Gözlerim farkında olmadan karnına kaydı. Sessizlik, içimi keskin bir hançer gibi deldi. Elvan’ın karnı belirgindi. Yuvarlak, açıkça belli olan bir hamilelikti bu. Dilim damağıma yapıştı. Boğazım düğümlendi. Gözlerim Aslan’a döndü. O ise Elvan’a kitlenmişti.
“Aslan…” dedi Elvan, sesi bu defa daha derindi. “Ben hamileyim.”
O an odamızın içindeki hava çekildi sanki. Gözlerim Aslan’ın yüzünde kilitlendi. Dudakları aralandı ama bir şey söylemedi. Göz bebekleri büyümüştü. Şaşkınlık mıydı, öfke mi, anlam veremedim.
Aslan usulca konuştu. “Kimin çocuğu bu?”
Elvan gözlerini indirdi. Sessizce ellerini karnında birleştirdi. “Hakan’ın.”
İçimde bir çığlık yükseldi. Dizlerim titredi. Sanki duvarlar üzerime kapanıyordu. O an nefes aldım mı, yoksa bir anlığına tamamen donup kaldım mı bilmiyorum. Sadec
