DENİZ

10

Yorucu bir günün ardından teyzemle annem kucaklarını doldurmuş olan zarflarla odaya girdiler. Önüme bıraktıkları yığınla kağıt israfına acıyan gözlerle baktım. Onlarca ağaca zarar vereceklerine telefon açmaları yeterliydi. Annem gülümseyerek gözleriyle israf yığınını işaret etti. "Hepsi sana. Aç bakalım."

" iyi ki doğdun Sevda Cemre Gündoğdu."

"Yaa doğum gününe gelemediğim için çok üzgünüm. En kısa zamanda telafi edeceğim. Yine de iyi ki doğdun!"

"İyi ki varsın. Iyi ki tanımışım seni. İyi ki doğdun."

Bunun gibi bir sürü kart okuduktan sonra ellerimi kalan zarfların üzerinde gezdirip lanet olasıca pembe renkli zarfı elime aldım. Arkasında veya önünde gönderenin adı yazmıyordu. Hunharca kağıdı açıp içindeki, zarfla zıt renkteki buz mavisi kartta yazan birkaç cümleyi, içinde yaşadığım dünyayı sallayan yazıyı okudum. "İyi ki doğmuşsun benim güzel kızım."

İyi ki doğmuş muydum sahiden?

Dolan gözlerimi silmekle uğraşmadım. Dudağımda beliren umut dolu bir gülümseyişle ayağa kalkıp mutfağa annemin yanına gittim. İki kupaya kahve suyu dolduruyordu. "Anne." dedim sesimdeki tınının içinde biriktirdiğim umut taneleriyle. "Bana bu kartı sen göndermedin değil mi?" Bana döndü, ilk önce elimdeki karta, daha sonra gözlerime baktı.

"Hayır, " dedi içimde bir yerlerin cız etmesini sağlayacak bir şekilde.

"Anne. " dedim tekrar. "Bana bu tebrik kartını babamın göndermiş olma olasılığı nedir?" işte o an bakışlarının donukluğuna şahittim. Yüzündeki buruk gülümsemenin yerini gergin bir çizgi alırken, ben sevinçten gülümsememe engel olmazken, aslında nasıl bir yalanın içinde yaşadığımı bir kez daha, acı bir şekilde yüzüme vurdu. "Babanın senin gibi bir kızı olduğundan haberi yok."

haberi yok.

Haberi yok.

HABERİ YOK.

Cümle beynimde defalarca kez yankılanıp düşüncelerime çarparken bunca yıldır asıl suçlunun babamın değilde annemin olduğunu anlamam birkaç saniye sürmüştü.

Deniz in okuduğu kitaptan alıntı