23.BÖLÜM:"İçimde Ölmeyen Sen"
İçimdeki gül bahçesi soldu, yok oldu. İçim öldü. Ama içimdeki o, ölmedi. Hep oldu. Gitmiyordu. Gitse her şey daha kolay olacaktı ama olmuyordu.
"Ne bu halin?" Diye söylendi, Naz. "Geldiğimden beri boş boş etrafa bakıyorsun. Bir şey mi oldu?"
Sabahın öğle saatlerinde eve gelen Naz, Kayhan için tam da bir arkadaş olmuştu. Düşündüğümün aksine Kayhan ile çok iyi anlaşmışlar, hatta arada benim varlığımı bile unutmuşlardı.
Naz, bileğindeki tokayla siyah saçlarını sıkı bir at kuyruğu yaparken,ona cevap vermem için yüzüme bakıyordu.
Son zamanlarda pek iyi değildim. Belki de bu normaldi, bilemiyorum.
"Pek konuşmak istemiyorum,"dedim, kısaca az ilerde önündeki şeylerle uğraşan Kayhan'a bakıp, tekrardan Naz'a baktım. "Başım ağrıyor zaten. Sese dayanıklı bir ka
