Odaya süzülen loş ışık, içimdeki ağırlığı hafifletmeye yetmedi. Parmaklarım hâlâ titriyordu. Gözümün önüne hâlâ o an geliyordu. Hakan’ın başı yana düşmüş, gözleri kapanmıştı. Kan, yüzüne yapışmıştı. Onu böyle görmek beni darmadağın etmişti. Şimdi ise konakta garip bir sessizlik vardı. Herkes şaşkın, herkes yorgundu.
Tam o anda dış kapı açıldı. Kalbim yerinden çıkacakmış gibi attı. Sesleri tanımıştım. Rojin ve ağabeyim gelmişlerdi.
Adımlarını duyduğumda yerimden doğruldum. Salona hızlı adımlarla girdiler. Gözleri bir şey arar gibiydi. Ben de ayağa kalktım, karşıladım onları. Ama söyleyecek kelime bulamıyordum. Yutkundum.
Rojin gözlerini bana dikti. Yüzü bembeyazdı.
“Zeynep… neler oluyor?” dedi.
Ağabeyim ona eşlik etti. “Bizi aradılar. Hakan yaşıyormuş dediler. Bu nasıl olur Zeynep? Bu
