22.BÖLÜM:"Pişmanlığın Acısının Yükü"
2 AY SONRA
|Eşit Acının Yükü|
Geçen zaman çok şey aldı götürdü benden. Bunu biliyordum,bunu bile bile buraya gelmiştim ya zaten.
Ardımda bıraktığım enkazı görmek istedim, neydi bu? Onu görünce ne diyecektim ki? Tek kelime bile çıkmazsa ağzımdan?
Ben oynadığım yüzüğüme dalmışken, karşımdaki eskimiş sandalye çekildi. Geleni biliyordum ama kaldıramadım kafamı. O yüzle karşılamak canımı yakacaktı. Belki de çoktan yanan canımın kabuğu sökülecek ve o derin yara tekrardan kanayacaktı.
Gözlerim yanıyordu, her an çığlık çığlığa ağlayacak gibiydim. Basit değildi ki, bunlar. Hiçbir şey basit değildi.
"Neden geldin?" Ölü sesi bazı şeyleri anlattı. Yanan gözlerimin yüzünü buldu, neden hasret kaldığım yüzüne bakmakta bu denli güçlük çekiyordum ki?
Her z
