร่าเริง แถมยังอัธยาศัยดีจนมีหนุ่มนักเรียนที่เขาเหม็นหน้าหลายคนมาจกขนมจีบไม่เว้นวัน แต่ใช่ว่าจะมีเเต่หนุ่ม ๆ ใบหม่อนจัดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยอย่างหาตัวจับได้ยาก เธอมีดวงตากลมโต ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวราวหิมะ จมูกโด่งรั้นดูคล้ายลูกครึ่งฝรั่งนิดหน่อย และริมฝีปากอมชมพูระเรื่อชวนฝันทำให้ถูกจับตามองอย่างมากในกลุ่มนักเรียนสาว ไม่เว้นแม้กระทั่งประธานนักเรียนสาวอย่างหงส์ที่ดูเย่อหยิ่งยโสคนนั้น มังกรมักเห็นหงส์เข้ามาวอแว ใบหม่อนอยู่บ่อยครั้ง จนเกือบจะเกิดเรื่องวิวาทไม่รู้กี่ครั้งกี่ครา... ทว่ามังกรจำได้ว่า ใบหม่อนเป็นเด็กหัวไม่ดีนัก การเรียนของหล่อนนับว่าแย่ และเลวร้ายมากเลยทีเดียว เขายังจำได้ดีว่า สมัยมัธยมปลายก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขามักจะติวสอบให้ใบหม่อนเสมอๆ แต่เธอก็ไม่เคยใส่ใจ ในคำสอนของเขา และหล่อนมักจะชวนเขาออกนอกลู่นอกทางจนมังกรเบื่อหน่ายไม่น้อบ "ยินดีด้วยนะครับ" พูดจบมังกรส่งยิ้มให้หล่อน แม้จะไม่มั่นใจมากนัก หากมังกรกลับอดรู้สึกไม่ได้ว่าแฟนสาวดูไม่ร่าเริงยิ้มแย้มเเจ่มใสอย่างเคย “ปริ๊นๆ” เสียงบีบแตรดังสนั่นจนมังกรหันมามอง แต่สายไปเสียแล้ว ร่างของทั้งสองคนถูกรถชนจนกระเด็นออกจากถนนฟุตบาท มังกรสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างของเขา ไม่นานนักเขาก็แน่นิ่งไป “ที่นี่ที่ไหนนะ” เสียงโอดครวญของชายหนุ่มดังขึ้นตามมาด้วยอาการปวดร้าวที่แล่นขึ้นเป็นริ้วๆ “โฮสต์คุณชายหลงท่านฟื้นแล้ว” ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างเล็กน้อยยามเมื่อมองเห็นร่างเล็กของชายหนุ่มสวมใส่ชุดคล้ายบอดี้การ์ด นั่งข้างเขา [ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบ] “ระบบห่าเหวอะไรว่ะ” มังกรเอ่ยขึ้น แต่ทว่าดูเหมือนว่าคนข้างนอกจะไม่ได้ยินเสียงเขาเอาเสียเลย [นี่ไม่ใช่ระบบห่าเหวนะครับนายท่าน แต่นี่คือระบบล้มแชมป์ครับ] จู่ ๆ ร่างกายของมังกรพลันกระตุกขึ้นมา เขารู้สึกถึงคลื่นพลังบางอย่างแล่นปลาบผ่านลำตัวแขนขาของเขา [ยินดีด้วยโฮสต์ : คุณชายหลง ได้รับของขวัญลงชื่อเข้าใช้] “หะ อะไรนะ” มังกรร้องอย่างตระหนก ที่เบื้องหน้าของเขาเวลานี้ปรากฎแฝงควบคุมหน้าจอสีฟ้า ดูไปแล้วก็คล้ายเกม MPOG ที่ถูกเล่นกันอย่างมากในสมัยนี้ ชายหนุ่มขยี้ตาอีกครั้ง แต่จอสีฟ้ายังปรากฎอยู่