Gece sessizdi.
Koridordan odama geçerken adımlarımı yavaşlattım. Herkes uyumuştu. Gecenin sessizliği, evin kalın duvarlarına bile işlemişti sanki. Elimi kapının koluna koydum, yavaşça çevirdim. İçeri girdiğimde, loş bir ışık dışında her şey karanlıktı.
Gözüm hemen yatağa kaydı.
Zeynep oradaydı. Saçları yastığa dağılmıştı. Sol eli yanağının altına kıvrılmıştı. Üstündeki ince battaniye omzuna kadar çekilmişti. Derin, sakin bir uykudaydı. Sessizce yaklaştım. Birkaç saniye sadece onu izledim. Uyurken başka bir şey oluyordu ona. Sanki gündüzün kararlılığı ve sertliği siliniyordu yüzünden. Geriye yalnızca bir huzur kalıyordu.
Yanına uzanmak üzere eğildiğim anda başı kıpırdadı. Sonra gözleri yavaşça açıldı.
“Aslan?” dedi kısık bir sesle.
Yüzümde bir tebessümle, “Zeynep,” dedim. “Bir şey söy
