Sinilip ko si Basil na natagpuan kong nakatayo lang mag-isa. Nakayuko siya at nakakuyom ang mga kamao. Gusto ko siyang lapitan at hagkan, ngunit, masyado na akong pagod para kumilos pa.
Sinandal ko na lang ang ulo ko sa dibdib ni Jax at pinakiramdaman ko ang sinisigaw ng puso niya. Tumingala ako sa kalangitan na makulimlim at nakiki-ayon sa nararamdaman ko. Sa hindi malamang rason ay hinintay ko na pumatak ang ulan. Pero katulad ng paki-usap ko kanina na sana walang bawian ng buhay sa amin, hindi narinig dahil nanatiling matamlay ang langit. Hindi ito umiiyak o ano. Parang walang emosyon.
Huminga ako ng malalim. Everything is a mess.
“We should stop here for now.”
Huminto na si Jax at inalalayan niya akong umupo sa damuhan na malapit sa puno. Sinandal niya ang katawan ko at umupo siya
