DENİZ

22

Sahildeydim, her zamanki yerimizde. Evden kaçabilmem malesef ki on ikiyi bulmuştu. Evdeki misafirleri göndermek..

Zor olmuştu.

Artık 23 yaşındaydım. Onsuz geçirdiğim ilk doğum günümdü, son da olmayacaktı biliyorum.

Derin bir nefes alıp başımı gökyüzüne çevirdim.

Göz yaşlarım yanaklarımı yakmaya başlamıştı bile. Ben bir ay önce buradaydım, ilk ayrıldığımız gece de buradaydım.

Böylece ağlamıştım, yine aynısı oluyordu. Son da değildi, biliyorum. 23. Yaş günüm acı dolu olmuştu. Halbuki bir sürü hayal kurmuştuk bugün için. Belki günü birlik bir tatile giderdik. Ya da bir konsere.

Ne yapmıştı acaba bütün gün? Aklına gelmiş miydim hiç? Eli telefona gitmiş miydi?

'Senin için çok üzülüyorum biliyor musun?"

Korkuyla titreyerek yanıma oturan kişiye baktım.

Aklım çıkmıştı, ne ara gelmişt