Aşağıdan gelen kapı sesiyle birlikte pencereye doğru yürüdüm. Perdeleri araladım. Bahçe kapısında duran siyah arabanın farları hâlâ sönmemişti. Aslan’ın siluetini gördüğüm an kalbim biraz daha hızlı atmaya başladı. Uzun bir günün sonunda, onu nihayet görebilmek içimi rahatlattı.
Ayak sesleri merdivende yankılandı. Kapıyı usulca açtı. Göz göze geldik.
“Hoş geldin,” dedim.
Hiçbir şey demedi önce. Sadece bana baktı. Sonra dudaklarıma küçük bir öpücük bıraktı. Sıcaktı, alışılmıştı ama her defasında kalbimde aynı yankıyı bırakıyordu. O sırada Melis mutfağın kapısından kafasını uzattı. Göz göze gelince hemen başımı çevirdim. Ne zaman böyle bir an yaşasak birilerinin görmesi içimde utangaç bir telaş uyandırıyordu.
“Nasılsın?” dedim, yavaşça kolundan tuttum.
“İyiyim, sen iyi misin asıl,” dedi
